Merhaba, ben Elif! – Sayfa 6 – elif baslak

Merhaba, ben Elif!

Fransız Rivierası Bölüm 2

Monte Carlo’da sabaha uyanmak, sonra Cenova sokaklarında yürümek, Portofino’da akşam yemeği yemek ve kalbinin Portofino’da kalması diye birşey varmış.

İkinci gününümüzde de gayet keyifle otelde kahvaltımızı yaptık ve rotamızı Cenova’ya çevirdik. Şehir merkezine yürüyüş mesafesinde antik limanda bir otoparka bıraktık aracı. Biraz farklı karşıladı bizi şehir. İner inmez birkaç genç adam önümüzde durdu ve bugün Afrikalılar günü bu bilekliklerden veya fillerden almanız gerekiyor, bereket bulacak sizi dedi. Epeyce de ısrar ettiler, baktık geçiş yok alalım da bileklikleri bereket sahibi olalım bari dedik. Velhasıl bereketli bir tatil oldu diyelim. 🙂 Neyse durmak yok yürümeye devam, 16. 17. yüzyıldan kalma tarihin içerisine keşif vakti.

Dar sokaklarındaki o minik pizzacıların, şeker dükkanlarının, kiliselerin arasından yürüdük salına salına. Cenova’nın en meşhur yerlerinden Ferrari Meydanı’na(Piazza De Ferrari) vardık sonunda. Meydanın tam ortasında kocaman bir havuz, belki de bu havuz eski zamanlarda aşıkların buluşma yeriydi. “Güneş batmadan havuzun başında buluşalım sevgili.” 🙂

Sonra Düklük Sarayı’na düştü yolumuz; “Palazzo Ducale”, oadan da usul usul yürüyerek kendimizce şehrin havasını soluduk. Ara sokaklarda pizzacılardan birer dilim pizza tadımlamayı atlamadık. Bir ara minicik bir meydana düştü yolumuz, bence Cenova’non en tatlı yerlerindendi. S.Lorenzo Kilisesi’nin önü oluyor kendisi. Minik bir pazar yeri gibi olan minik meydan. Burdan da Via S. Lorenzo üzerinden devam ettik ve antik liman denilen Porto Antico’ya vardık. Aslında giriş anında bahsettiğim Afrikalı’lar vardı ya bu şehir ayrıca duyduğum kadarıyla en yoğun Afrika göçünü alan şehirler arasında diyebiliriz.

Cenova’dan ayrılmak üzere limana doğru indik. Limanda “Pirates” filminde kullanılan korsan gemisi demirlenmiş durumda, biz pek fotoğraf çekmemişiz detaylıca ama önünde çekilmiş fotoğrafı paylaşacağım oradan görebilirsiniz. İçi de gezilebiliyormuş. Biz görmeyi tercih etmedik ama bir akvaryum olduğunu da biliyorum. Cenova’ya dair aklımda kalan iki yer Cenova Sperone Kalesi ve Kolombo’nun evi, giderseniz vaktiniz olursa belki sizin de ilginizi çekebilir.

Ve yolcu yolunda gerek der Portofino’ya yol alırız. Bu gezinin incisi niteliğinde benim için bu sahil kasabası. Naturel bir koy ve liman sevenler için bu kadar keyiflisi nadiren bulunur. Limandaki doğallık, üzerindeki restoranların yalınlığı, restoranda olup da liman kıyısına ayaklarını uzatarak şarap içenler, minicik taburelere kondurulmuş peynir çeşitlerini tadanlar, meydana doğru uzanan sandalyeler, heryerden görünen pembeli çiçekler ve yeşil, ve mavi… Buraya geldiğimizde biraz koyu gezip, biraz yüzecek sonra da gelip tepede villalara ve Castello Brown’a çıkacaktık. Portofino çok küçük bir yer, Via Roma Caddesi zaten gezdik dediğim yer ve çok vaktimizi almadı. Tabi biz biraz salındığımız için yine yarım saati geçmiştir.
Limanın sonmunda denize giren yerli insanlar vardı ancak liman pek de temiz olmaz malum. Oraya geri dönmek üzere kısa süreliğine limandan ayrıldık. Denize girmek için yer ararken acaba kalabalık büyük plajlardan birisine mi girsek, otellerin plajlarına mı gitsek vs derken limandan çıkınca doğu istikametine doğru yürümeye başladık. Küçük bir koy bulduk kendimize.(Domino Home Piccolo Hotel’in denize bakan kıyısı)

