Merhaba, ben Elif! – Sayfa 5 – elif baslak

Merhaba, ben Elif!

Bir kitap daha biter; “Kafamda Bir Tuhaflık”

Çok uzun zaman olmuştu boza içmeyeli. Kaç zaman sonra “boo-za” sesini duyunca geçenlerde, aklıma düşmüştü. En son üniversitede içmiştim. Kendi kendime sorguluyordum -Bağımlısı var mıdır bu meredin?- diye. Pek heveslisi yok gibi çevremde fakat hikayesi eskidir bilirim.

Ne ilgisi var şimdi kitapla bozanın diyorsunuz biliyorum. Bozanın bir kitabı okumama sebep olacağını ben de tahmin etmezdim. İnternette ne okusam diye araştırırken Orhan Pamuk’un ‘Kafamda Bir Tuhaflık’ kitabındaki Bozacı Mevlüd’ün hikayesi çıkınca karşıma, İlginç bir rastlantı oldu ve evet hiç düşünmeden okumaya karar verdim. (Pek de Orhan Pamuk kitaplarının sevdalısı olduğum söylenemez ama itiraf edeyim kitabın adı da pek uygun şu aralar ki ruh halime. 🙂 )

Kitaba gelirsek, Kafamda Bir Tuhaflık olunca ismi farklı bir karakter ve farklı hikayeler bekliyor insan ama öyle değildi. Başına birkaç olay gelen, memleketini bırakıp İstanbul’a yerleşmiş bir adamın hikayesiydi bu. Biraz detay vermek gerekirse, Bozacı Mevlüd’ün 1969-2012 yılları arasında İstanbul’da yaşadıkları, O’nun ergenlikten gençliğe, olgunluğa ve yaşlılığa geçişini, korkularını, kaygılarını, aşkını, evliliğini, hayallerini ve hayatından geçenlerin gördüklerini, yaşadıklarını buluyorsunuz hikayede.

Öyle bir tasvir var ki yazarın dilinde, içinde bulmamak kendini pek mümkün değil. Merak ettiriyor Mevlüd’ü ve sonunu. Beni en çok çeken de kahramanımızın yaşadığı aşktır.

Mevlüd’ün hikayesinin başında gördüğü bir çift göz için yıllarca yazdığı mektupları anlamaya çalışıyorum. Kurduğu hayallere dalıyorum ben de. Aşık olduğu o gözler ile bir ömür niyet edip, kısmetinde yaşadığı evliliği sorguluyorum. Hak mı bu diye?Sonra vazgeçiyorum hak aramaktan. Niyeti midir, kısmeti midir O’nun için hayırlısı diye düşünüyorum. Görüyorum ki kısmeti olan kadın ile evliliği O’nu yalnızlığından mutsuzluğundan kurtarıyor, mutlu ediyor O’nu çok. Çelişiyorum kendimle ama bir başkasıydı diyorum aşık olduğu kadın. Okudukça Mevlüd’ün de zaman zaman sorguladığını görüyorum bu durumu, sonra kendisini çekip kurtarıyor bu zor durumdan ve sarılıyor eşine sımsıkı.

Peki ya niyetindeki kadın olsaydı nasıl olurdu diye düşünmeden edemiyorum. Ve yazar merakımı gideriyor bu hikayede. Bazen de kısmet, niyetten iyiymiş diyorum sonunda.

Kitapta da İstanbul’a dair hikayeler var. Gerçek olabileceğine inandığım detaylar ile zihnimdeki yap-bozun biraz daha tamamlanmasını sağlıyorum. Göç hikayelerinin zorlukları, Türkiye’nin siyasi geçiş dönemleri, İstanbul’un değişimi, bozaya duyulan ilginin azalması, sokak satıcılığının eriyişi gibi…

Yazar zaman zaman tekrarlıyor benzer konuları, sanki okuyucunun kafasına silmemek üzere yazmak ister gibi.Yine de bu tekrarlara rağmen, akıcı ve 400 küsür sayfayı okutturuyor bir iki günde.

Benim vaktim vardı, ilgimi çekti ve keyifle okudum.

Sizin de okuduğunuz kitaplarda aradığınızı bulmanızı dileğimle,

Sevgiler

.

01/12/2016
Erzurum Palandöken’den Mutlu Yıllar🎊

2016 Hoşgeldin.

Tatlı ve güzel haberlerinle gönülleri hoş eyle emi.

Ben hep mutluluk haberleri paylaşıp mutluluğu çoğaltmak isteyenlerdenim. İsteğimi bugüne kadar gerçekleştirdim. Bundan sonra da üzücü ve bunaltıcı haberleri sosyal medyadan paylaşmak taraftarı değilim. Kimseyi paylaştıkları sebebiyle eleştirip, yargılayıp bir de cezalandırmak benim görevim olamaz. Ben keyif haberleri ile yüz gülümsetebilirim en fazla. 🙂 Belki de fırsatınız olduğunda sizin de yapmak isteyeceğiniz tavsiyelerde bulunabilirim.

