Steve Jobs’un bir yazısını okurken, işe alım süreçlerine dair belirlediği başarı kriterleri ilgimi çekmişti. Jobs’un sözleri, bir şirketin başarısında doğru insanları ekibe katmanın önemine dokunuyordu.
Birçoğumuzun bildiği üzere işe alım sürecinde en sık karşılaşılan zorluklardan birisi, pozisyon kapanma süreleridir. Üst düzey pozisyonlar için tanınan zaman genellikle daha düşük kademelerde tanınmaz. Operasyonların aksamaması adına bu pozisyonların hızla doldurulması istenir. Ancak, seviyesi ve departmanı ne olursa olsun, bu sürecin sonucu, şirketin başarı endeksini doğrudan ya da dolaylı olarak etkiler.
Birçok şirkette işe alım için bir performans göstergesi (KPI) olarak süre konulur. Özellikle de hızlı büyüyen organizasyonlarda. İşe alım ekiplerine verilenkriterlerde sadece hızla değil, aynı zamanda kaliteyle de ölçülmesi gerektiğine inanıyorum. Burada kalite kavramı ile adayların teknik yetkinliklerine ek olarak şirketin değerlerine ve kültürüne de beklenen uyumundan bahsediyorum. Bu uyum, ekip içinde sinerji yaratan ve şirketin ortak hedeflerine ulaşmasını kolaylaştıran bir faktördür. Kurum kültürüyle uyumsuz bir aday, ne kadar yetenekli olursa olsun, şirketin bütünlüğünü ve performansını olumsuz etkileyecektir. Şirketin uzun vadeli başarısı hem de ekiplerin güçlü ve sürdürülebilir olması açısından büyük önem taşıyor.
Steve Jobs, işe alım süreçlerinin şirket başarısındaki önemine ve etkisine yazısında şöyle değinmiş: “Tek başınıza bir şirket kurduğunuzu farz edin, bir ortak arayışındasınız. Doğru ortağı bulmak için çok zaman harcamaz mısınız? Neticede şirketinizin yarısı bu kişi olacak. Peki şirkete üçüncü, dördüncü veya onuncu kişiyi işe alırken neden durum farklı olsun? Sonuçta amacınız A oyuncuları bulmak değil mi? Neden şirketinizin %10, %20’si veya %30’unun o kadar da parlak olmamasına göz yumasınız ki?”
Sonuç olarak diyebilirim ki; doğru karar almak için gereken zaman,aslında yönetilebilir bir risk olmalıdır. Kaliteyi ön planda tutmak ve bu süreçleri sağlıklı yönetmek uzun vadeli başarı için bir yatırım olarak değerlendirilmelidir.
Şirketlerin geleceğini şekillendiren yöneticilere ve meslektaşlarıma kolaylıklar dilerim.
Bazen bir yolculuk, yalnızca bir yerden bir yere gitmek değildir. Bazen o yolculuk, yıllardır unuttuğun bir duyguyu, bir alışkanlığı, belki de kendini yeniden hatırlamanın bir yolu olur. Dubrovnik benim için tam olarak böyle bir deneyimdi.
Uzun yıllar sonra, üstelik Can da hayatımdayken, ilk kez tek başıma yurt dışına uçuyordum. Oysa eskiden yalnız seyahat etmeye bayılırdım. Plan yapmayı, keşfetmeyi, anın içinde kaybolmayı ne çok severdim. Uzun süredir bunu deneyimlememiş olsam da, fark edip ilk adımı attığımda hâlâ aynı tutkuyla yapabildiğimi bilmek bana çok iyi geldi.
Ve işte, bu yolculuğun hikâyesi de tam olarak böyle başladı… Her şey, birkaç dakikalık bir telefon konuşmasıyla gelişti. Yıllardır farklı ülkelerde yaşamamıza rağmen dostluğumuzun hep sıcacık kaldığı arkadaşımla konuşurken diyaloğumuz şu noktaya geldi: “Dur hemen iş takvimime bakıyorum. Eğer izin alabilirsem, hemen bilet alıyorum!” dedim. Ve birkaç gün içinde plan kesinleşti. Üç günlük bir seyahat molası verilecekti hayata. İlk günü tamamen tek başıma geçirecektim, akşamüstü ise arkadaşımla buluşup kalan zamanı birlikte değerlendirecektik.
Ve esas kahraman, Dubrovnik’e gelelim. Burası adeta bir huzur ve keyif şehri bence. Sabahın erken saatlerinde, küçük ve oldukça pratik olan havalimanına vardım. Çıkar çıkmaz hemen kapısının önümden kalkan otobüsü kullanmayı tercih ettim. Yaklaşık 30 dakika süren bu transfer oldukça konforlu ve uygun fiyatlıydı. Şehre yaklaştıkça Dubrovnik’in tarihi surları ve Adriyatik’e uzanan kıyıları, tam bir kartpostal gibiydi. İlk günümü Old Town’ın taş sokaklarında kaybolarak geçirdim. Gerçi burada kaybolmak da pek mümkün olmayabilir. Stradun’un taş kaldırımları üzerinde yürürken, zamanın bu şehre yüzyıllardır pek dokunmadığını hissediyorsunuz. Tarih, her köşede kendini hissettiriyor; dar sokaklar, taş merdivenler, küçük meydanlar ve her biri farklı bir hikâye anlatan yapılar…
İlk durağım Jesuit Merdivenleri oldu. Game of Thrones hayranları bilir burası oldukça ikonik bir yer; ünlü “Shame!” sahnesi tam burada çekilmişti. Ama diziyi hiç izlemediyseniz bile, bu merdivenlerin yarattığı atmosfer etkileyici gelecektir. Merdivenlerden yukarı çıkarken aklımda filmin sahneleri… Yolu tamamladığınızda da tepede St. Ignatius Kilisesi çıkıyor karşınıza. Sessiz ve huzurlu yapısıyla, Eski Şehir’in kalabalığından kaçmak için ideal bir nokta.
