Yeni bir haftaya daha merhaba. Gönlümden geçen, herkesin eşit söz hakkına sahip olduğu, temsilcilerini özgürce seçebildiği bir dünya. Farklı düşüncelerin çarpışıp birbirini iyileştirdiği, geliştirdiği bir toplum.
Ne yazık ki, bu isteğimi paylaşmayanlar da var. Okumaktan hoşlanmayan, karşılaştırma yapmayı sevmeyen, “Birisi benim yerime hem düşünsün hem karar versin,” diyenler de mevcut. Bu gerçeği göz ardı etmemek gerek. Bu, bizim ülkemizin gerçeği.
Ancak ben, bu ülkenin hangi partiyi desteklerse desteklesin, seçme ve karar verme hakkını elinde tutmak isteyen bir çoğunluğa sahip olduğuna inanıyorum. Bu benim için bir umut ışığı. İnadına umut sebebi. Umutsuzluğun karanlığında kaybolmak istemiyorum.
Gönül isterdi ki hile hurda olmasın. Ama oldu ve hep olacak. Hayatın hangi alanında yok ki? Siyaseti sevmiyorsan bile yapabileceğin tek şey, hakkını aramaktır. Başka çare yok. Buradan yükselen bağırışlar, küfürler hiçbir yere varmayacak, hiçbir sonuca ulaşmayacak. Geçmişte de ulaşmadı.
Peki ya sonra? Sonrasında kendi adıma yapabileceğim tek şey, kendim için çalışmak. Okumak, öğrenmek, ne varsa daha fazla bilgi edinmek, daha güçlü olmak, ayaklarımı yere sağlam basmak. Zamandan, mekândan, şehirden bağımsız güçlü olmak. Herkes için böyle olmalı bana kalırsa. İster evladına ister yeğenine veya kime dokunabilirsen onu besle. Karar verebilen insanlar yetiştir bu dünyaya. Öfkeyle, kinle değil, umutla ve sevgiyle.
Çocuklar çok küçük yaşta dahil oldular bu kaosa. Daha da içine çekilmeden, boğulmadan ilerleyelim dilerim. Haydi ben işimin başına dönüyorum.
Yok öyle umutları yitirip karanlıkta savrulmak. Unutma; aynı gökyüzü altında, bir direniştir yaşamak.
Hangi şehrine hangi bölgesine gitsem İtalya’nın hep sevdim, sanırım bundan sonra da gideceğim yerleri seveceğim. Kendi ülkemiz gibi dört mevsimin yaşandığı, doğanın tüm güzelliklerini sunduğu ve de üzerinden geçmiş kıymetli bir tarihin olduğu bir yer olması herhalde bana çekici gelmesinin sebebi. Sadece bazen küçük köylerini turist çekmek için fazlaca abartmış olabiliyorlar, bu duruma da artık aşinayım biraz kurcalayınca çıkıyor ortaya ne olup olmadığı.
Milano’ya gelirsem, evet modanın kalbi bu şehir ve evet modayı yaratan tüm lüks markaları bulabileceğiniz, sosyete ile her an karşılaşabileceğiniz bir şehir. Fakat şehirde beni en çok etkileyen nedir derseniz; Duomo di Milano yani Milano Katedrali. Milano’da her gideceğimiz yere yürüme rotası belirlerken önünden geçmeyi ihmal etmedik bu muhteşem yapının. Tabii birde lezzetler vardı ki onlardan bahsedeceğim, gitme planı olanlara tavsiye olarak. Şehri kendi algıma göre sığlaştırdığımı düşünmeyin lütfen. Ancak biz yorgun bir kayak seyahati sonrası iki gece konaklamaya çok da fazla şeyi sıkıştırmak istemedik. Burada yapacaklarımızı içimize sindirmek istedik. Yoksa gördüklerimize ilaveten birçok yer vardı gidebileceğimiz.
Şehirde gezip göreceğiniz yerler yürüme mesafesinde neredeyse. Sadece birkaç nokta var belki yürümesi 20 dakikayı bulabilir. Onun için de metro veya otobüs gayet ideal. Yani merkeze yakın bir yerde konakladığınızda araba olmadan da gayet keyifli bir tatil yapabilirsiniz. Hatta şehrin merkezinde arabalı olmak biraz zorlayıcı özellikle merkezde otopark fiyatları çok yüksek.