Yeni yıl kutlamalarının en tatlısı benim için hep aile ile olandır. Yıllardır buna alışmışım, böyle yapmışım. Bu sene ailem, çekirdek aile oldu. Bir de kocaman aileyiz o ayrı. 🙂
Eşim ve ben 3-4 ay önce haydi bir değişiklik yapalım Erzurum Palandöken’de girelim yeni yıla dedik.

Dedeman Palandöken Otel’de 3 gecelik rezervasyonumuzu yaptırdık. Ancak benim kaymam bu halde mümkün olmayınca, önce vazgeçmiştik gitmekten. Sonra yine kararımızı gitme yönünde verdik.

31 Aralık sabahı erkenden çıktık yola ve Sabiha Gökçen’den Erzurum havalimanına uçtuk. İstanbul’da bıraktığımız tazecik kar burada da bizi karşıladı. Bu kez araba kiralamadık ve bir taksi ile otele geçtik. Gayet sıcak bir karşılamaydı. Bizi pisti full izleyebileceğimiz iyi manzaralı bir odaya yerleştirdiler. Eşim hemen kıyafetlerini giyip piste çıktı. Ben de biraz dinlenmeye çekildim. Malum şu dönem dinlenme dönemindeyim. 🙂

Bir mavi ve bir kırmızı pist açıktı. Hava da gayet güzeldi. Telesiyeje binişi, yukarı çıkışı ve kayışını izledim. Bu da farklı bir tecrübe oldu benim için. 🙂

Sonra öğle yemeği için otelin iki kafeteryasından birisini tercih ettik, onlar da pistleri görüyorlar. Menüler biraz kısıtlı lakin biz de çok özel şeyler aramıyorduk öğlen için. Bize güzeldi o sebeple. Sıcak sahleplerimizi de içtik karda, daha ne olsun.

Çok özel bir dekorasyonu yok otelin ama 89 ve 95 yılında yapılmış iki bloktan oluştuğunu düşününce o senelere göre gayet iyi diyebilirim. Yılbaşı için yapılmış süslerle sıcaklık kazanmış bir ortam.(Benim gibi seviyorsanız tabi.)

Ve akşam için hazırlandık başbaşa yemeğimizi yedik. Sonra 00:00’a doğru otelin pistine gittik. Varillerde yanan ateşler, yüksek sesli müzik, ateşli meşalelerle kayma şovları ve bir geri sayım daha. Haydi çiftler birbirini öpsün, herkes birbirine sarılsın, aileler aransın. Ve bir yıl daha böylece sona ersin.

Herkese nerede olursa olsun, aileyle bir başka güzel herşey. Benim de dileğim güzel anılar biriktireceğiniz ya aileniz ya da aileniz gibi sevdiğiniz insanlar olsun etrafınızda.

Tekrar hoşgeldin 2016…

Ve bir yolculuk daha başlar görüntüsü. 🙂

Erzurum Havalima’na İniş

Erzurum karlar altında

Palandöken Dedeman Otel’den görüntüler

Eşimin piste çıkınca keyfi yerine gelir(odadan çekim bu kadar olur tabi.)

Karda sahlep keyfi

Odadan pisti izleme keyfi

Ve türk kahvesiz olmaz tabi 🙂

Ve geceye hazır mısınız? 🙂

01/01/2016
Ege’de Zeytin Hasatı 🍈🍈🍈

Ey güzel “zeytindalı”, barışın simgesi olarak duruşunu ne kadar da güzel gösteriyorsun. Belki ağacının kütüğü bugünlerde modern tasarım ile girdi evlere, belki şifa niyetine verdiğin nimetler donatıyor mutfakları şimdilerde… Lakin binlerce yıldır birçok uygarlığın içinde yer almışlığını biliriz biz. Ne kadar da bereketlisin; her evin bahçesinde bir tane olsan dünya aç kalmaz kanımca. (Evet galiba bir ay önce zeytin hasatına gidince duygulanmışım.)

Eşim Ege’li ben de doğduğum günden beri manevi Ege’li olunca her fırsatı değerlendiriyoruz gitmek için oralara. Eşimin anne ve babasıyla telefonde konuşurken “zeytin hasatına başladık bu hafta” dediler. Her gün ayrı bir heyecan duydum. Nasıl gidiyordu, nasıl yapıyorlardı, o hayran olduğum zeytinyağı nasıl ürtiliyordu acaba? Eşime dedim; babamın da doğumgünü, haydi hem ona süpriz hem bize süpriz olsun. O da tamam deyince düştük yollara. Gece doğumgünü süprizimizi yapıp onları mutlu ettik, vesileyle sabah da hasata gidip kendimizi. 🙂 Gece geç gelince sabah babamla 06:00’da çıkamadık tabi 10:00 gibi anca hasat yerindeydik.

Hasat yeri bayram yeri gibiydi. Herkes belirli bir grup ile hızlı hızlı koşturuyordu. Bir de tüm gruplara yetişen bir kahya bulunuyordu başlarında. (Tayfa; Ege’de, hasata çalışmak için gelenlere deniliyor.) Yorucu ama tuhaf bir keyif de var yüzlerde. Çalışmanın sonucunu biliyor gibiler.