Kısa bir keşfin ardından tekrar aşağı iniyor ve Stradun’da bir kafeye oturup kahvaltı yapmaya karar veriyorum. Bir fincan çay ve French toast eşliğinde kısa bir mola… Evdekileri arayıp iyi olduğumu haber veriyorum, yüzümdeki mutluluğu hissettiklerini biliyorum. Sonra tekrar kalkıp limana doğru yürümeye başlıyorum. Yol üzerinde Rector’s Palace ve Sponza Sarayı gibi tarihi yapılar dikkatimi çekiyor. Limana vardığımda, balıkçı tekneleri ve turist teknelerinin yan yana sıralandığı sahilde deniz kokusunu içime çekiyorum. Taş kaldırımların sıcaklığı, havadaki hafif meltemle birleşince, tam bir Akdeniz rüyasının içinde gibi hissediyorum.
Şehri sırt çantamla gezmiştim ve kalacağımız yere gidip kısa bir mola vermem gerekiyordu. Airbnb’ye yürüyerek gitmeye karar verdim. Mesafe 15-20 dakikalık ama sıcakta merdivenli yokuşları tırmanmak zorlayıcıydı doğrusu. Neyse ki vardım ve biraz dinlendim.
Akşam bu defa birlikte tekrar şehre döndük ve Old Town’ı bu kez hızlandırılmış bir turla, serinlikte gezdik. Ardından deniz ürünlerinin hayalini kurduğumuz o uzun akşam yemeğine oturduk. Sohbete doyamadık. Ve işte, Dubrovnik’in meşhur kalamarıyla tanışmam da tam bu noktada oldu! İlk lokmada neden bu kadar ünlü olduğunu anladım. Dışı hafif çıtır, içi ise yumuşacık… O kadar beğendik ki ertesi gün aynı restorana tekrar gittik.
İkinci günü, tam gün plajda geçirmek niyetindeydik. Coral Beach Club’a gittik. Burası hem doğal dokusu korunmuş hem de oldukça kaliteli bir ortama sahipti. Saatlerce deniz, güneş ve sohbet… Günün tadına doyum olmuyordu.
Ve kapanışta harika bir sürpriz bizi bekliyordu! DJ’in müzikleri çok iyiydi ve geniş bir çalma listesi vardı. Daha bilindik bir parça olması için genç bir Türk DJ’in şarkısı için istekte bulundum. Ancak Türk olduğumu duyunca DJ, özellikle Selda Bağcan’ın bir şarkısını remix olarak çalmaya başladı! Müziğin yükseldiği o anda, Dubrovnik’te olmama rağmen bir anlığına bambaşka diyarlara daldım. O kadar güzeldi ki hem şaşkındım hem de çok mutluydum.
Günü noktaladığımızda aslında gece hâlâ bitmemişti. Eve uğrayıp üstümüzü değiştirdik ve yeniden Old Town’ın ara sokaklarına daldık. Keyifli bir mekânda müzik, sohbet ve bol kahkaha… Ve finalde, o meşhur Dubrovnik dondurmasını tatmadan dönmek olmazdı!
Son günümüzde de oldukça yoğun bir program bizi bekliyordu. Seçim yapmak zor oldu ama sonunda, seyahatin en unutulmaz anlarından birini yaşadık: Elafiti Adaları’na tekne turu yaptık. Normalde turistik tekne gezileri benlik değildir ama bu deneyim bambaşkaydı. Masmavi suların içinde saklı kalmış adalar, doğallıkları ve bakir plajlarıyla büyüleyiciydi. Tekneden denize atlamak, acele etmeden adaların tadını çıkarmak, tam anlamıyla bir özgürlük hissi veriyordu.
Ve bir unutulmaz an daha: MaviMağara’dayüzmek. İçine girdiğinizde mavinin her tonunu görebileceğiniz büyüleyici bir ışık oyunuyla karşılaşıyorsunuz. Bu anları mağaraya girdiğimizde bircok kisinin elinde telefonlari kiliflar ile gorduk ama bizim icin fotoğraflamak mümkün olmadı. Neyse ki tadini cikardik.
Dubrovnik, yalnızca tarihiyle değil, deniziyle de İpek ile olarak da etkileyici bir seyahat oldu benim için. Üç gün boyunca hem geçmişin izlerini takip ettik hem de doğanın sunduğu güzelliklere doyasıya şahit olduk.
Eğer hala seyahat rotanıza eklemediyseniz, Dubrovnik’i mutlaka deneyimlemenizi öneririm. Tarihi dokusunun içinde kaybolmak, masmavi sularında özgürlüğü hissetmek ve gün batımında Adriyatik’e karşı bir kadeh kaldırmak… Burası, hem dinginliği hem de keşif heyecanını bir arada sunan nadir şehirlerden biri. Yolunuz bir gün düşerse, eminim siz de kendinizden bir parça bulacaksınız.
Bu yolculuk bana bir kez daha hatırlattı ki seyahat sadece gidilen yerlerle değil, nasıl ve kimlerle deneyimlediğinle de şekilleniyor. Kimi zaman tek başına yola çıkmak içindeki sesi daha net duymana olanak tanıyor; kimi zaman da yanındaki insanlar hiç beklemediğin şekilde ufkunu genişletiyor.
Belki de en güzel yolculuklar, kendini de yeniden keşfettiğin yolculuklardır…
Hayatın en zorlu ama aynı zamanda en ödüllendirici rollerinden biri diyebilir miyiz? Bu rol, sevgi, sabır ve fedakarlıkla dolu bir yolculuk, elbette diyebiliriz. Ebeveynliğin dengede kalmakta zorlayıcı olduğu anlar olabilir, ancak en önemli olanı, bu yolculukta elimizden gelenin en iyisini yapmak.
Özellikle de bizim kültürümüzde, toplumun da etkisiyle evlilikten hemen sonra anne babalık rolüne hızlı bir geçiş yapılıyor. Aslında çocuğumuz doğduğunda onunla ilgilenmeye, onu büyütmeye ve ona en iyi şekilde rehberlik etmeye hazır olmamız gerekirken, hayattaki diğer sorumluluklarda olduğu gibi etraflıca düşünmeye veya ön hazırlık yapmaya fırsat bulamıyoruz. Diğer taraftan bu hazırlığın nasıl yapılacağına dair net bir tarif olmayip, nasıl yapılması gerektiği de bir muamma. Sonuç olarak ebeveyn, çocuğuyla baş başa kaldığında, kendi çocukluk serüveninden getirdiği tüm anıları ve tecrübeleri istemsizce ortaya çıkarıyor.