Biz şık dizaynıyla bizi etkileyen Chateau Monfort’ta kalmayı tercih ettik. Hem şık hem de ulaşım olarak kolay bir noktada olduğu için diyebilirim. Gideceğiniz tarihe bizim gibi milan fashion week denk gelirse otel bulmakta zorlanabilirsiniz, önceden rezervasyon yaptırmanızda fayda var.
Chateau Monfort
İlk gün akşam biraz meydanı gezip akşam karanlığında bir bakalım, sonra da birşeyler yiyelim dedik. Meydana yürüme mesafesi 10 dakika kadar. Zaten yolllar epey kalabalık. Gerçekten herkes gayet şık ve akşam demeden yorgunluk demeden hala çılgın bir alışveriş koşturmacasındaydı:)
Duomo di Milano’nun heybeti arkadan görüntüsüyle de olsa uzaktan kendisini göstermişti. Hemen önce etrafında gezdik. Akabinde biraz seyirlik biraz hayranlık derken gitmek istediğimiz bir mekan vardı ilk gece için. Dünyanın ilk 50 pub’ı arasında yer alan Nottingham Forest. Hem de tam bizim otelin dibinde. Koş sevgilim koş.
Şimdi ne var ki altı üstü pub diyeceksiniz ama önünde ki kuyruğu görünce hissediyor ve içeride sunulan kokteylleri tecrübe edince de anlıyorsunuz. Biz şanslıydık 15-20 dakika bekledik. Ancak 1 saat bekleyenlerin olduğunu okudum, o çok fenaymış. İçeri girdiğinizde belki en fazla 7-8 masanın ve küçük bir barın olduğu bir pub burası. Çok yoğun koyu renkli bir dekorasyonu var fakat gayet karakteristik bir dizaynı var. Esas dikkat çekici birşey var ki gelen menü. Menüde her kokteyl bir deney misali analtılmış ve hepsi oldukça özel sunumlar ile geliyor. Ben “Message in a Bottle”ı seçtim. Eşim de tütsülü(smokey) daha sert birşey tercih etti. Kokteyllerin alkol oranı gayet yüksek geliyor ve gerçekten özel tatları var. Bu arada benim mesajım “Save The World”(Dünyayı kurtar) olarak geldi ve gerçekleşmesi için kokteyle geri attım. Adet böyleymiş. 🙂
Nottingham Forest
Ertesi gün eşimin araştırıp bulduğu “Princi”ye gittik. Burası Türkiye’deki komşufırın konseptinde hem girip ekmeğini alabileceğin hem de oturup her türlü hamurişini taze taze kahvenle çayınla yiyebileceğin bir mekan. Mekanın içerisinde bir tarihçe akışı görüyorsunuz, yani londra gibi büyük farklı şehirlerde de yer alıyor. Çalışanların kıyafetler Armani’nin eseriymiş. “üniformam şekil önümden çekil” 🙂
Ancak tüm bunları geçer, kruvasanı tek geçerim bu mekanda. Ben ikinci gün de oraya gidelim diye tutturacaktım ki eşim de dünden razıymış. Biz seve seve gittik. Kahvesi de tazecik ve lezizdi.
Princi
Biraz şehirde turlama vaktiydi ve Duomo Di milano’nun karşısındaki Galleria Vittorio Emanuele’ye girdik. Dünyanın en lüks markalarından Prada, Versace, Louis Vuitton, Bottega Veneta ve Dolce Gabbana gibi markalar yer alıyor. Biraz turluyor, eşimle dans ediyor ve yola devam ediyoruz. 🙂
Galleria Vittorio Emanuele
Sforza castle’a gidiyor ve oradan çıkışta da her İtalya turunda olduğu gibi dondurmamızı yiyoruz. Ancak dondurma onca kalabalığa rağmen tam bir hayal kırıklığı ikimiz için de. Bunca insan niye gelmiş ki buraya diyoruz. Castle’a doğru yürürken köşedeki dondurmacı(pastane) adını tam da hatırlamıyorum. Sforza Castle’a gelince aslında ne çok fotoğraf çektik ama fotoğraflarımız sanırım teknik bir arıza sebebiyle yok oldu ve elde bir iki fotoğraf var sadece. Burası da biraz oxford, cambridge havasını hissettirdi bana. 15.yüzyıldan kalma bir yapı. İçerisindeki müzede ise eğer ilgi alanınıza giriyorsa Michelangelo’ya ait Pieta Rondanini’yi görebilirsiniz. Kalenin önündeki yeşillik alanda uzanan sevgililer, kışturan çocuklar ve bizim gibi bağdaş kurup biraz da dinlenenler vardı. Fırsatınız olursa buraya da uğrayın derim.