Doğallığı hiç bozulmamış taşlık ve hatta büyük kayaların da olduğu bir koy. Bir de kafesi vardı, buz gibi biralarımızı ve cipslerimizi aldık ve birkaç saat keyfimizi yaptık. Bu keyfin ardından Portofino Limana yürümeye başladık. Limandan görülecek önemli yerlerden birisi vardı ki Castello Brown’du, yukarı heyecanla çıkmıştık ki, ne yazık ki saatini kaçırmışız. Tüm bunlar beki de tekrar gelelim diyedir kim billir. 🙂 Yürüdüğümüz yolda bizi meşhur sarı rengiyle San Giorgio Kilisesi karşıladı. Tepede benim için bir ilk daha vardı, söyleyince tuhaf gelecek belki ama Avrupa’da ilk kez bu tipte gördüğüm için olsa gerek; kocaman bir mezarlık. Bembeyaz ve çiçeklerle donatılmış. Hiç mezarlık gibi hissettirmedi bana görünce. Başladık devasal bahçelerin içinde yalıların olduğu patikalardan geçmeye. Hepsi oldukça ilgi çekiciydi. Tepede burna kadar çıktık ve keyfini çıkardık. Artık yemek vaktiydi.

Yine bundan sonra gidecekler için önemli bir detay restoranlara önceden rezervasyon yapma gerekliliğidir. 🙂 Biz atlamıştık ve oturacak yer bulmak oldukça zor oluyor. Mekanlar full doluydu, özellikle de kıyıya ayaklarını uzatarak keyif yapma konforu sunanlar. Sonra kendimize bir restoran bulduk ve çok acıktığımızdan dördümüz de pesto soslu makarna yemeyi tercih ettik. Uzun uzun liman manzarası karşısında yaptığımız keyif sonrası Portofino gecesini kapatmış olduk.

İlgili fotoğraflar aşağıda ve yazımın devamı da bir sonraki bölümde…

Arabayla şehrin içerisindeki ilk turdan görüntü;

Cenova Antik Liman’dan Ferrari Meydan’na doğru yürürken;

En sevdiğim yerlerden, minik pazardan görüntü;

Sokakları keşfe devam;

Ferrari Meydanı;

Dük’ün Sarayı-Palazzo DuCale

Mini Pizzacı;

Keşife devam;

Antik Liman (buradan pek görüntü almamışız 🙁 )

Ve Portofinooooo!

Limandan Castello Brown’a çıktığımızda kapalı olduğunu görünce, etrafı seyre daldık

San Giorgio Kilisesi;

Ah o muhteşem yalılara giden yollar;

San Giorgio Kilisesi’nin hemen arkasındaki mezarlık diye bahsettiğim yer;

Limandan Castello Brown’a Bakış;

Portofino Liman’da keyif yaptıktan sonra kendimize denize girecek yer ararken gördüğümüz güzellikler;

Ve aradığımız o koy;

Yazının devamını buradan okuyabilirsiniz.