Bir ağaç altında bayanlı erkekli bir grup, ağacın dallarının altını kaplayacak kocaman yaygıları yerlere seriyorlar. “Kolay gelsin” diyor, seyredalıyoruz. Makinesi sırtında bir kişi (bu işi hepsi bilmiyormuş, sadece bilenler kullanıyor makineleri); makineyle ağacı titretiyor ve zeytinler ağacın altını kaplayan örtülere düşüyor. Tabi bir kısmı kalıyor dallarda, onlar da makinelinin o ağaçta işi bitince bir başka kişi tarafından sırık yardımıyla düşürülüyor. Öğrendiğim bişey var ki sadece sırıkla işlem yapmak ne yazık ki ağaca zarar veriyormuş ve genelde de böyle yapılıyormuş Türkiye’de. 🙁 Örtüye ve yerlere dökülen zeytinler hızla toplanıp, çuvallanıyor. Bölgede yapılan işlem birkaç saati alıyor ve çuvallar Pelitköy’deki fabrikaya götürülüyor.

Biz de ağaçtan ağaca bu işlemler devam ederken ekipmanlarımızı hazırlıyoruz. Özverili çalışan tayfa ile Montela’nın ürünlerini ve tatlı ailemizi çekiyoruz. İşte bu an başka bir keyif be dostum, hem zeytin hasatı hem de fotoğraf. Daha ne olsun diyor biraz da keyfimize bakıyoruz.

Bu arada tüm çuvallar kamyonete yüklenmiş ve fabrikaya gitmek için hazırlanıyor. Biz de fotoğrafları hızla çekip, ekipmanlarımızı topluyoruz. Öğlene kadar çalışan tayfa bugünlük görevini tamamlıyor ve yeni tayfa ile kahya yeni bölgeye gidiyorlar. Biz de fabrikaya geçiyoruz.

Fabrikaya getirilen çuvallar bir iki saat içinde tartılarak dökülüyor zeytin haznesine. Burada önemli bir konu var ki o da zeytinin çuvallarda uzun süre bekletilmemesiymiş. Hem çuvalın kokusu siniyor, hem de zeytin çuvalda bekletilerek ezilmiyormuş vakitlice boşaltılırsa. Birkaç saat içinde zeytinyağı olmak için harekete geçmiş oluyor bile.

Çuvallarda boşaltılan zeytinler, dökülen hazneden yukarı doğru taşınıyor kanal gibi bir mekanizma ile. Orada özel körük sistemi ile yapraklarından arındırılıyor. Sonra oradan dökülen zeytinler eleklerin üzerinde su ile çamurundan arınmak üzere el değmeden yıkanıyor.

Yıkanan zeytinler zeytin hamuru olmak üzere bu kez kırıcı makineye giriyor ve oradan miksere geçiyor. Ve esas olay gerçekleşiyor, üzerinde biriken yağları ile zeytin hamuru hazır. Zeytiyağının türüne göre de işlem tam olarak burada gerçekleşiyormuş. Montela Zeytinyağları’nda soğuk sıkım, naturel sızma, zeytin sütü türleri gerçekleştiriliyor. Burada işlemden geçirilen yağ sırasıyla dekantöre ve santrifüje girip o muhteşem lezzetine ulaşıyor.

Ve bizim de bugünlük buradaki görevimiz bitmiş oluyor. Ancak ertesi sabah farklı bir süreç için tekrar geldik. Bu kez sabahtan kalktık ve tepede bulunan Salca bölgesine gittik. Orada da biraz gözlemledik ve kendimiz tepedeki manzarayla ufak çapta pikniğimizi yaptık. Ege’ye hasata gelen herkese tavsiye ederim. (Eşimin elleriyle yaptığı zeytindalı tacını da kaptım.) Teşvik edici fotoğrafları da paylaşıyorum. 🙂

Bu bölgede toplanan zeytinler de benzer işlemleri görmek için getirildi fabrikaya. Bu kez biz zeytin olma kısmı ile ilgilendik. Zeytinler kasalarda geldi ve zeytin seçme makinesinde irili ufaklı olarak ayrıştırıldı. Bu arada yaprakları da o eleğin arasından süzülüyor.

Ayrılan zeytinlerin sele zeytin olarak yapılacakları sepete konuluyor ve tuzlanıyor. Tabi bir günden fazla sürdüğü için suyunun akması biz son halini göremiyoruz, sonra evimize gönderiliyor. 🙂

Böylece zeytinyağı ve zeytin için yapılan işlemleri de hasat ile birlikte görme imkanım oldu. Gördüğüm şu ki bu bereketli ağaç, doğru ellerde olduğu sürece üretmeye devam ediyor. Vesileyle tüm emektarlara bereketli hasatlar dilerim.