Malum İtalya’daysak mutlaka yine steak olayına bir el atar mekan araştırırız. Bu defa da El Porteno’yu tecrübe etmek istedi ve ne olur ne olmaz diye rezervasyonumuzu yaptırdık.
Sonra akşama daha var diyerek İstanbul’un Taksim İnci Pastanesi gibi bir mekanını keşfettik yol üzerinde, Gattullo Pasticceria. İçeride yine kuyruk vardı, vay halimize. Akşama sağlam bir yemek yiyeceğimizden pek de alternatif tat deneyemedik ama her türlü pastane yiyeceğine çeşit çeşit ulaşmak mümkün mekanda. Biizim tattığımız kremalı minik tatlılar da çok tazeydi. Klasik bir atmosfer var içeride.
Gattullo Pasticceria
Gattullo yolumuz üzerinde olduğundan çıkıp ara sokakların da tadını çıkartıp El Porteno’ya varıyoruz. Restoran gayet modern ve yalın bir dekorasyona sahipti. Ancak burada en dikkat çeken şey, etinizin pişirilme anını camekan arkasında izleyebiliyorsunuz. Fotoğraf çekmek yasak aslında ama biz özel izin ile görüntü dahi aldık. Yemek de servis de tavsiye edecek kadar iyiydi.
El Porteno
Ve böylece kısa bir Milano turunu da yaparak bu seyahati de tamamlamış olduk.
Bir başka seyahat yazısında görüşmek üzere.
Hoşçakalın ve sevgiyle kalın <3
Elif
Derler ya “kapıların biri kapanır, diğeri açılır” diye, bizim de yollar öyle oldu bu defa. Birisi biterken, ardından diğer uğrak yerleri geldi. 🙂 Yola çıkmadan bol bol seyahat blogları okurum ve Como’ya gidilecek en güzel mevsimin ilk bahar veya yaz olduğu da okuduklarım arasındaydı. Vardığımız günlerde bizi ıssız kasaba ve yolların beklediğini biliyordum. Ancak bu kadar yakından geçerken uğramamak mümkün müydü? Hayır tabi ki 🙂
Google Map veya Yandex üzerinde St Mortiz’den Milano’ya gidiş yolunu çizdiğinizde göl sağınızda biraz mesafe ile kalıyor. Böyle olunca gölün kıyısına erişmek için bir bölgeyi seçmeniz gerekiyor. Aslında gölü merkez noktadan görebilmek için en uğranılası yer, gölün merkezine doğru olan Bellagio‘ydu. Ve fakat gölün kıyısından sonuna doğru gidip içeri doğru girmek gerekiyordu ki bizim niyetimiz Milano’ya çok da geç olmadan varmaktı. Ondan sebep Varenna’yı tercih ettik ve en fazla 15-20 dakika kadar yolumuzdan sapmış olduk.
Bu küçük köyde arabayı merkezde bulunan otoparka park edip ve ara sokaklarından göl kenarına yürüdük. Burası Portofino’nun sokaklarını hatırlattı bize. Dokusu farklı ama doğanın sundukları epey benzerdi. Kıyıya vardığımızda tam bir sahil kasabası dedirtti. Yazları şenlik havası belli ki, kışın sessiz sakin.
Varenna meydanında bulunan kilise
Varenna’da kıyıya inen ara sokaklar
İnternetten yüksek not almış, bloglarda adı geçmiş bir kafenin adını belirledik önce. Ancak bizi tam da indiğimiz sokağın sonunda beyaz sandalyeleri ile Bar II Molo karşıladı ve belirlediğimiz kafeden vazgeçerek buraya yerleştik.