11/04/2015
Fransız Rivierası Bölüm 1

Nice ve Monte Carlo Otel Keşfi

Ağustos ortalarında bir haftaya denk geldi French Riviera seyahati.. Bir mozaik gibiydi. Her parçasına tek tek baktığında ne kadar da farklı. Halbuki hepsi biraraya geldiğinde nasıl da tam ve güzel. Bu tatil de öyleydi benim için. Başka başka diyarlar sığdı altı günün içerisine. Üç ülke, beş şehir gibi sayılar da verilebilir ama o kadar derindi ki hissettiklerim. Birkaç kelam edeyim istedim. Görkemli şehirleri ışıltılar hayranlık uyandırırken, doğa harikası koyların limanların huzurunda kaybolabiliyorsun. Tarih kokan şehirlerde, tüm bilgi dağarcığındaki hikayelere dair senaryolar geçebiliyor zihninden. Ne güzeldi deniz kıyıları diyebilirim mesela; hırçın dalgalar da vardı, çarşaf gibi sular da. Ama en güzeli maviyle yeşilin biraraya gelişiydi. Tamam tamam kendi duygularıma çok inersem size gördüklerimi anlatamam doğru. Biz günlerin hepsini dolu dolu yaşamak istedik. Şöyle ki, bu geziyi dört arkadaş planlarken ilk rota Barselona’dan Florensa’ya doğru uzanan sahil kesimi bölgelerden oluşmuştu. Ancak her şehirin şahsına münhasır oluşu yedi günde keyifle gezmemizi engelleyebilirdi.

Birkaç gün ardından hızla karar verildi ve “rota göründü!”. Monte Carlo’da konaklayacak ve tatil süresince doğu ve batı yönlerinde doğru sahil kenarından turlarımızı yapacaktık. En önemlisi de hayallerimin lavanta bahçelerine, mor ve lilanın tüm güzelliğini sergilediği Provence’e gidecektim. Bahçelerin lavantalarla dolu halini Temmuz ayında görebiliyorsunuz bu bölgede, biz ise bir ay gecikmeli orada olacaktık. Yani budanmış tarlalar bizi bekliyordu aslında ama belli mi olur belki de görürüz dedik. E hayal kurmak güzeldir her zaman.

Seyahat Atatürk Havalimanı’ndan başladı, sanah 08:30’da uçtuk, üç saat kadar sürdü. Nice Airport’ta indik ve daha önceden organize ettiğimiz kiralık arabamızı aldık.

İstikamet; Rota! İlk uğrak Nice Liman oldu. Sabah uçakta ufak tefek atıştırmıştık ama havaalanından çıkıp gelmek yine öğleni buldu. Limana karşı kafe restoran tarzı mekanların bir tanesinde Pizza keyfi yaptık ve oldukça lezizdi. Karınlar doyup, keyifler yapılınca öğle güneşi de olsa hemen hemen limanın etrafını turlamak istedik ve Nice sahilinin liman ile kesişen kıyısına kadar bölgeyi yürüyerek gezdik. Limanda her boydan çokça tekne ve yat vardı. Şehrin binaları oldukça eski ve tarih kokuyordu. Cafe Restoran tarzı mekanlar genelde turist ağırlıyor gibiydi. Sahil kesimi de oldukça rağbet görüyor, bisikletlileri çokça görmek de mümkündü.

Kısa bir Nice karşılaması ardından artık vakit Monte Carlo’ya gidip otelimize yerleşme vaktiydi. Araba navigasyonluydu. Tavsiyem araç kiralayacaksanız navigasyonlu araç alın derim, yurtdışı internet paketinizi çokça kullanmadan bundan faydalanabilirsiniz.

Avrupa’da her şehir birbirine benziyor deriz ama Nice’ten Monte Carlo’ya geçerken dahi o farkı hissediyorsunuz. Arabalar da ciddi bir segment atlaması görüyorsunuz, şehrin içinde çokça tünel var ve tek yönlüler, navigasyon olsa dahi bir kaçırırsanız genelde kısa sürede biryerden dönüş olmuyor. Yollar oldukça zikzak şeklinde. Sanki stüdyo gibi özel yapılandırılmış bir şehir diyebilirim.

Sonunda otel göründü; Columbus Hotel. Bir yanı yeşilliklerle dolu bir park, bir cephesi denize bakıyor ve hemen dibinde özel uçak pisti mevcut, bir cephesi prensin saray yönüne bakıyor ama görmüyor tabi, bir yönü de şehrin iç tarafına doğru konumlanmış durumda. Konumu seyahatimizi oldukça kolaylaştırır nitelikteydi.