Bilimsel araştırmalar, ruhsal ve fiziksel sağlığın genetik yolla aktarılabildiğini destekliyor. Bu da ebeveynlerin geçmişlerinde yaşadıkları travmaların çocuklarına yansıyabileceği anlamına geliyor. İnsan, hayatı boyunca travmatik deneyimler yaşar ve bu deneyimlerin etkileri genellikle farkına varılması ve çözümlenmesi zor olan derin yaralar bırakır. Ancak, günümüzde geçmişe kıyasla çok daha şanslıyız! Artık birçoğumuz geçmiş travmalarımızın farkına varabilecek bilgi ve araçlara sahibiz. Ve bunun üstesinden terapi, farkındalık çalışmaları ve kişisel gelişim yöntemleri ile gelmeyi öğrenebiliyoruz.
Elbette, hala bu farkındalığa sahip olmayan veya sahip olsa dahi çözüm yollarını aramayan kişiler var. Var olmaya da devam edecek. Ne acı ki, kendi travmalarını çözemeyen yetişkinler, bu olumsuz deneyimlerin bedelini çocuklarına ödetiyorlar. Bu sadece çocuk ile olan ilişkiye değil, aile bütünlüğüne ve çift ilişkilerinin temellerine kadar etki yaratıyor. Bazen, tüm ailenin dağılmasına bile neden olabiliyor.
Ama unutmayalım ki, değişim ve gelişim her zaman mümkündür! Kendi yaralarımızı iyileştirerek, çocuklarımıza daha sağlıklı ve güçlü genetik kodlar bırakmak da elimizde. Bu hem bizim hem de gelecek nesillerin daha sağlıklı ve mutlu bir yaşam sürmesi için atılacak önemli bir adımdır. Bu yolculukta her adım hem kendimizin hem de çocuklarımızın yaşamını daha sağlıklı ve daha güzel kılacaktır.
Bize düşen kendi hikayemizi iyileştirmek ve çocuklarımıza en iyi mirası bırakmak.
New York, uzun zamandır görmek ve keşfetmek istediğim bir şehirdi; nihayet Nisan ayında, Can ve Orçun ile birlikte bu hayali gerçeğe dönüştürdüm. Böyle heyecan duyduğum yerlere giderken genellikle her detayı önceden planlar, seyahate hazırlıklı olmayı tercih ederim. Ancak bu kez her şey farklıydı; yolculuğa yalnızca birkaç gün kala karar verdik ve uçuş ile otel rezervasyonunu son anda ayarladık. Bu beklenmedik gelişme, heyecanımı daha da artırdı. Üstelik ilk kez jetlag deneyimleyecek ve bunu oğlumla paylaşacaktım.
Neyse ki uçuş oldukça keyifli geçti; film izledik, sohbet ettik ve yolun nasıl bittiğini anlamadık bile. Fakat vardığımızda jetlag kendini sağlam bir şekilde hissettirdi. İlk birkaç gün uyku düzenimiz epey şaştı, ama en hafif atlatan kesinlikle Can oldu diyebilirim.
Bu seyahat, benim için hayatın tam kalbinde bir yolculuk gibiydi. Bir yandan tanıdık bir hikâyenin içinde gibiyken, diğer yandan yeni bir dünyanın kapıları aralanıyordu.
Yaşadığım şehre duyduğum sevgiyi herkes bilir, fakat burada hissettiğim hareket ve canlılık bambaşka bir iz bıraktı. Tıpkı yirmili yaşlarımda Londra’da hissettiğim gibi… “Burada hayat var!” dedirten bir enerjiydi bu. İstanbul, Londra ve şimdi de New York—her biri hayatımda özel bir yer edindi.
Seyahatimi yazarken de New York’un benim için kalbi dediğim yerden başlayamak istiyorum. Central Park! Burası adeta şehrin kaosunun ortasında bir doğa mucizesi diyebilirim. Gökdelenlerden yalnızca birkaç adım uzakta, kuş cıvıltıları eşliğinde yürüyebileceğiniz ya da göl kenarında huzur bulabileceğiniz tam bir şehirden kaçış mekanı. En güzel yanı şehrin tam göbeğinde olması. Orada dolaşırken, iş günlerinde öğle molalarında çimenlere yayılıp gökyüzünü izleyerek dinlendiğimi hayal ettim. Ve sonra İstanbul’da neden böyle bir şey yapamadığımı sorguladım. Ofisime yakın bir botanik bahçesi de var halbuki. Benzer deneyimi yaşamak için bizi engelleyen şey nedir diye düşündüğümde, kendime verdiğim yanıt: bir kültür meselesi olduğu. Belki de bu kültürü değiştirmek bizim elimizde, öyle değil mi?
İkinci sırada (birinci ile de sağlam kapışır), şehrin gerçek enerjisini hissettiğim Manhattan geliyor. Her bölgesi ayrı bir dünya: Financial District ve Wall Street düzenli ve disiplinli; SoHo, zarif restoranları ve sanat galerileriyle farklı bir estetik; West Village ise samimi atmosferiyle başka bir huzur sunuyor adeta.
West Village’ta, küçük bir kafede kahvemizi yudumlarken kendimizi adeta bir amerikan filminin içinde hissettirdi. SoHo’da, bir çift arkadaş ile uzun uzun yemek yiyip sohbet ettik; ardından ara sokaklarda kaybolarak yedigim en lezzetli dondurmalardan birisini yedik. Yalnız bir an vardı ki akıllara kazındı, şehrin göbeğinde yemyeşil bir parkta dolaşırken Can’in devasa bir fareyle karşılaşıp gözlerini kocaman açarak şaşkınlık içinde bize dönmesi ise unutulmaz anlardan biri oldu. New York’un bu farklı yüzleri, her anında bizi başka bir hikâyenin içine çekti.
Manhattan’da ulaşım oldukça kolay; metro sistemi oldukça aktif kullanılıyor ve şehri keşfetmenin en pratik yollarından biri denilebilir. Ancak metro yolculukları bazen sizi, şehrin başka bir yüzüyle de tanıştırıyor. Kendi dünyasına ısrarla davet eden yolcular, New York’un görkeminin yanında barındırdığı zorlukları da hatırlatıyor insana. Bu anlardan birinde, Can da beklenmedik bir diyaloğun içine çekildi ve bambaşka bir deneyim yaşadı. Onun gözünden nasıl bir histi, ne düşündü tam bilemem ama şaşkınlığı ve merakı yüzünden okunuyordu.