Hava dışarıda oturmak için gayet güzeldi ve hemen Margarita pizza siparişlerini verdik. Öyle harika bir pizza değildi ama fena da değildi. Biraz bizim fazla kavrulmuş pide kıvamındaydı pizzanın hamuru. 🙂
Bar II Molo Cafe Restoran
Varenna’dan Como Gölü
Burada öğle yemeğimizi yedikten sonra dronu uçurduk ve gölün görüntülerini aldık. Akabinde yürüyüşle tekrar ara sokakları gezip arabaya ilerledik. Tam da otoparka varmak üzereyken büyük bir turist grubu geldi. Anladık ki bu köy de okuduğumuz gibi gayet ilgi çeken bir İtalyan köyüymüş.
Biraz daha havanın güneşli olduğu zamanda gidilmesini tavsiye ederim. Bir gece kalınıp diğer köyleri gezmek, kıyıda çay kahve bira şarap keyfi yapmak, göl üzerinde vapur sefası yapmak, göl kenarında bisiklet sürmek gibi keyifler için ideal bir yer.
Ve bölyece bu uğrak yerini de tamamlamış olduk.
Şimdi gelsin Milano 🙂
Not: Burayla ilgili videoyu daha sonra paylaşacağım.
İsviçre’nin tatlı kasabası, güneşin ışıl ışıl parladığı karlar diyarı St. Moritz.
İki sene önce eşimle Alp Dağları’na ilk seyahatimizi organize etmek istediğimizde görmek istediğimiz iki yer olmuştu; ilki St Moritz, diğeri Zermatt’tı. O sene ki planda diğer detayları düşündüğümüzde, arkadaşlarımızla Fransa üç vadi olarak geçen Val Thorens’e gitmiştik. Doğrusu çok da iyi etmişiz, pek de güzel vakit geçirmiştik.
Bu defa tatil fikri ve rotası biraz farklı doğdu. Eşime geçen sene doğumgününde yani 14 Şubat’ta çok istememe rağmen, el bileğim snowboard kazası sebebiyle kırık olduğundan yurtdışı kayak tatili organize edememiştim. O da sanırım ya bu sene denersem diye düşünüp pişti olmak istemedi ve ve karıcım sen bir organizasyon yapma ben ikimiz için yapacağım dedi. Ben de burası olduğunu bilmeden heyecanla bekliyordum ki tam da dediği gibi yapıp tüm detayları ile organize etmiş.
Yolculuk tarihi yaklaşmıştı ki eşim benim baskılarıma dayanamayıp gideceğimiz yeri paylaşmak zorunda kaldı. Aslında şöyle ki ipucu verdi ve ikinci tahmin denememde tutturdum yeri. Malum aklın da kalbin de yolu bir demek. Ancak bu yolculuğun sonuna kondurduğu bir uğrak yeri daha var ki, onu ayrıca yazacağım ve fotoğraflarını paylaşacağım.
Ve heyecanla beklenen tatil günü geldi çattı, valizler hazır ve nazırdı artık. Dünyaca bilinen tanımıyla jet sosyetenin gözde mekanına gidiyorduk. Ne kadar tuhaftır ki bizim için en büyük cazibesi Alp Dağları’nın farklı tepelerindeki pistlerde karları ezmek ve yine yeniden bir kültür ile tanışıp, bolca fotoğraf çekmekti. Lüks yaşamını değil ama bu olayın en ileri noktasını merak ediyorduk. Ne teknoloji kullanıyorlar, nelerle bu sporu destekliyorlar, nasıl bir keyif alanı yaratıyorlar. Kafamızda deli sorular. 🙂
St Moritz’e İtalya’nın farklı havaalanlarına veya Zürih gibi Avrupa’nın farklı şehirlerine uçarak da gidilebiliyor. Biz İstanbul Sabiha Gökçen Havalanı’ndan Milano Malpensa Havaalanı’na THY ile gitmeyi tercih ettik. Havaalanı sonrasında tren veya araba ile 3 saat kadar daha süren bir yolculuk yapılıyor. Genelde bu tip tatillerde ekipmanlarımız olup, civar bölgeleri de gezmek istediğimiz için araba yolculuğunu tercih ediyoruz. Burada önemli bir konu var ki uçuşu organize ettikten hemen sonra araba kiralamayı da gitmeden organize etmeli. Çünkü havaalanına vardığınızda özellikle de karlı yolda araç kullanacaksanız uygun araç bulamayabilirsiniz. Sezon sebebiyle çoğu uygun araç kiralanmış oluyor. Biz bu defa EuropCar’ı tercih etmişiz, ancak Avis ve birçok araba kiralama şirketi de var tabi.