Otelin niteliklerini değerlendirmeye gelince gayet büyük bir yapı. Ben butik otelleri seviyor olduğumdan şehir otellerini pek sevmiyorum ve bu oteli de pek tabi favorilerim arasına alamadım. Ancak bu herkese göre değişir pek tabii. Temel tüm ihtiyaçları karşıladı; genel temizlik, günlük oda temizliği, wireless, otel içi kuaför, açık havuz, küçük bir bahçe, şehire yakınlık gibi. Biz sabah kahvaltısı opsiyonunu aldık, ama pek hayallerimi yakalayamadı. Türk kahvaltısı ile kıyaslamadım merak etmeyin. 🙂 Onu kıyaslarsam tabi karşılık bulması pek mümkün değildi. Ancak Fransız kahvaltısını düşündüğümde kahve ve kruvasan hayali kurduğum doğrudur. Ancak pancake e talim ettim. Kruvasan dahi pek başarılı değildi. Neyse diğer ihtiyaçları karşıladığından genel memnuniyeti sağladı. Odalarımıza yerleşir yerleşmez hemen biraz havuz keyfi yaptık ve çarşının içini gezmeye karar verdik. Beğenirsek biryerlerde akşam yemeği için oturacaktık. Ancak diğer taraftan da otelin denize bakan bahçe tarafını gözümüze kestirmiştik orada da keyfi yapmak başka güzel olurdu. Tabii sonunda kaptık malzemeleri ve saatlerce süren keyfimizi yaptık.

Ertesi gün yoğun bir gün olacağından bu akşam iyice dinlenmeliydik.

Yazımın içeriğinde çokça fotoğraf olacağından tek bir yazıda toplamadım ve ayrı ayrı bölümler oluşturdum. Aşağıda bu bölüme dair fotoğrafları bulabilirsiniz. Devamı da pek yakında ikinci bölümde… 🙂

Yolculuk başlarken

Nice Liman’dan genel görüntü

Nice Limandan öğle yemeğini yediğimiz restorandan görüntüler

Nice’teki yürüyüşümüzden görüntüler

Nice’ten Monte Carlo’ya giderken;

Hotel Columbus’taki penceremizden görüntü

Otel bahçesindeki keyfimiz

Yazının devamını buradan okuyabilirsiniz.

11/01/2015
Vişneli Kup Yaptım

Merhaba,

Her an yeni birşeyler öğretiyor hayat bize sanki. Her gün yeni tezler oluşturup, eskilerin üzerine gidiyor musunuz siz de benim gibi? Evet sesini çoğunluktan duyar gibiyim. Çünkü doğrularımız değişebiliyor tecrübelerimizle. Ben evimdeyim şu günlerde, keyfimdeyim. 🙂 Keyfimdeyim ama boş durmuyor, yeni tecrübeler kazanıyorum. Mutfağa giriyorum ömrümde girmediğim kadar, misafir ağırlıyor, bir tatlı, bir yemek nasıl sunulur sanat çalışmaları, sağlıklı beslenmek için de keyifli yemekler yapılabilirmiş denemeleri yapıyorum, fotoğraflarını çekiyorum. Sıkılır mıyım bilmiyorum. Ne fark eder ki? Bugünlerde kazandıklarımı ömrüme katıp devam ederim. Geçen zaman değil de, zamanın nasıl geçtiği değil midir hayatımıza değer katan? Meğer burada da heryerde bulmakta zorlanmadığım güzel bir dünya varmış.

Geçenlerde yaptığım vişneli kupun fotoğrafını da bu yazıya paylaşmazsam olmaz değil mi? 🙂

Ne yaparsan yap aşk ile yap sözü de bu tatlıya gelsin diyorum o halde 🙂

10/27/2015
Bursa Ulu Camii

Bursa deyince yazlık gelir aklıma içten içe dalarım çocukluk yıllarıma. Bursa deyince yaz akşamları, sahilde yakılan ateş, yağmur yağdığında evden denize nasıl koştuğunu hatırlamadan denize girişlerim, dar patikalı köy yolları, bisikletle girilen toprak bahçelerde dalından meyve yemelerim, iskeledeki çiğ börekçi ve daha birçok şey gelir aklıma. Meğer ben tüm çocukluğum boyunca Bursa’yı Armutlu sahilinden ibaret bilmişim, heryer öyle sanmışım bu şehirde. Yazlığımızı sattığımızda Armutlu’nun doğası ve kültürü değişmiş diye duydum, kalben uzaklaşmıştım bu şehirden.