Fırsatınız olur ise siz de bahçenize bir zeytin ağacı dikin ve zeytinini toplayın. Biz yazlıktaki bahçemize diktik bile. 🙂

Not: Bu arada Montela Zeytinyağları’na da ulaşmak isterseniz;

Adres: İzmir Yolu Üzeri 2.km, Petrol Ofisi, Burhaniye, Balıkesir

İletişim: 0266 416 42 12

12/30/2015
Fransız Rivierası Bölüm 4

Yoksa kolum kırık diye yazmayacak mıydım? Tabi ki durmak yok, yazmaya devam. 🙂

Fransız Rivierası’nın bu bölümünde İtalya’ya giriş yaptık gezenti grubu olarak. En baştan gidilen yerleri paylaşayım ki ilgi alanınıza girmezse yazıyı okumayı başta bırakabilir veya tam da gideceğim yerler diyorsanız sonuna kadar okuyabilirsiniz. Cinque Terre, Pisa Kulesi, Floransa’ye gezdik. Her zamanki yaklaşımımla kısa(sığ) geziler, uzun(derin) gezi sebepleridir benim için.

Ve gezi başlasııın! Cinque Terre; ilk durağımız. İtalyanca ‘Beş Köy’ anlamına geliyor. Bu sahil köyleri de şöyle; Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola ve Riomaggiore. Biz uzun bir yolumuz var diye bunlar arasından Vernazza’ya gitmeye karar verdik.

Vernazza’ya iniş için arabayla gidilebilecek son durak mesafesine park ettik arabayı. Esasen bir otopark yoktu ve şans eseri boşluk bulduk diyebilirim. Oradan yürüyüş yolunu kullanarak 500-600 mt kadar yokuş aşağı dar bir yolu takip ettik. Birçok bloggerdan duyduğum, okuduğum kadarıyla köyler arasını gezmek de ayrı bir keşif tadında keyifmiş. Biz kısıtlı günlerimizde bunu tercih etmedik. Yürüyüş yolumuza dönersek eski bir dere yatağının kenarı gibiydi, gayet yürüyüş için kolay bir yoldu. Yolun sağında küçük bir ev çökmüştü, bir takım kaymalar vardı toprakta. Vardığımızda köye, pazar yeri gibiydi, birçok insan vardı, bir çok ülkeden. Özellikle de trenle gelmenin tercih edildiğini anladık, yazılanlar gibi. Tren durağı tam da merkezde, hatta girişte biz de onun altından geçtik.

Tam merkeze girişte yine dar bir giriş ve bakıyorum ki herkez sol tarafta bir yere yöneliyor, biz de ilerliyoruz. Fotoğraf çekenler, video kaydı yapanlar, izleyenler, benim gibi şaşkınlıkla bakan küçük bir çocuk… Daracık, düşük tavanlı mağara girişi gibi bir yerden geçiyorsun ve çılgın dalgaların olduğu küçücük bir koya çıkıyorsun. Baktığınızda çevrenize bu çılgınlığa uyumlu çılgın poz veren insanlar dolu etrafınızda. Biz de biraz görüntü alıp geri çıkıyoruz oradan.

Ana koyun olduğu yere gidiyoruz. Minik minik dükkanlar, baharatlar, hediyelik eşyalar satıyorlar. Binalar eski ve biraz da solmuş renkleri. Kimbilir daha önce ne kadar da cıvıl cıvıl ve tazeciklerdi, neler yaşandı hayallere dalıyorum hemen…

Denize varıyoruz. Bizim şansımıza mı, yoksa hep mi böyle bilmem ama coşkulu dalgalar var. Biraz fotoğraf çekip, acıkan karnımızı doyurmak için uygun mekanı arıyoruz. Ve denize bakan, dışarıda oturacağımız keyifli bir yer buluyoruz. Eşim deniz ürünleri ben de İtalyan yemeği tercih ediyorum. Gayet memnun kalkıyoruz masadan, lezzet ve fiyat performansı açısından. Biraz yavaşlardı ama hizmetten genel olarak memnunduk diyebilirim ve tavsiye edebilirim.

Yine çıkışa gidiyor ve biz de minik dükkanlardan alacaklarımızı alıyoruz bir turist gibi.

İstikamet eğik kuleyi düzeltmek için Pisa şehriii!

Eğilen Pisa Kulesi (Torre Pendente di Pisa) olarak bilinen Pisa Kulesi, Toscana bölgesinde, Pisa şehrinde, Mucizeler Meydanı’nda (Piazza dei Miracolide Meydanı) yer alıyor.
Kule, meydanda yer alan katedralin çan kulesi olarak 1173 yılında inşa edilmeye başlanıyor. Üçüncü katının tamamlanmasından sonra ağırlığı ve zeminin yumuşaklığından dolayı eğilmeye başlıyor. Kulenin yapımı bu sebeple 100 yıl kadar durduruluyor ve içinde bulunulan savaş sebebiyle devam edilemiyor. 1272 ve 1319’da ikinci müdahale yapılıyor ve kule biraz daha ilerliyor. Ancak 10 yıl ziyarete kapatılıp da eğimin sabitlendirilmesiyle 2001 yılında tekrar ziyarete açılıyor. Bu arada eğim 5,5 derecedir şu anda. Pisa Kulesi’de Unesco Dünya Mirası olarak kabul ediliyor.