West Village, Manhattan’da kahve molası☕️
Manhattan’da kalmanın bir diğer etkileyici yanı, şehrin yukarıdan görünüşüydü. Kaldığımız otelden baktığımızda, New York’un hiç sönmeyen ışıklarıyla sürekli canlı kalan o karmaşık düzeni izlemek unutulmazdı.
Ve Brooklyn… Burası bambaşka bir hikâye. Sokaklarında yürürken kendimi izlediğim filmlerin içinde gibi hissettim. O nostaljik merdivenli evler, her an bir Sweet November sahnesi yaşanacakmış hissi veriyordu. Hava o gün çok zorluydu; sokaklarında ucunza gezinemedik. Ancak soğuk ve sert rüzgar adeta şehrin dokusunu daha da belirgin hale getiriyordu. Ama vazgeçmedik ve Brooklyn Köprüsü’nden yürüyerek geçtik Manhattan tarafına. Köprüden geçerken rüzgar yüzümüze çarptıkça sanki havalanacakmışız gibiydik… New York’a dair hafızama kazınan anlardan biridir bu da.
Daha sakin bir durak aradığımızda ise New Jersey, New York’un kaotik enerjisine tezat bir huzur sundu bize. İstanbul’daki mahalleme benzer bir dinginlik vardı burada. Gürültüden uzaklaşıp sakinleşmek isteyenler için ideal bir kaçış noktası.
New York’un en büyüleyici yanı, her köşesinde bambaşka bir deneyim sunması. Dünya Ticaret Merkezi’ne çıkarken her adımda hissedilen o müthiş kurgulanmış deneyim, Apple Store’da Vision Pro’yu denerken teknolojinin sınırlarını zorlayan dünyası, Özgürlük Heykeli’ni ziyaret ederken bireysel dokunuşlarla hissettirdiği duygular… Bir yerde geleceği deneyimlerken, bir adım sonra geçmişin izlerini takip ediyor, şehrin sunduğu çokça katman arasında kayboluyorsunuz. İstanbul’a en çok benzettiğim yönlerinden birisi buydu sanırım.
Dünya Ticaret Merkezi’nin tepesinden gördüğüm manzara mı, yoksa Boğaz’ın büyüleyici silüeti mi derseniz, benim için cevap her zaman Boğaziçi olur. Ancak New York’un asıl büyüsü, sahip olduklarından çok sunduğu deneyimlerde saklı. Burada her an bir keşif, her köşe yeni bir hikâye…Sonuç olarak, New York’un büyüsüne kapıldım mı? Hem de nasıl!
Times Square, Manhattan
Can’ın otele girişi 🤓
Roof Top, Manhattan
Yıllar sonra lise arkadaşım ile znew York’a yakın bir çiftlikte buluştuk vesileyle
Bazı yolculuklar vardır ki sadece turistik bir deneyim değil, aynı zamanda insanın kendi değerlerine ve duygularına dokunduğu bir keşfe dönüşür. Selanik’e ziyaretim de benim için tam olarak böyleydi. Planlı rotalar, uzun listeler yerine, kendiliğinden şekillenen bir yolculuktu. Ama bu yolculuğun en unutulmaz anı, Selanik’te Atatürk’ün doğduğu evi ziyaret ettiğimiz o özel zamandı. Zamanlaması da bir o kadar anlamlıydı: “29 Ekim”.
İstanbul’dan bir çift arkadaşımızla yola çıktık ve Edirnekapı’daki sınır kuyruğunu geçtikten sonra doğruca Dedeağaç’ta kahvaltı etmeye gittik. Açıkçası, börekle geçiştirmek istemediğimiz için yöresel bir tat yerine oturup sağlam bir kahvaltı keyfi yapmayı tercih ettik. Vardığımız gün bir milli kutlama gününe denk geldiği için Dedeağaç’ta kısa bir gezinti yaptıktan sonra kalabalık arasında kalmadan kahvemizi içtik ve Selanik’e geçtik. Kaldığımız otel şehir oteli olup hem merkezde yer alıyordu hem de şık ve tatmin ediciydi. Kisa bir dinlenme sonrası meydanda bir tavernada muzik esliginde keyiflice uzunca süre sohbetli muhabbetli bir akşam yemeği yedik.
Ve ertesi sabah beklenen an geldi: Atatürk’ün evine gidiş. Selanik’in sokaklarında oğlumla yürürken, ona buranın Atatürk’ün doğduğu şehir olduğunu, bir zamanlar onun da bu sokaklarda dolaştığını anlattım. Çocukların hayal gücü sınırsız… Can’ın gözleri heyecanla parlıyordu ve sürekli sorular soruyordu: “Buradan da mı geçmiş annecim?” Sanki birazdan Atatürk’ü sokakta görecekmişiz gibi bir heyecan içindeydi. Hafifçe gülümseyerek, “Kim bilir, belki de geçmiştir oğlum,” dedim.
Sonunda Atatürk’ün evinin önüne geldik ve kapıdan içeri girerken içimde tarif edemediğim bir heyecan vardı. Geçmişin izleri, eski fotoğraflar, duvarlara sinmiş tarih… Can’ın hem bana hem babasına merakla sorduğu sorular karşısında kimi zaman gülümsedim, kimi zaman duygulandım.”Keşke görebilseydik Atatürk’ü anne. “Canım oğlum, aslında onun bize emanet ettiğine sahip çıkarsan, o zaman onu gerçekten görmüş olursun. İşte bu, onu en çok mutlu edecek şey,” olacaktır dedim. Bir şeyleri aktarabilmiş olmanın huzuruyla, mutluydum…
Ve Selanik sonrası rotamız Kavala’ydı. Burası sahil boyunca uzanan tarihi limanıyla huzurlu sahil kasabası gibi. Denize nazır bir kafede oturup bir çift arkadaşımızla kahvelerimizi yudumlarken sohbetimizi ettik.
İlk olarak Kavala Kalesi’ne çıktık. Yokuşu tırmanırken karşımıza Osmanlı döneminden kalma Halil Bey Camii çıktı. Önce sahil kasabası hissi, sonra bu tarihi yapı… Bir anda memleketi hatırlatan tanıdık bir duygu içimi kapladı.
Ardından limana doğru yürüdük ve tazecik, çeşit çeşit Kavala kurabiyeleri aldık. Bu huzurlu molanın ardından, sahil kıyısındaki yazlık bir otelde konakladık ve kısa ama dolu dolu geçen seyahatimizin sonunda memlekete dönüş yoluna çıktık.