98 yılından sonra sadece güneye giderken yolcu ve hancı misali uğradığım ve devam ettiğim bir şehir olmuştu burası benim için. Gel zaman git zaman derken belki bir düğün, küçük bir organizasyon sebebiyle farklı bölgelerine kısa kısa gitmişimdir bu yıllarda da.

Evet İstanbul’a, yaşadığım şehire çok yakın bir yer. Fakat yıllarca hiç konusu geçmemiş sanki bu binbir çeşitli zenginliği olan şehrin. Hayır o değil de tarih dersinde öğrendiklerim de mi bana rehberlik etmemiş bunca zaman. Neyse siteme girersem kendime ve yakınlarıma zaman kaybı olur, geç olsun da güç olmasın diyelim gezip görmelerimize.

Geçtiğimiz kış snowboard sebebiyle kar tatili için Uludağ’a gittiğimizde Bursa’lı arkadaşlarımızla biraraya gelmiştik. Sohbet muhabbet derken aslında Bursa’nın ne çok yeri var görülmeye değer dedim kendi kendime. İlk yakaladığım fırsatta Bursa Ulu Camii ve Bursa Ulu Çarşı ile başladım. Bakalım zaman ne gösterir, belki bir sahil kasabası, belki dağların karlı tepesi hikaye olur bir sonraki Bursa yazıma.

Ulu Camii’yi internette araştırdığımda I.Bayezid tarafından 1396-1400 yılları arasında yapıldığı ve 20 kubbeli bir yapıya sahip oluşu ve daha nice detaylı bilgiye Vikipedi’dan ulaşmıştım. Görsellere baktığımda da oldukça iyi çekilmiş yapının bütününü gösteren fotoğrafları bulabiliyorsunuz. Ben biraz daha detayların yakalamak ve fotoğraflamak istedim.

Eski Garaj’ın orada arabadan indik ve taksiyle 5 dakikada Bursa Ulu Camii’ye vardık. Taksicinin dediğine göre eski halleri yokmuş buraların artık çok kalabalıkmış yollar, bazen 20-25 dakika sürebiliyormuş bu kısacık mesafe. Hava o gün yağmurlu olmasına rağmen ortalık epeyce kalabalıktı.

Yağmurdan ötürü hafiften griydi şehir. Ve fakat caminin detayları o kadar güzeldiki gri bile soldurmuyordu ışıltısını. Oldukça hareketliydi camiinin içi, çok rahat hareket edemesem de birkaç detay önemliydi benim için. Başta içeri girer girme göze değen o havuz, havuzun tepesinden sarkan lamba, bahçesindeki hayratın yıllara dayanan güçlülüğü, çeşmeler, han ile arasındaki duvarlar, pencelerindeki demir korumalıklardan görünen çarşının insana yaşamla ibadetin ne kadar da iç içe olduğunu hatırlatması etkiledi beni… Yine bu cami hakkında en çok duyacağınız şey evreni ve güneş sistemini ifade eden minbere işlenmiş şekillerdir. 600 yıl önce işlendiği söyleniyor, o zamandan bu bilgiye sahip olmak (!) Biz camii’deki ziyaretimiz tamamlanınca hemen içinden çıktığımızda Bursa Ulu Çarşı’da bulduk kendimizi.

İçinde minik minik dükkanların yer aldığı bir yer burası. Tekstile, el yapımına, emeğe dair ne varsa var bu çarşıda… Ben bizzat kendim gezsem de heryerde gördüğümüz havlu fotoğraflarını paylaşmayacağım sizinle. Sanki Fransız ekolünden gelen kırmızı küçük kız çocuğu elbisesi ile hamam takımı objektifime en çok girmek isteyenlerdi benim gözümde. Onları da aşağıda paylaştım. Çarşının içinden meşhur çikolatalı kestane şekeri ile havlularımızı alıp, ipekten şallara hayran kaldıktan sonra yemek ile günümü sonlandırdım.