Burada da görevimizi yerine getiriyor fotoğrafımızı çekiyor, çektirtiyoruz.

Buradan da yola çıkıyor Floransa’ya gidiyoruz. Şehrin merkezinde kapalı otoparklar var, park ediyor ve yürümeye başlıyoruz. Akşam 20:00-21:00 civarıydı vardığımızda. Şehrin sarı aydınlatmalı ışıkları, sanki açık hava müzesinde yürür gibi hissettiriyordu beni. Başka bir duygu haline düşüyorum bir anda. Diğer çift arkadaşımızla yollarımızı ayırıyoruz belirli bir saatte buluşmak üzere.

Önce meşhur meydana geliyoruz. Herşey çok özenle hazırlanmış. Hatırlatmak istemem ama Kuzuların Sessizliği’nden bir takım kareler de geliyor aklımıza. Neyse unutup hayran hayran geziniyoruz meydanda.

Eşimin bana bir süprizi varmış. Daha önce geldiği bir restorana götürmek istiyor beni ve oraya giderken de Ponte Vecchio Köprüsü’nde biraz müzik dinlemek. 🙂

Varıyoruz. Sanki festival havası var o kadar keyifli. O kadar dalmışız ki fotoğraf çekememişiz. Bir kare telefona aldığımızda karanlık. Ve fakat bu da sebep değil midir bu şehre tekrar gelmek için?

Yürümeye devam ediyoruz daracık sokaklarda. Gidiyoruz sürpriz restorana, rezervasyonumuz yok ama şansa iki kişilik yerleri var. Nasıl sıcacık bir yer ve nasıl da profesyonelliğini hissediyorsun. Hemen şarabımızı seçiyoruz şefle birlikte ve restoranın kendisine ait şarap da kara kılıyoruz. İşlenmemiş et tercihi ile de menümüz hazır. Servis, kezzet enfes. Fiyat, ortalamanın üzerinde ama hak ediyor zannımca. Çıkarken de aynı şaraptan evimize getirmek için istiyor ve arkadaşlarımızla buluşmak üzere çıkıyoruz.

Bu gezide aldığım karar, Floransa’ya en az 2-3 günlük kalmak için gelmek oluyor.

Sağlıcakla, sevgiyle kalınız… 🙂

Yollar, pozlar.

Yeşil sen ne güzelsin.

Vernazza’ya varış.

Yürüdüğümüz yoldan görüntüler.

Pisa Kulesi

Floransa’da lezzet harikası.

12/24/2015
Portakal Cenneti Aydın

Ah güzel şehir Aydın! Şirince’den Denizli’ye geçerken yolculuk esnasında merhabalaştım seninle.

Tam da bu mevsimde turuncu, yeşil ve mavinin buluştuğu yer, Aydın. Yolların sağı solu portakal ve turunç bahçesi doluymuş meğer. Eğer üzüm bağı festivali, zeytin hasatı festivali varsa ülkemde bence portakal bahçelerine de geziler olmalı diyorum artık. Yapılıyorsa da daha fazla duyurulmalı, daha fazla insana ulaşılmalı.

Yol boyu eşime; ‘bir bahçeye girsek’ dedim durdum. ‘Yemekten sonra gireriz.’ dedi. Nasıl bilebilirdim ki gittiğimiz mekanın arka tarafında portakal bahçesi olduğunu. 🙂

Tabi hayranlıkla yolları izledikten sonra acıktık ve bir mola vakti geldi. Biz böyle bölgelerde kırmızı et yemeyi tercih ediyoruz. Tercihi bu yönde olanlar için mekanı tavsiye ederim. Aydın çıkışına doğru, Denizli girişinden önce, yol üzerinde solda Obam Restoran. (Restorandan fotoğraf çekmedim ama arka bahçesinde bol bol çekildim:) Epeyce büyük bir mekan. Kendi yerlisi de geliyor, bizim gibi yoldan geçen yolcu da uğruyor. Gayet hızlı servisleri var. Restoranın önünde camekan bir alanda kuzu çevirmeyi restorana girmeden görebilirsiniz. İstanbul’la kıyaslarsanız da fiyat oldukça iyi diyebilirim.

Hemen sorduk girebilir miyiz diye bahçeye, tabi dediler.Yemeği hızla yiyip bahçeye attık kendimizi.

Sizin de yolunuz Aydın’a düşerse siz de portakal bahçelerine dalın.

Her zaman dediğim gibi; ‘varacağın yeri güzel yapan yolculuğun kendisidir.’