Kim bilir, belki bir gün oğlum da kendi çocuğuyla benzer yolculuğa çıkar ve tıpkı benim ona anlattığım gibi, Atatürk’ün hikayesini anlatır.
Bugün, bu kitabı yıllarca okumamış ve duyduğumda dikkate almamış olduğum için gerçekten şaşkın ve üzgünüm. Birkaç gündür okullar tatil olduğu için Can evdeydi ve onunla ilgilenmem gerekirken, kitabı sabah başlayıp akşam bitirebildim. Uzun zamandır okuduğum kitaplardan zevk alamazken, “Hayvan Çiftliği” hızlıca bitip kafamda birçok düşünceyle beni baş başa bıraktı.
Kitabın dili oldukça sade ve hikâye çok akıcıydı, bu da kitabı çabucak bitirmemi sağladı. Hatta bir yakınım kitabı eline aldığında “Bu resmen çocuk kitabı gibi” bile dedi. Ancak, bu basitlik ve akıcılık, kitabın derinliğini ve taşıdığı mesajların gücünü kesinlikle azaltmıyor.
Kitabı okuduktan sonra yorumlarına göz attım ve genellikle sosyalizm eleştirisi olarak görüldüğünü fark ettim. Hatta Stalin yönetimini yansıttığı bile söyleniyor. Ancak Hayvan Çiftliği” sadece belirli bir dönemi ya da rejimi kapsamyor, genel olarak iktidar ve insan doğası üzerine evrensel bir yorum sunuyor. Kitap, hayvanlar arasında başlayan eşitlik idealinin, liderlerin manipülasyonları ve güç hırslarıyla nasıl çökertildiğini gözler önüne seriyor. Bu nedenle, kitabı okurken, kendi toplumumuzda ve dünyada yaşanan olaylarla benzerlikler kurmak çok mümkün. İnsanoğlunun zaaflarını ve toplumsal dinamikleri bir hayvan çiftliği betimlemesiyle bu kadar güzel anlatabilmesi, Orwell’in dahiliğini ortaya koyuyor.
Bitirdiğinizde, üzerinizde bıraktığı etkiden kaçınmak zor oluyor. Orwell’in ustalıkla işlediği bu eserinin toplumsal dinamikleri daha iyi anlamamıza yardımcı olacağını düşünüyorum.
Kitabın içeriği hakkında fazla detay verip okuyacakların keyfini kaçırmak istemem. Ancak kesinlikle alın, okuyun ve okutun derim. Ben de sıradaki kitabım olarak “1984”ü okumaya karar verdim bile.
Keyifli okumalar!
“Bütün hayvanlar eşittir. Ama bazı hayvanlar diğerlerinen daha eşittir.” Hayvan Çiftliği, G. ORWELL
Bir önceki Urla deneyimine dair yazım bir seyahat yazısı olmadığından, farklı bir bakış açısıyla yorumlamıştım. Güzel Urla’nın hakkını vermek isterim, özellikle de bağ yolu ile adeta parlamaya başlamış bir yıldız gibi diyebilirim.
Bizi bilen bilir, eşimle bir seyahate gidiyorsak öncesinde kaçırmak istemediğimiz yerleri açık kapalı günlerini saatlerini bile çalışırız. Sonrası nasip kısmet tabi. Günün sonunda görmeyi tercih etmediğimiz bir yer için, bile isteye onu değil şunu tercih ettik der pişmanlık duymayız.
Urla üzerine iyi çalıştığımız bir seyahat değildi. Bölgeden bağımsız başka programlarımız olması sebebiyle ve biraz da hava koşullarından sebep, olduğu kadar diye çıktık yola.
Alınmış en doğru kararlardan birisi konaklama için (özellikle Can ile olunca) airbnb’den bulduğumuz bir bağ evinde kalmak oldu. Çizmeleri ayağında özgürce çamur içinde gezinmesi, bahçeyi sulaması, kedilerle oynaması, kırıldı döküldü derdi olmadan ve en önemlisi covid kaygısı taşımadan kendi halinde takılması benim için yeterli güzellikteydi. Sonuçta o özgürse biz de özgürüz demekti. 🙂 Diğer taraftan bir hizmet alma gayesi ile kahvaltı saatini yakalamak yerine, canımız çektiyse dışarda yeriz, hava yağmurlu değilse bahçede, o da olmazsa şömine karşısında yeriz fikri oldukça cezbediciydi. Kesin tavsiye edebilirim. Eğer beklentiler lüks kademede hizmet almak değilse tabi.
İlk gün Can için olsun dedik ve içinde ata da binebileceği Rahatla Urla’ya gittik. Can yağmurlu havaya rağmen kendince bahçenin, atların ve mekânın tadını çıkarttı doğrusu. Hatta pizzasının bile diyebilirim. Bizim için çok iyiydi diyebileceğimiz bir yer değildi, çünkü yemeklerimizi sipariş ettiğimizde atlara binme seansı başlamıştı ve soğuk yemek zorunda kaldık, pek bir tat alamadık. İlk kez zeytinyağında pişmiş patates kızartması yedik ve o da soğuduğu için bu da ne böyle dedik. Ancak sağ olsunlar farklı olduğunu anlatarak, yeniden sıcak halde getirdiler. Ama o da alıştığımızın dışında pek de ısınamadığımız bir tat oldu. Genel olarak güleryüzlü bir mekân sanırım güzel havalarda daha fazla tadı çıkartılabilir.
Akşama bağ evine arkadaşlarımız gelecek ve mangal yakılacak, hem rakı hem şarap aynı anda bir masa kuracaktık. Öğleden sonra eve varmak üzereyken bir anda yağmur şimşek fırtına başladı ve hem program geç başladı hem de mangal iptal oldu. Biz de rotayı şömineye çevirdik ve masayı şömineye karşı kurduk. Gece iki bebeye rağmen oldukça keyifli ve uzun oldu. Hatta hiç beklemediğim doğum günü pastam bile çıkageldi, sağ olsun. 🙂
Gece geç bitmesine rağmen sabah erkenden, İzmir yollarına düşüldü. Orçun Bornova tarafında konferansa ben de uzunca zamandır bir türlü fırsat yaratamadığım eski iş arkadaşlarımla görüşmeye gittik. Oğlum sağ olsun müsaade etti ve keyifle tadını çıkarttık buluşmanın. O gün Can’ın da uykusunun gelmesi sebebiyle yemek işini İzmir’de hallettik ve eve şöminenin tadını çıkartmaya gittik. Şöminemiz yandı, yine bağ evinin tadı şarap peynir eşliğinde çıkarıldı.