O kadar çabuk geçiyor ki burada zaman, hızlıca çokça yeri gezmek yerine doya doya yaşamak istedim ben burayı. Biz eşimin de tavsiyesi ile tarihi Çiçek Izgara’da yemeğimizi yedik. Köftesi gerçekten gidilmeye değer lezzette. Eşimle ve her iki ailemle birlikte keyifli bir kapanış oldu.

Çiçek Izgara’ya giderken hemen Ulu Camii’nin yanında Gazi Orhan Camii’nin önünden geçtik, vaktim kalmadığı için dışardan bir kare fotoğrafını alabildim. Vikipedi’den 1392’de yapıldığını okuduğum gibi, oradayken de Gazi Orhan Camii’yinin Ulu Camii’den daha eski olduğunu duydum.

Kısa ama keyifli bir gezi oldu. Bana eşlik eden canım anneme ve bizi götüren eşime teşekkür ederim. 🙂

10/05/2015
Karlar ülkesinin masal kahramanları gibiydik…

Uzunca zamandır yazmadığım bloğum için son zamanlarımın en keyifli seyahatini seçtim, Fransa Alpler… İki sene önce başladığım snowboard serüvenim içimde büyüyen muthiş bir heyecan oluşturmaya başladı.

İçim kıpır kıpır ve neredeyse kışın her gününü mümkün olsa dağlarda geçirmek ister durumdayım. Sıcağı çok seven bana inat yazla birlikte karı da bekler oldum. He bu arada ben heyecan duyuyorum derken çılgınlar gibi snowboard yapmıyorum tabi. Henüz orta seviyelerde olup, o istediği hareketleri hızla yapanlara hayranlık duyup, hatta onların her hareketini izleyip adım adım kendimi geliştiriyorum.

Hikayenin başını anlatmak gerekirse geçen sene Türkiye’de Kartalkaya’nın ardından Bulgaristan’daki kayak merkezlerinden Pamporova’ya gitme fırsatı yakaladık. Orada dörtlü bir ekiple Pamporova macerası yaşamıştık. Hemen ardından daha iyi pistlere gitmeliyiz diyerek bir sene önceden planladığımız Alp’ler seyahatinin hayallerini kurduk. Bu sene de Kartalkaya ve Uludağ’da ısındıktan sonra planı gerçekleştirdik.

İsviçre, Avusturya, Fransa derken üç vadinin cazibesi bizi çekti ve Fransa’da Val Thorens’e doğru düştük yollara. Yanında sevdiceğin ve sevgili dostların da oldumu yolculuğun her türlüsü bir başka güzel oluyor tabi…

Ve 24 Ocak Cumartesi günü Lyon Havaalanına varış ile başladı güzelim seyahat. Kaptık kiralık arabayı ve 3 saat sonra vardık Val Thorens’e.

Karlarla kaplı dağların doruğunda bulunan Val Thorens, misafirlerinin okuduklarına inat sıcacık karşılıyordu sanki. Val Thorens yazısını gördüğümde içimde tuhaf bir duygu oluştu, burada yaşamışım ya da yaşamalıymışım gibi.

Ağırlıkta otellerin olduğu bir bölge aslında, otellerin çoğunda challet opsiyonu olduğu için o da insanların kendi evindeymiş gibi hissetmesini sağlıyor. Biz de Koh-i Nor Hotel ile oldukça başarılı bir seçim yapmışız diyebilirim. Direk piste çıkışı olan. evin gibi hissedeceğin muhteşem manzaralı chaletli, alışveriş için merkeze yakın, her daim merkeze özel araçlarla taşıma imkanı ile gayet başarılıydı. Kesinlikle tavsiye ederim.

Board Kayak ve farklı seviyerlerde bir ekip olduğumuzdan sabahları grup derslerine katıldık, öğleden sonraları Val Thorens Vadisi’nin farklı pistlerinde buluşup birlikte eğlendik.

Esasen son iki gün hava bozulmasaydı aslında bir başka vadiye de gitmeyi planlıyorduk. Ancak sisli ve tipi olan havada bildiğimiz bölgede kalmayı tercih ettik. Farklı seviyelerde çokça pistin olması sürekli keşif hissi uyandırıyor insanda bu da ayrı haz kesinlikle.