Arada nar ağacı da bulduk 🙂

12/05/2015
Fransız Rivierası Bölüm 3

Rotamız zaman zaman yorgunluğumuza göre değişmiş olsa da gitmek istediğimiz yerlere gidebildik. Ve üçüncü bölümde Cannes’a gidişimizden bahsedicem. Vuhuu bildiğin sosyete mekanı dedik ve çıktık yollara. Aslında bizim gayemiz bu güzergahta güzel bir deniz keyfi yapmaktı ve bunu başardık da. 🙂

Otelden çıkışımızla navigasyonlar hazırlandı ve biraz sahil şeridi görmek keyifli olur diyerek sahilden rotamızı çizdik. Bu sebeple ilk hoş görüntüler Nice ve Antibes’tendir. Binalar (geneli otel) etkileyici, gayet şık. Des Anglais Kordonu’nda(Promenade des Anglais) Hotel Negresco’dur ilk gözüme takılan yapı. Seyahat öncesinde de kalmayı düşündüğümüz yerler arasındaydı. Ancak lokasyon sebebiyle sonradan bu otelden vazgeçmiştik. Birçok ünlünün kalmayı tercih ettiği oteller arasındadır. Fiyatının yüksek olduğunu söyleyebilirim.

Devamında Antibes’ten geçtik. Tercih edilirse bu sahil üzerinde de denize rahatlıkla girilebilir.Antibes alışveriş için de beklentiniz çok yüksek değilse, fiyat olarak daha uygun bir bölge. Denize girmek istenirse de 10-20 Euro arası özel plajların giriş fiyatı.

Cannes’a girişimizi yaptık. Ve şehrin lüks oluşunun ilk izleri gösterişli arabalar, büyük markaların mağazaları, oteller ile biraradayıuz. Tarihi bir dokuyu başlangıçta hissettiğimi söyleyemem. Ancak lüks yaşam belirtisine gelince bu görüntü pek de yapay durmuyor burada,sanki doğasında varmış gibi bu duruş.

Diğer taraftan gayet bir sahil şehri. Sahil boyu halk plajları, özel plajlar, dondurmacılar, seyyar satıcılar gibi bir renklilik de aynen burada da hakim. Diğer bir detay yine şık yatlar ile dolu marinanın oluşu.

Biz aracımızı tam merkezdeki otoparka park ettik. Geniş hacimli bir otopark, yer bulmak kolay oldu. Bu arada şehrin içinde de alternatif otoparklar var, biraz iç kısmını da yürümek isterseniz tercih edebilirisiniz.

Küçük bir tur yapalım ve referansları da dikkate alarak güzel bir plaj seçelim dedik. Bizim denize girmek için tercihimiz Waikiki Beach oldu, orta halli bir plaj. Ancak tavsiyem Cristal Beach olacak. Bizim de paylaştığımız fotoğraflar oradandır.

Biz epeyce gezinmişiz ki saat 14:00 gibiydi vardığımızda Waikiki Plaja. Plaja girerken karnımız da acıktığından sorduk sorumluya; “yeme-içme hizmeti var mı?” diye. O da var dedi. Ancak biz biraz serinleyelim denize girip çıkalım diyene kadar saat oldu 15:00. Siparişi vermek için heyecanla çağırdık sorumluyu, “mutfağımız kapandı” demesin mi? Şaşkınlık ve hayalkırıklığı ile birbirimize bakakaldık tabi. Sadece içecek servisi yapıyor, plaj da 18:00’de kapanıyor dedi. Plaj giriş ücretini de ödemiş olduk, çıkıp tekrar girsek zaten iki üç saate de kapanacak, o da olmayacak.

Artık ricamızı ettik, “birşeyler yiyip geri gelelim” diye, onlar da “tamam” dediler. Biraz karşılıklı suratlar ekşidi ama bu da bize bu bölge hakkında bir çıkarım oldu. Cannes’da plajların çoğunda mutfak 15:00’te kapanıyormuş, tüm hizmet de 18:00’de kapanıyor. Sonra akşam yemeği için hazırlıklar başlıyor bu mekanlarda ve akşam restorant hizmeti veriyor.

Biz mekandan çıkıp en yakında ve hızla yiyebileceğimiz ne varsa ona uygun mekan aradık. Ve hep kurtarıcı, en kurtarıcı pizza yedik. Bu arada kovada midyeyi de denemeniz için tavsiye ederim tabii, tüm turistler yiyordu, gayet de memnun görünüyorlardı. Ben midye sevmeme rağmen hiç tarzım bir tatlandırma ve sunum olmadığı için denemedim. Yemekler yendi ve tekrar plaja geri dönüldü.

Plaj faslı malum kapanış saatinde tamamlanınca, gayet düzgün olan duş ve giyinme odalarında hazırlandık. Tabi rahat bir şıklık tercih ettik orada hazırlanınca.

Amacımız Cannes’ın en meşhur caddesini Boulevard de la Croisette’yi biraz gezmekti. Gerçekten de plajlar sihirli değnekle dokunmuşcasına şarap-peynir için rahat şık mekanlara dönüştüler.