Ve evet son gün, doğum günüm ve Urla’nın tadını çıkartma vakti gelmişti. Pazartesi günleri mekanların hepsi açık olmadığından bizim de gözümüze samimi hissettiğimiz sahildeki Denizaltı restoranda kahvaltı ettik. Gayet yeterli ve güzel ancak merak edenler için ortalamanın da üstünde fiyatlandırması vardı. Sahilde biraz yürüyüş ile kahvaltı seansını kapattık.
Pazartesi günleri mekanların kapalı olması, Od Urla’nın da kapalı olması demekti. Bizim doğum günü yemeği planı orasıydı. Ancak gecenin sonunda fark edecektik ki bizim için doğru seçim Manej Restoran olacaktı.
Ve vakit, günün geri kalanını hiç boş geçirmemek için Urla Bağ Yolu gezisine çıkma vaktiydi.
Urla Bağ Yolu ve Şarap Tadımı
Elimizde hem Haki Ev’in ev sahibi Emre Bey’in paylaştığı, hem de benim aceleyle çıkarttığım iki liste vardı. Başladık aramaya ve şu soruları sormaya; Tadım var mı? 3 yaş çocuğu gelebiliyor mu? Restoran açık mı? Akşam için rezervasyon alıyor musunuz? Malum tadım yasak diye biliyoruz ancak bu durum tamamen tesisin lisansına bağlı olarak değişiyormuş. Önceden rezervasyon yaptırmak önemli. Özellikle yoğun dönemde rezervasyonsuz gitmeyi denemeyin derim.
Tadımla ve bağ yolu ile ilgili deneyimize geçmeden önce kısaca bahsetmem gerekirse, Urla uzunca yıllar hakkının yendiğini hissettiğim bir bölge gibiydi. Düşünün ki şarap için dünyaca bildiğimiz en iyi şarap üreticilerinin olduğu Fransa’ya bile şarapçılık bu bölgeden ithal edilmiş. Fransa’yı zamanında butik şarapçılık ön plana çıkarmış, şimdi Urla’da da benzer bir yol izleniyor gibi. Şarap üreticileri kendi bağlarında yetiştirdikleri üzümlerin şaraplarını yapıyorlar. Her sene kendini yenileme iyileştirme fırsatını yakalıyorlar. Kendi atmosferlerinde restoran hizmeti sunuyor ve aslında bölgeyi gastronmik açıdan da geliştiriyorlar.
Yol haritası aşağıdaki gibi ve biz bunlardan Limantepe, Urlice, Mozaik, USCA, MMG, Urla Bağevi, İkidenizarasıve Perdix’i aradık. Manej’e de akşam yemeği için rezervasyonumuzu yaptırdık.
Urla Şarapçılık en büyük olan üretici diğerleri oldukça butik üreticiler, üretilen şaraplar kısıtlı. Burada uygun atmosferde tadım yaparak şarap alabilmek de oldukça kıymetli. Ulaşabildiğimiz ve rezervasyon yaptırabildiğimiz ise Urlice ve Perdix olduk. Urlice çocuk almıyor tadım alanına, biz de Orçun ile sırayla tamamladık bu işi. O önce girdi biz Can ile bahçede minik bir yavru köpek ile epeyce ahbap olduk, restoran alanına ait olan bağlara karşı bahçede vakit geçirdik. Urlice’de bağlar hiç sulanmıyor, tamamen doğal sulama sistemi varmış yani yer altı sularıyla besleniyor üzümler. Bir diğer özelliği de doğal mahzene sahip olmasıydı. Kısa bir tadım süreci oldu diyemem ama ayakta tadım yaptık ve direk alışveriş üzerine tadım tadındaydı diyebilirim. Sorularıma gayet net yanıt aldığım bir tadımdı.
3 ayrı kırmızı şarap tattık, tadım ücreti merak edenler için kişi başı 30 tl’ydi. Pembe şarapları da da vardı ama bizim alanımıza direk girmiyordu. Orçun ile her zaman ortak seçim yapmasak da burada ikimiz Merlot seçtik.
Perdix’e doğru yol alırken diğer üreticilere de en azından dışardan göz atalım dedik. Şarapçılarda dışarıdan görüntü gerçekten bir bağ evi ve etrafında bağları şeklinde. O kadar samimi ve güzel ki. Tabi mimari olarak profesyonellikten bahsetmiyorum. Özellikle Urla Şarapçılık büyüklüğü yapısı ve peyzajı ile dışarıdan oldukça ilgi çekiyordu. Büyük bir emek ve yatırım olduğunu hissettiriyordu.
Perdix’e vardığımızda restoran mimarisi ve şıklığı ile benim gönlümü çalmıştı. İçeri girdiğimizde profesyonel karşılama ve hazırlık ile tamam dedim aradığım tadım başlıyor. Bilgi birikimi ve iletişimi ile beni etkileyen sommelier Yağmur Hanım ile profesyonelliği bir kez daha hissettim. Tadım masası hazırlandığında oğlumuz da şansımıza öğle uykusuna daldı. Sanırım sohbet ile de birlikte bir buçuk saati geçkin bir deneyim oldu. Tadım için iki beyaz, bir pembe ve dört kırmızı şarap ile toplamda yedi farklı şarap hazırlanmıştı. Parmesan ve gouda peyniri de eşlik etti. Tadım ücreti merak edenler için 150 tl. Burada biz iki kişi bir tadım paketi almayı tercih ettik, onlar da stratejik midir bilmiyorum ama özellikle daha da az şarap koydular kadehlere. 🙂
Aslında ilk kez bu kadar şarabın üzümleri hakkında ve hangi usulle üretilmeleri halinde ne ismi aldıklarına dair de bilgi edinme fırsatım oldu. Oldukça değerli bilgiler edindik.
Beyaz ve pembeler arasında aklımda kalan en belirgin tat Perdix Bornova Misketi’ydi. Ama daha öncede bahsettiğim gibi biz genelde kırmızıya yöneliyoruz. Tercihimiz bu defa Orçun ile tam çakışamadı ama uzlaştık.:) Tercihimizi Cabernet Sauvignon, 2019 ve Merlot, 2019’dan yana kullandık. İçilmek için güzel bir zamanı bekliyorlar.