Bir gece Courchevel’e akşam yemeğine gittik ki gece vakti olduğundan orada daha yerleşik ev düzeni olup daha ağaçlıklı bir bölge olduğunu ayırt edebildim sadece diyebilirim. Sıcacık şirin mi şirin bir kasaba gibi. Ancak çokça ünlü markanın mağazası olduğundan daha çok jet sosyetenin bölgesi gibi hissettim. Bizim ilk tercihimiz olmamıştı, gelecek seneler ne gösterir bilinmez…

29 Ocak Cuma akşamı sisli ve sağlam karlı yollarda bir gece önceden dönüş yoluna girdik.
Lyon’a geldiğimizde Orçun’la göz göze geldik ve arkadaşlara da sorarak rotayı İsviçre Cenevre’ye çevirdik, bir göl keyfi yapıp sabah kahvemizi içip döndük havaalanına.

Frankfurt aktarmalı olan uçuşumuzu fırsat bilip atladık metroya ve merkeze gittik, biramızı içip yemeklerimizi yiyip döndük. Dostlarımız da havaalanında alışveriş çılgınlığı yaptılar, E her fırsatı değerlendirmemizde fayda var değil mi? 🙂

Enfes bir seyahat oldu diyebilirim. İki hafta öncesinde doğumgünü hediyesi olarak aldığım go pro’mla ve diğer cekimlerle olan birkaç görüntüyü birleştirdik.
Sizin de yaşadıklarımızı hissetmeniz için aşağıdaki linkte paylaşıyorum.

Herkes gönlüne göre ömürlük yol arkadaşı, ömürlük dosta sahip olsun umarım…
Ve gönlüne göre yaşam bulsun herkesi…İzlemek için tıklayın ?

02/21/2015
Deniz ve Mavi

Ne zaman coşarak koşsam sol yanımdan hissederek, düşerdim.

Kanardı dizim.

Denize girerdim o yaralarla.

Severdim ben o acıyı, yakardı tuzu.

Ağlardım.

Çok severdim yine de “denizi ve maviyi”.

Hem öyle koşmadan da olmazdı ki,

Nasıl hissederdim yoksa kalp atışlarımın hızlanışını

Yaşadığımı!”

08/07/2014
Huzur; En Sevdiğim

Huzur, en sevdiğim.

Her sabah aynı sıcacık yataktan benimle birlikte çıkıyor. Kahvaltıda masamdan ayrılmıyor, işe giderken yanı başımda yol alıyor.

Peki ya sonra? Günün yoğunluğunu hissettiğim o ilk anda, sanki benden uzaklaşıyor. Sabahın büyüsü bir anda kayboluyor.

Ama zamanla anladım…

Beni terk eden o değilmiş; onu usulca yollayan benmişim.

Meğer, istersem hep benimle, hep içimdeymiş.

Huzur ya benmişim, ya değilmişim.

07/18/2014
Zamana Karşı

O kadar çok şey yapmak istiyorum ki, sanki kendime yetemiyorum.

Zaman beni kovalıyor, ben de onu.

Bu yarışın bir galibi olmayacağı belli.

Ben gerçekleşen hayallerimde zaferlerimi kutlarken,

O da geçen her anımda galibiyetini kutlayacak.

07/16/2014
Nothing Last Forever

Herkesin dünyası bir başka değil mi?

Duyguları hep farklı yaşamıyor muyuz?

Ağrı, bazen bir dolap bacağına çarptığımızda canımızı yakacak kadar küçük,

bazen de bir kanser hastasının uykusuna engel olacak kadar büyük değil midir?

Sorun dediğimiz şey, kimi için bir lokma ekmek bulamamakken,

kimi için trafikte sıkışıp kalmak olabilir mi?

Hepimiz yaşıyoruz; küçük ya da büyük, benzer duyguları.

Bazılarımız bu duyguların üstesinden gelebiliyor, bazılarımız ise zorlanıyor.

Ama bildiğim bir şey var: Hiçbir şey sonsuz değildir.

Bizi üzen her durumun bir sonu, bir çözümü vardır.