Merkeze doğru yürümeye başladık. Hani şu 360 derece dönen ve manzarayı tepeden de görmeni sağlayan şeyler var ya, işte biz de
onu tercih ettik ve şehrin birkaç kare fotoğrafı da oradan.(gece çekimi olanlar)

İlk durak Cannes Film Festivali’nin davetlilerinin yürüdüğü kırmızı halı. Halının üzerinde fotoğraf çektiren bir dolu turist. Arada boşluk bulup biz de fotoğrafımızı çektirdik. Yol üzerinde de gösteri yapan insanlar.

Oradan yola devam. Bvlgari, Dolce&Gabbana gibi birçok büyük markayı cadde üzerinde gezme fırsatı bulabilirsiniz. Porsche, Ferrari ve Lamborgini gibi otomobiller ise sağınızdan solunuzdan geçiyorlar. Biraz daha ilerlediğimizde meşhur JW Marriott ve Casino’ya varıyorsunuz. Bizim tercihimiz Casino’ya girmakten yana olamdı. En son Carlton Otel’in önüne kadar geldik ve geri dönüşümüzü yaptık.

Ve gelelim yol üzerinde gözüme kestirdiğim ve mutlaka yiyelim dediğim dondurmacıya; Le Quirly. Tam kapasite dolu olup, kuyruk olmasından belliydi lezzeti. Ben de kesinklikle tavsiye ederim.

Ve tam da benim zevkim olan Ortaköy sahildeki paxzar havasında el emeğinin olduğu minik pazar buldum kendime. Marina’nın karşısında, caddeyi geçtiğinizde hemen görebilirsiniz. El yapımı cam işlemeler, resim sergisi, tasarım şapkalar ve bir sürü keyifli alışverişlik tezgah.

Pazarı da yaptığımıza göre ertesi gün uzun bir maraton bizi beklediğinden erkence otelimize dönebilir dedik ve döndük.

Cannes’ta kısa süreli bir ziyaret oldu ama Fransız Rivierası gezimizin son gününde de şehrin içini gezdik. Onları da o günden bahsederken yazacağım.

Bir sonraki bölümde buluşmak üzere.
Keyfili okumalar ve seyirler.

Hotel Negresco

Antibes’ten görüntü İnternetten bulduğum, tüm plajları görebileceğiniz bir harita

Play awaken

Waikiki Beach

lDeniz sonrası Cristal Beach’ten görüntüler

Cannes Film Festivali için hazırlanan kırmızı halıdayız

Meşhur lüks otomobiller

Tepeye çıktığımızda şehrin görüntüsü/Marina/Kale

JW Marriott Cannes/Casino

Lüks markalardan bir görüntü

Le Quirly dondurması 🙂

Mini pazardan bir şapka 🙂

Yazının devamını buradan okuyabilirsiniz.

11/22/2015
Işık Tut ve Devam Et

Sen tüm güzel niyetinle devam ederken yoluna, birlikte yürüdüklerin değistiriyorsa rotasını, ışık tut ve hatırlat aslolanın yolculuğun ta kendisi olduğunu. Önce veya sonra varmanın basit bir gösterge olduğunu ve esas olanın ‘nasıl’ bitireceğiniz olduğunu. Ve kararlıysa değiştirmek için rotasını, sen bozma niyetini devam et. Belki farklı yolları tecrübe etmek istiyordur, belki yolunu değistirmistir, kim bilir.

İYİ GECELER ✨✨✨

11/18/2015
Fi-Çi-Pi Serisi

Bu üçlünün adını, en çok satılan kitaplar arasında veya sosyal medyada görmüşsünüzdür diye tahmin ediyorum. Akila Azra Kohen’in kitapları; Fi-Çi-Pi. Ben de merak ettim ve okudum bu seriyi.

Bana kalırsa bahsedildiği gibi bir başucu kitabı değil. Benim için, hepsi birbiri ile ilişkili hikayalerden oluşuyor kitap. Detayları titizliklikle oluşturulmuş ve tasvir edilmiş karaketerler ile okuyucuya mesajlarını ulaştırıyor.

Ağır bir dili yok, oldukça yalın. Sürükleyici. Sonu, hatta sadece son değil sona kadar olacakları merak ettirerek okuttu kendisini bana ve bitirdim. İçinde zaman zaman birtakım tekrarlar mı var diye sorgularken, farklı bir konu ile şaşırttı da beni. Böyle biter dediğim kısımlar, öyle bitmedi.

Cinsellikten bahsedişini fazla buldum. Belki bu kadar mesajı iletmek için, ilgi çeken bir araç da olabilir.

Çokça mesaj varken kitabın içinde, bana hissetirdiği; Kendinden vazgeçmediğinde aslında yine kendine ve evrene kazandırdıklarının ne kadar da çok olabileceğidir.

Okumayı tercih ederseniz, keyifli okumalar.

11/12/2015
Bu filmi tavsiye ediyorum; “Stajyer/The Intern”

Sinemaya gidilesi güzel film ararken eşimle, pek tatlı arkadaşımız Neslihan Venüs’ün tavsiyesi ile bu filme gitmeye karar verdik. Çok da isabet olmuş diyebilirim. Sürekli film yorumları yazmıyorum, pek de iyi değilimdir sinema yorumu yazmak konusunda. Sonuçta zevkler çok değişken ama bazen genele hitap edenler de oluyor değil mi?