Yollarla ilgili ufak bir araştırma yaptığımızda aslında biraz da riskli görünüyor gibiydi. neredeyse Milano yakınlarında bile kar sebebiyle buzlanmalar olabiliyormuş, siz de araştırdığınızda göreceksiniz. Ancak bu sene çok fazla kar olmayışı bizi yol konusunda rahatlattı, sorunsuz keyifli bir yolculuk geçirdik.
Eşim benimle gideceğimiz yeri paylaştığında hemen bakınmaya başlamıştım ve rotaya baktığımda hemen İtalya’da ki Como Gölü ilgimi çekmiş ve bir uğrak yerini kafamda belirlemiştim. Gidiş yolunda akşam karanlığına kalmak istemiyorduk ve bundan sebep uğrama şansımız olmadı ama dönüşte bu fırsatı kaçırmadık.
Yol boyu göl kıyısında gittiğimizden göl ve dağ eteklerinin oluşturduğu o görkemli manzara bize enfes bir yol arkadaşı oldu.
Gölü geçtiğimizde önce küçük tek katlı evlerin olduğu kasabalardan geçtik. Daha sonra heybetli Alp Dağları ile yolumuz devam etti ve karla kaplanmaya başladı her yer. Yolculuğumuz 3 saate yakın sürdü ve kalacağımız bölgeye Silvaplana’ya vardık.
Val Thorens’te otel terih etmiştik ancak burada chalet haricindeki diğer alternatiflerde yüksek sosyetenin kalmayı tercih ettiği lüks oteller var. Hatta özel jetleriyle geliyorlar.
Genelde snowboard tatillerinde chalet denilen yarı otel hizmeti sunuluyor. Otel ortamında sizin için her detayı düşünülmüş odalarınız oluyor. Mutfağı da içinde dahil. Yine temizlik vs için dilerseniz hizmetimnizi alabiliyorsunuz ve de bir restoranı oluyor akşam yemeği için. Avrupa’da genelde haftalık opsiyonlar oluyor ki biz de onu tercih ettik.
Silvaplana Surlej’e varır varmaz, hemen ilk akşamdan valizleri odamıza çıkartıp kendimizi dışarıya attık. Ufak bir şehir turu yapmış ve ertesi gün sabahtan pistlere çıkmak için hazır ve heyecanlıydık.
Burası Engadin Vadisi’nde yer alıyor ve bu vadide gökyüzü, geceleri yıldızlarla, gündüzleri güneşle ışıl ışıl parlıyor.
Chaletten manzaramız
Engadin Vadisi’nde dört farklı kayak bölgesi var. Corviglia, Corvatsch, Diavolezza, Bernina-Lagalp ve pistlerin toplamı 350 km kadar. Val Thorens’deki kadar çokça değil ama bizim için özellikle de benim için gayet yeterliydi. Burada ki bir avantaj da sahip olduğunuz skipasslarla otobüsleri ücretsiz kullanabiliyor ve bu farklı bölgelere gayet sık hareket eden otobüslerle ulaşabiliyorsunuz. Evet evet otobüse snowboard ekipmanlarınızla biniyorsunuz, yanınızda da bazen şıkır şıkır giyinmiş insanlar oturuyor. Ancak neredeyse tüm duraklarda ellerinde kayak veya snowboardlarıyla bekleyen insanları görebilirsiniz.
Yılın özellikle de bu döneminde 3 yaşından 80 yaşına kadar herkes bu spor için geliyor buraya. Normalen 5000 civarı olan bölge nüfusu bir anda katlanıyor ve 10 ile 20 bin arasında değişiyormuş.