İçimizdeki umut ve içimizdeki enerji, sorunları çözmek ve ağrıları dindirmek için en güçlü kaynaklarımızdır.

07/14/2014
Ayna Tutanlarımız Bol Olsun

Kişi, kendisini tam anlamıyla tanımadan başkalarını anlayabilir mi? Psikolojide “Johari Penceresi” olarak bilinen bir model, her bireyin dört farklı alanı olduğundan söz eder: açık, gizli, kör ve bilinmeyen alanlar. (Ben derinlemesine bu konuya girmeyeceğim ama merak edenler için oldukça geniş bir konu olduğunu hatırlatırım.) Ben daha çok “kör alanlarımızı” nasıl fark edebileceğimiz üzerine odaklandım.

Peki, nedir bu kör alan?

Trafikte şoförlerin aynalardan dahi göremediği, ancak diğer sürücülerin fark edebildiği “kör nokta” vardır ya, işte tam da buna benzetebiliriz. Bizim de kendi kişiliğimizle ilgili farkında olmadığımız, bilmediğimiz ama çevremizdeki insanların gözlemlediği ve bizzat bizimle deneyimlediği davranışlarımızdır bu kör alanlar.

Bazen, bir davranışımızın ardından çevremizden beklemediğimiz tepkiler alırız. Neden böyle tepki verdiklerini anlamlandıramayız, hatta anlamak istemeyiz. Çoğu zaman kimse de dönüp açıkça demez: “Bu davranışın beni kırdı” ya da “Bunu doğru bulmuyorum.” Bunun yerine ya içine atarlar ve sessizce uzaklaşırlar, ya da en kötü ihtimalle bir tartışmanın tam ortasında, yükselen seslerin arasında eleştirilerini dile getirirler. O anki karmaşa içinde işaretleri anlamak ise neredeyse imkansızdır.

Aslında bu durumun temelinde hepimizin, özellikle toplum olarak, eleştiriyi kötü algılamaya eğilimli olmamız yatıyor. Yapıcı geribildirimi bile çoğu zaman bir saldırı gibi algılamıyor muyuz? Düşünün, bir üst düzey yöneticinin hatasını dile getirmek bile neredeyse bir cesaret işi! Ya da çocukların ebeveynlerine hatalarını söylemesi? Ne büyük saygısızlık(!) Bu yüzden, çoğumuzun kör alanları birikiyor, genişliyor ve büyüyor.

Peki, bu kör alanları nasıl azaltabiliriz?

Bence bu, dostane bir şekilde ayna tutmayı öğrenmekle ve bize tutulan aynalara bakmaktan çekinmemekle mümkün. İçtenlikle yapılan geribildirimler ve etkin eleştiriler, bu konuda en büyük yardımcılarımız olabilir. Daniel Goleman, eleştirilerden faydalanmak için birkaç önemli öneride bulunuyor. Şöyle diyor: “Kendinizi savunmaya geçmeyin. Eleştiriden öğrenebileceğiniz şeyler olabileceğini kabul edin ve bir şey söylemeden önce dikkatlice dinleyin.” En sonunda ise duygularımızı dinlemeyi ve onları anlamlandırmayı öneriyor.

Kişinin kendisini daha iyi tanıması için bir yol bulması şart. Benim yolum, karşımdaki kişinin davranışlarını ve bakışlarını kendime ışık olarak almak. Bazen bu ışığı yakalayabiliyorum, bazen de kaçırıyorum. Ama karşımda duran kişinin açık ve net olmasını, benimle doğrudan konuşmasını bekliyorum. Ya bir gün bu işaretleri göremezsem diye, bu iletişim yoluna güvenmek istiyorum.

Geribildirim verirken ise hâlâ kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Bazen hislerimden anlıyorum ki karşımdakini yanlış bir yöntemle kırmış olabiliyorum. Yüzünde bir asıklık, dilinde bir teşekkür… Ama yine de kırgınlık orada. Bu nedenle, doğru yolları bulmak için hâlâ alternatifler arıyorum.

Ne diyelim, kör alanlarımıza ayna tutanlarımız bol olsun. 🙂

06/27/2014