Bu film bende ufak da olsa bir iz bıraktı ve hakkında birkaç cümle yazmak istedim. Hayatında hep aksiyon-macera filmleri izlemeyi tercih eden abime bile kendini sonuna kadar izletti. Hepimizi güldürdü, düşündürdü ve motive etti.

Eylül 2015’te yayına girmiş film. Robert DE NIRO ve Anne HATHAWAY oynuyor. (imdb 7,4/10) Hikayeyi anlatmayacağım, google’da taratsanız çokça bilgi bulabilirsiniz.

Filmin bana hissettirdikleri şöyle; yaşın çok önemli değil, oldukça büyük projelere veya başarılara imza atman mümkün. Ancak iş büyümeye devam ettiğinde senin de tecrübeli insanların bilgisine danışma ihtiyacın olacaktır. Onlar daha önce senin yapma ihtimalin olan hataları yapmış tecrübe etmişlerdir belki de. Tabi teknoloji olarak yeni nesil daha hızlı yakalıyor herşeyi ama bilinen bir gerçek var ki yıllara dayanan tecrübe de en büyük danışma kaynağı. Sen istedikten sonra yaşın kaç olursa olsun, sağlığın yerindeyse üretmeye devam edebilirsin. Belki de ülkemizde de birçok tecrübeli çalışmayan istihdam, genç üretenlerin yanına tecrübe olarak atanabilir. Part time veya danışmanlık niteliğinde. Tabi çatışma olma ihtimali çok yüksek olup, sınırları iyi belirlemek gerekir.

Diğer çıkarım yaptığım konu çalışırken kendini ve aileni unutmamamız gerektiği. İşini, özel yaşamından çalmadan kurgulaman gerektiği. Aksi halde terazinin de ayarının bozulabileceği.

Tüm bunların haricinde filmin hem duygulandırıp hem de gülümsetmesi ayrı bir keyifti. Evde de keyifle izlenebilir bir film. İzleyecek olanlar için iyi seyirler

11/12/2015
Fark Yaratma Sırası Sende

Bugün derin bir düşünceye daldım; milyarlarca potansiyel arasından sıyrılarak, bu dünyaya en özel varlıklardan biri olarak adım attık. Kalbimizin ritmik uyumuyla bedenimiz adeta bir sihir gibi işliyor. Ancak, sihrin ötesinde, kendi kendimize göstereceğimiz ilgiyle de mucizeler yaratabileceğimizi unutmamalıyız.

Söyleyeceklerim, belki de bildiklerinizden çok farklı değil. Fakat hatırladıkça, sevdiklerime hatırlatmayı seviyorum.

Sağlıklı bir yaşam sür! İstediklerini gerçekleştirme yolunda bedenin sana engel olmasın. Neler yapabileceğine sen karar ver. Bisiklet sür, yüz, koş, yürü ya da bedenini zinde tutacak sayısız aktiviteden birini alışkanlık haline getir. Eğer bunlar seni cezbetmiyorsa, zumba yap, pilatesle ruhunu ve bedenini güçlendir, ya da bir toplulukla birlikte yapacaklarını eğlenceye dönüştür. Yeter ki bedenini aktif tutmayı bir yaşam biçimi haline getir.

Hücrelerin her gece yenileniyor, zamanında uyu ki onlar da tazelensin, sana yeni baharların kapısını açsın. Ruhunu besle, yaratıcılığın zincirlerinden kurtulsun. Denizin huzur veren sesini dinle, güneşin doğuşunu ya da batışını izle, o kızıl ufkun tadını çıkar. Sevdiğin bir sanatçının konserine git, müziğe kendini kaptır, sevdiğin şarkıların sözlerini mırıldan ya da avaz avaz söyle. Bir müzeye git, büyüleyici bir tabloya dakikalarca hayranlıkla bak. Paraşütle gökyüzüne açıl, fotoğraf çek, ya da belki benim hiç aklıma gelmeyecek, ama senin büyük keyif alacağın başka bir şeyi dene. Seçim senin!

Mesleğinde en iyisini yap ki, hayatının büyük bir kısmını geçirdiğin yerde motivasyonun daima yüksek kalsın. Üretmenin verdiği keyfi yaşa. İş arkadaşlarına, yöneticilerine sor; “Daha fazlasını nasıl yapabilirim?” diye, farkında ol. Sürekli bahsedilen farkındalığı yaratabilmek için gözlem yap; pencerenden dışarı bak, komşular neler yapıyor? Yan sokakta, hatta başka ülkelerde neler olup bitiyor, takip et. İzle. Oku.

Önce kendini tanı. Tanı ki, hayat yolculuğunda yönünü bulabilesin. Unutma, milyarlarca potansiyel arasından seçilen, şanslı ve özel olan sensin; doğdun ve yaşıyorsun. Şimdi fark yaratma zamanı!

11/11/2015