Bize dönersek ilk günümüzde hemen yakınımızdaki Corvatsch kayak merkezine gittik. Hatta piste hemen sokağımızın karşısından bağlanabiliyoruz ki bu anlamda çok şanslıydık. İlk sabahımızda skipasslarin alındığı istasyonun karşısında enfes taze sandviç hazırlayan Bakery bulma keyfini çıkarttık. Çaylarımız ve sandviçlerimizi yiyip piste gelenleri izledik. Sonra bir haftalık skipass’ lerimizi aldık ancak söylemesem olmaz haftalık skipass’ler neredeyse 400 chf’ye yakın(yani 400 euro’ya), çok pahalı. 🙁
Önce bu bölgenin sonra da Corviglia’nın tadını çıkartmaya karar verdik. Corvatsch de pistler çok geniş ve benim için daha uygundu. Diğer taraftan Corviglia’da da fazla alternatif vardı.
Corvatsch’de teleferik ile ilkin MittelStation’a çıkıyorsunuz. Sizi bir cafe/restoran ve de önünde yerlere serilmiş minderler ile güneş banyosu için keyif sandalyeleri karşılıyor. Biraz kaydıktan sonra değmeyin keyfime demek için harika.
MittelStation’dan görüntüler
MittelStation’dan kayabileceğiniz güzel pist olmasıyla birlikte daha da yukarı çıkıp 3300 metredeki en yüksek tepede manzaraya doyabiliyorsunuz. Orada da Restaurant Panorama 3303’da öğle yemeği yiyebilir veya kahvenizi yudumlayabilirsiniz. Ancak buradan iniş oldukça dik ve buzlu. Biz denk gelemedik ama belki öğleden sonraya denk gelirseniz güneş ile daha az buz ile karşılaşma şansınız olur. Ben yine de buradan kaydığım pistlerde zorlanmadım. Ancak St Moritz Corviglia bölgesinde farklı ve zorlu tecrübelerim oldu.
Restaurant Panorama 3303
Corviglia için ilkin arabamızla ulaşımı denedik ancak arabayı park etme sorunu yaşadığımız için sonrasında biz de herkes gibi otobüsü tercih ettik. Bölgeye çıkış için alternatifler var ancak bizim geldiğimiz Silvaplana yönünden en yakın yer Kempinski Otel’in hemen önünde ki Signal Bahn istasyonuydu. biz de buradan teleferik ile pistelere çıktık.
Kayakta iyiyseniz burada tadına doyamayacağınız pistler sizi bekliyor demektir. Benim gibi snowboard da henüz çok iyi carving yapamıyorsanız dar pistler sizi epey zorlayacak demektir. Gerçi sonradan çok daha geniş pistler keşfettik bu bölgede de. Hatta hemen hemen her pistin tadını çıkarttık eşimle, siyah pistlerin dahi. Gerçi siyah pistlerin tadını çıkartmak deyince en yırtıcı dik pistlerde bile usulca kayar sakince inişimi sağlarım o ayrı. Eşime de beni sabırla beklediği için teşekkürü bir borç bilirim. 🙂
Neredeyse 90 derece dik siyah pistleri de gördüğümde (9 numara) başlangıçta kaçacak ve bu pistlere gelmeyelim diyecektim ama ben kararımı verip snowboard da dönüşlerimi iyileştirmeyi tercih ettim. 🙂
Fransa Val Thorens, Bulgaristan Pamparova veya Türkiye’deki farklı pistler de birçok acemiyi, orta seviyede kayanı veya çok iyi bileni görmüştüm ancak burada orta seviye bilen kimseyi görmedim, herkes bu sporda çok iyi veya profesyonel.
Tabi bunca pistin arasında keyifli mekanlar, DJ’ler eşliğinde müzik ziyafeti de kondurmayı unutmamışlar. Hatta milli pilotların şovları bile oldu dağda. Hatta ilk günler de drone uçurmak istediğimizde pek de istediğimiz gibi uçuramamıştık yasak demişlerdi ve böylece anlamış olduk neden yasakladıklarını. Neredeyse kafamızın üzerinden uçuş yaptılar şov için. Bununla birlikte kayak pistlerine yakın özel jetler veya kurtarma helikopterleri için de iniş pistleri olduğundan drone pek de uygun olmuyor.
Corviglia’nın Margun civarında yemeler içmeler
Biz de pek tabi tatil deyip sadece snowboard yapmadık buralarda. Yedik, içtik, gezdik, fotoğraf çektik, herşeye doyduk.