Ve Perdix’ten çıkarken düşünmeye başlamıştım bile, bir daha ne zaman buraya gelecek ve istediğim şarabı yanında eşlik edecek yemeği ile içecektim.
Akşamı doğum günü yemeğimi de Manej restoranda yedik. Oldukça güleryüzlü bir ekip bizi karşıladı ve hizmet sağladı. Teşekkürler sevgili eşim, güzel bir seçimdi. @orcunbaslak Restoranda bizden başka kimse yoktu ve Can’ın yükselen enerjisinde bizi bu durum epey kurtardı. Şarap olarak bu defa Urla Şarapçılığın şaraplarından Tempus’u denedik ve gayet memnun kaldık. Yemekler servisi konusunda hem hızlı hem de çözüm odaklılardı. Hava şartları pek iyi olmadığından aslında dış alanı çok iyi görünürken biz tadını çıkartamadık. Fotoğraflarımız da o sebeple iç alandan.
Sözüm o ki Urla özellikle şarap seviyorsanız bağ yolunda gezerek birkaç gün geçirebileceğiniz müthiş bir yer, tavsiye ediyorum.
Büyük şehir insanının malum sendromları vardır, özellikle de beyaz yakalı çalışanların. Ah, beyaz yakalı… Şehrin trafiğinden şikâyet eder, işyerinin stresinden yakınır ama elinde kahvesiyle işe koşmaktan da içten içe zevk alır. Hep bir sahil kasabasına taşınıp huzur bulma, minik bir kafe açarak mutluluğu yakalama hayalleri kurulur.
Tebdil-i mekânda ferahlık vardır elbet, ancak bu tür karar ve değişimlerin her zaman beklenen faydayı sağlamayabileceği de bir gerçek. Mevcut durumu tolere ettiğimizde “işte bu” diyebiliriz, ama bu bir kâr-zarar meselesi. Kazanacaklarımızı ve kaybedeceklerimizi iyi hesaplamak gerek. Hayattan beklentilerini bilerek karar verenler ise kazandıkları zafer duygusuyla “iyi ki” demeye devam edecektir.
Bu tip kararlarda hep büyük meseleler düşünülür; “Ne iş yapacaksın? Girişimci mi olacaksın? Çocuğun varsa nerede okuyacak? Sağlıkla ilgili meseleler nasıl çözülecek?” gibi.
Peki ya geçmişten gelen alışkanlıklar? Onlardan vazgeçmek o kadar kolay mı?
Geçen hafta Urla’ya birkaç günlüğüne gittiğimiz seyahatte bunu anlamak istedim. Tatilde kafasıyla anlamak zor elbet, ama kararımı vermiştim, alıcı gözle bakacaktım. Hayalimde böyle küçük bir yere taşınma düşüncesi hiç olmadı. Ancak son dönemde o kadar çok duyuyorum ki yurtiçi veya yurtdışı göç hikayelerini… “Ben de bir Ege sahil kasabasında gerçekten mutlu olabilir miyim?” diye sorguladım kendimi.
Öncelikle, çok keyifli bir tatildi, onu baştan belirteyim. Zamanın yavaşladığı ve huzuru… Kahvemi bağlara karşı yudumlarken aldığım keyif, bahçede oynayan oğlumun yüzündeki mutluluk… Bunlar, tatil için doğru yerde olduğumu gösteriyordu.
Küçük yerleşkelerde zaman büyük şehirden çok daha yavaş akıyor, orası kesin. Evden işe gitmek için uykudan feragat edilen saatleri ve işten eve dönerken trafikte kaybedilen saatleri hayata geri kazanacaksınız. Esas kritik konu, bolca olan bu vakti nasıl değerlendireceğiniz. Sosyal yaşamınız nasıl? Hobileriniz neler? Hayatın içinde motivasyon kaynaklarınız neler? Mevcut durumda neleri yapamıyordunuz da orada yapmayı hayal ediyorsunuz? Bu vakti doldururken kendinize soracağınız sorular bunlar olmalı. Sosyal bir karakter misiniz? Geçmişten gelen bağlantılarınızla aktif görüşen biri misiniz? Hayat burada yeniden ve farklı şekilde başlayacak. Yeni simalar olacak ve artık kurumsalda sizinle benzer kökenli karakterlerle dolu bir yerde değil, başka bir diyarda olacaksınız. Daha keyif alabileceğiniz insanlar da karşınıza çıkacak, bu biraz da seçeceğiniz yerleşke ile ilgili. Kendinize daha yakın bulduğunuz bir çevre ile de iç içe olabilirsiniz.
Hobileriniz, sinema, tiyatro, konser gibi etkinliklere katılma isteğiniz bugüne kadar bildiğiniz biçimin biraz dışına çıkacak. Hobiyi her yerde yürütmek mümkün, sadece alışkanlıklar var. Gittiğiniz atölyeler, kurumlar… Onların yeri değişecek belki de gittiğiniz yere siz bunları götüreceksiniz. Sinemaya, konsere gitmek bir sahil kasabasında da imkânsız değil, ancak bunun için şehrin merkezine ya da yakındaki büyük şehre gitmek gerekebilir. Kazanacağınız vakti nasıl değerlendireceğinizi önceden iyi düşünün, çünkü sadece kitap okumak ve film izlemek bile bir süre sonra motive edici olmayabilir.
Gelelim bizim seyahatte deneyimlediklerimize. Mesela günün yorgunluğundan yemek yapmak istemeyiz ve dışarıdan sipariş veririz, değil mi? Bizim de bu tatilde bir gün mangal yapma planımız varken yağmur yağdı, şartlar el vermedi, misafirlerimiz de vardı ve dışarıdan bir şeyler sipariş etmek istedik. Sanırım üç saate yakın sürdü bir yeri bulmamız ve bize ulaştırmaları.
Bir sabah uyandık ve spontone şekilde ismini duyduğumuz bir mekânda kahvaltı etmek istedik. Vardık ki o gün açmamışlar kafeyi. Etrafta bulduğumuz sadece bir mekân vardı. Özellikle sahil bölgeleri yazın nasıl da çekici gelir, değil mi? Ancak bilin ki kışın soğuğunda pek kimse olmuyor oralarda. Birkaç gün için tam bir kafa dinleme yeri iken, uzun vade için terk edilmiş şehir gibiydi benim için.