St Moritz ’de yılın tam da bu zamanlarında Dünya Kayak Şampiyonası yapılıyor, donmuş gölün üzerinde polo oynanıyor ve köpek yarışları için bahisler oynanıyor. Doğrusu dünya kayak yarışlarının yapıldığı yerde olmak heyecan vericiydi. Ve fakat diğer etkinlikler pek de ilgimizi çekmedi. Sadece hayvanların içine dahil olduğu yarışları pek de sevdiğim söylenemez.
Kaldığımız chaletin olduğu bölge Surlej yani Silveplana biraz daha tatil kasabası gibiydi. Burada donmuş Silvaplana gölünün üzerine kurulmuş çadırda yemek yemek büyük keyif. O çadırı dahi nasıl da güzelleştirmiş, önüne kurdukları keyif sandalyeleri ile nasıl da mutluluk alanı yaratmışlardı. Biz denedik, giderseniz siz de bu manzaranın tadına doyun mutlaka.
Silvaplana Gölü
Silvaplana Gölü’nde yemek yeme keyfi
Ortama uyum sağlayalım dedik kokoş kokoş 🙂
Biraz zorlandık 😛
St Moritz daha fazla şehirleşmiş bir yer diyebilirim. Şehirleşmekle kalmayıp lüks markaları ve otelleri de ziyaretçilerine cömertçe sunuyor.
Şehrin ilk cadde girişinde en meşhur otellerinden Badrutt Otel sizi karşılıyor. Oradan içeriye doğru yürümeye başladığınızda Dolce Gabbana, Moncler gibi birçok lüks markayı görebileceksiniz. Dünya Kayak Şampiyonası sebebiyle de akşamları birçok cafe ve restorantta açık partiler oluyor, dileyenlerin tadını çıkartması mümkün. Biz de müziğin tadını çıkarttık eşimle. 🙂
Bizim için bu tatilin önemli anlarından birisiydi eşimin doğumgünü 14 Şubat. Bu vesileyle Kempinski Oteli’ne rezervasyon yaptık ve sevgililer günü için hazırlanan özel menüsünü tecrübe etme şansımız oldu. Biz çok memnun kaldık, fırsatınız olur ise tavsiye ederim.
St Mortz civarındaki bir diğer önemli otel de Carlton. Orası da şehrin önemli ulaşım aracı tren istasyonunu görüyor. İç dekorasyonunu Kempinski’ye göre çok daha şık buldum. 😉
İsviçre’yi kendisine has, asil ve duru bir ülke olarak tanımlayabilirim. Çok alternatif değil ama ne istenildiği net bilinerek bir alt yapı hazırlanmış sanki bu ülkede. Mutlu yüzler var genelde. Burada dört dil konuşuluyor; İsviçre Almancası, İtalyanca, Fransızca ve de Romansça. Ama sen İngilizce konuşuyorsan hemen hemen herkes sana eşlik ediyor.
Ülkede para birimi olarak frank kullanılıyor ama üzerinde euro varsa kabul ediyorlar. En azından biz kabul etmeyen ile karşılaşmadık. Alışveriş için iyi bir bütçe gerekiyor aksi halde pek de yanaşmamak gerekiyor mağazalara. 🙂
Engadin küçük bir bölge ve bir hafta tadını çıkartmak için bence kafi. Tabi daha da uzun kalsak o da olurdu, ayrı mesele. 🙂
Dönüş yolu gelip çattığında ayrılmak zor oldu ama bundan sonra bir durağımız daha vardı, rota görünmüştü yine bize. Bir sonraki yazımda kısaca oradan da bahsedeceğim.
Biz son gün akşamdan hazırladığımız valizlerimiz ile saat 9 gibi ayrıldık chaletten. Yolumuzun üzerinde Como Gölü’ne uğrayıp pizzamızı yedik. Como Gölü kocaman bir deniz gibi ve neredeyse üç saat süren yolculuğunuzun büyük bir kısmında sizi yalnız bırakmıyor yolunuza güzellik katıyor. Biz Como gölü civarında fazla zaman kaybetmemek için en kısa yolda Varenna’ya uğradık ve orada biraz ara sokakların tadını çıkartıp birşeyler yedikten sonra drone’u uçurduk. (sizinle de daha sonra video görüntülerini paylaşacağım.) Ara sokakları tam gezmelik bir yer burası biz ufak bir gezi yapabildik ve oradan kareleri de paylaştım sizinle.