Bir de restoran vardı gitmek istediğimiz, son güne kalmıştı. Hemen rezervasyon yaptıralım dedik, o da pazartesi günleri kapalıymış. İnsanların hayatlarında daha rahat, inzivaya çekildiği bir yer aslında bu bölgeler. Örneğin, evde süt kalmadı ya da bebeğin bezleri bitti. Mutlaka ki vardır bir çözümü, ama alıştığımız gibi iki adımda markete gitmek ya da online sipariş vermek gibi kolaylıklar olmayabiliyor. Hizmetler alıştığımız gibi 7/24 değil, bilesin.
Bunların bir yaşamın içinde olmayışını normal dışı bulmuyorum. Ancak bu tip kararlarda değişim için hazır olmak, gittiğimiz yere alışmak için zamana ihtiyacımız olacağını bilmek önemli. Yoksa elde kahveyle olan büyük şehir şikayetleri, bu defa bir kasaba için başa gelebilir.
Ben henüz şehrin enerjisinden, etkinliklerinden, sosyalliğinden motive olanlardanım. Yaşadığım mahallenin sakin oluşu ve şehrin hareketliliğine iki adım mesafede oluşu da sanırım beni tamamlıyor.
Hepimiz için huzurlu, mutlu ve üretken olabildiğimiz keyifli yaşam alanları diliyorum.
Sevdiklerini göremeden de sevmeye devam edebiliyormuş insan. Rahmetli anneannem ve dedemi kaybedeli yıllar olmasına rağmen onlara duyduğum sevginin hiç azalmadığını, belki de daha da derinleştiğini fark ediyorum bugün.
Dostlarımız, bir yakınımızı kaybettiğimizde, “gidenle gidilmiyor” derler. Yani, sen yaşamaya devam edeceksin, kendini bu kadar hırpalama diyerek güç vermeye çalışırlar bize. Doğru, biz kalanlar yaşamaya devam ediyoruz. Ama bu devam ediş, bizden gidenlerle, eksiklerimizle birlikte gerçekleşiyor.
Hayatı paylaştıklarımız, aslında bizi biz yapan özelliklerimizi keşfetmemize yardımcı olur. Rahmetli anneannem ve dedem beni hep kırılgan ve duygusal bir kız çocuğu olarak görürlerdi ve ikisi de bana “sarı kelebek” diye hitap ederdi. Onlarla birlikteyken, yaşım kaç olursa olsun, kendimi ipek gibi narin kanatlı bir kelebek gibi hissederdim.
Fark ettim ki beni sarı kelebek yapan o iki güzel insanı uğurladıktan sonra, sarı kelebeği de, içimde o sözlerle mutlu olan torun olan beni de uğurlamışım. Ve onlarla birlikte giden çokça yanım olmuş. Kaybetmenin en zor yanı da buymuş sanırım. Denildiği gibi, gidenle gidilmiyor belki, ama giden yanlarımız çok oluyor.
Şimdi bana düşen ise, bana öğrettikleri değerler ile yaşamaya devam etmek. Bu vesileyle dedem Hüseyin Özkan’ı, anneannem Ayşe Özkan’ı ve diğer canım dedem Hakkı Özkan’ı sevgiyle anıyorum. Hayatta kalan tek sığınağımız babaannem Fatma Özkan’a da Allah’tan hayırlı, sağlıklı ve uzun ömürler diliyorum.
Hayat, karşılaştığımız insanlar ve kurduğumuz ilişkilerle zenginleşiyor. Birçok insanla yollarımız kesişirken hangi durakta ineceğimizi, birlikte ne kadar yol alacağımızı bilmeden yola devam ediyoruz aslında. Bu kesişmeler, bazen uzun süreli bazen istemesek de kısa süreli olabiliyor. Benim için ise öyle ya da böyle hayatıma dahil olan herkes oldukça kıymetlidir.
Ailemin işi, eğitim hayatım, iş hayatım derken hep başka şehirlerde o şehrin insanlarına alışmam gerekti. Belki de bundan mütevellit girdiğim ortamda hızla tanışıyorum ve hemen alışıveriyorum ortama. Bu durum, kimi insan için çok aşina bir durumken, kimisi için yeni kesişmeler en zor anlar olabiliyor.
Pek nasıl şekilleniyor bu dostluklarımızda bağlar? Ne oluyor da kopuyor o bağ?
Ben, kimyanın ve benzer değer setlerine sahip olmanın işin temelini oluşturduğuna inanıyorum. Tabi bu ancak, dostluğun gelişmesi ve derinleşmesi için bir başlangıç noktası olabilir.Ancak dostluklar malum zaman ve emekle inşa ediliyor. Birbirimize ayırdığımız zaman, paylaştığımız anılar ve gösterdiğimiz özveri aramızdaki bağı güçlendirebiliyorken, bazen de nedenden bağımsız yapamadıklarımız da bağın kopmasına da sebep olabiliyor.
Evvelden, bir insanla yollarım ayrılırken, “kaybediyorum” paniğiyle korkuya kapılır, hayal kırıklığı yaşardım. Bugün ise, o zamanki bana şöyle derdim: “Korkacak ya da üzülecek bir şey yok. Nasıl yollarınız kesiştiyse, ayrılması da mümkün. Bu durumda ne kendine ne de karşındakine kırgın olmalısın. Aksine, birbirinize kattıklarınız için teşekkür etmelisin.”
İlişkilerin sona erdiğini kabul etmek ve yaşanan güzel anılar için hayata şükür edebilmek büyük bir olgunluktur.
Birbirimiz için belirli görevlerimiz olduğuna inananlardanım, bazen destek olarak, bazen sınav olarak. : ) Ve bu da görevlerimiz sona erdiğinde bunu kabul etmek kendi yolculuğumuza devam etmemiz için oldukça kıymetli. Çünkü öğrendiklerimiz ve kazandıklarımız, yaşamımızın geri kalanında bize keyifle rehberlik edeceklerdir.
Bugün, hala yolculuğu birlikte yaptığın insanlara zaman ayırma fırsatın varken, bu fırsatı değerlendir. Haydi koş, onlara sarıl ve birlikte geçirdiğiniz zamanın kıymetini bil.