Bu seyahati de güzelliklerini yaşayıp sonlandırdık böylece. Yeni deneyimler yaşamak ve burada paylaşabilmek dileğimle.
Sevgiyle kalın,
(Not:Aşağıda da daha fazla bizimle olan fotoğraflar devam ediyor.)
Uçsuz bucaksız tepelerde el ele yürüyordu kadın ve adam. Çokça tepeleri aşmışlardı. Bazen kimselerin görmediği güzellikte doğanın güzelliklerini buluyor, bazen zor engellerle karşılaşıyorlardı. Her defasında güzelliğin tadını çıkartıyor, zorluklarda birbirlerine yardımcı oluyorlardı.
Sisle kaplıydı her yer, göz gözü zor görüyordu. Saatlerdir yürümüş, yorulmuşlardı. Kadının aklına düştü birşeyi ansızın ve yüzü kaygıyla doldu. Yorgunluğuna rağmen bir anda döndü adama ve hiç beklemediği bir soru sordu ona; “‘Neden insanlar bu zorlu yollarda birbirlerinin ellerini bırakırlar?’” Bilemedi adam, cevaplayamadı kadının sorusunu. Korku belirdi içinde birdenbire ve bırakmaması için çok sıktı kadının elini. Durdu ve hatırladı. Çok sıktığında acıyacaktı kadının elleri. Usulca bıraktı sıktığı parmakları ve her zamanki gibi sağlam ama naifçe tuttu bu defa.
Sonra soruyu unutmak istercesine gökyüzüne baktı adam ve yağmurda zorla “ben buradayım” dercesine parlayan yıldızı gösterdi. Önce yıldıza baktılar ve sonra birbirlerinin gözlerine. Devam ettiler yollarına.
Kadın ve erkeğin yolculukları birçok kişiyle benzer görünse de, birlikte yürüyen herkesin hikayesi farklıydı. Kimi erken yorulurdu, kimi başka yolları denemek isterdi, kimisi de sıkılır ve başkasının ellerini tutup yürümeyi isterdi. Olurdu böyle şeyler yolculuklarda, bazen kadın gözyaşı dökerdi, bazen de adam.
Keşke bilselerde yola devam eden o kadın ve adamın hikayesini. Birbirlerinin ellerini tuttuklarında ilk defa, hiç bilmeden söz vermişlerdi. Sessizce, gönülden, içlerinden.
“Ellerini hiç acıtmadan tutacağıma, her daim güçlü olacağıma, seni yolun en güzel kadını yapacağıma, yorulursan seni taşıyacağıma ve yol boyu mutluluğun için elimden geleni yapacağıma söz veriyorum.” dedi adam.
Kadın bilmeden adamın verdiği sözü; “Ellerini yol boyu sıcacık tutup her yeri yuvamız gibi hissetireceğime, seni üzecek şeyleri konuşmayacağıma, cümlelerimi seni mutlu etmek için seçeceğime, yorulursan taşımak zor biliyorum ama koluna girip sana destek olacağıma, her daim başta kendim ve senin için yüzümün ve kalbimin güzelliğini koruyacağıma söz veriyorum.” dedi içinden.
Ve yolları güzelleşti ansızın.
Ben bu yazım ile bulmamış olanlar için birbirlerinin kalp seslerini duyan yol arkadaşı bulabilmeyi ve zaten bulmuş olanlar için de yol boyu sözlerini tutabilmeyi ve mutlu kalabilmeyi dilerim.
LinkedIn, iş dünyasındaki kişi/kurumların diğer kişi/kurumlar ile iletişim kurmasını ve bilgi alışverişinde bulunmasını amaçlayan profesyonel sosyal paylaşım ağıdır. Bu platform 2003 yılından beri iş geliştirirken yardımcı olabilecek personel adaylarının, iş ortağı ya da bilgi birikiminden yararlanılabilecek danışman bulmak ile markaların biliniriliğinin arttırılması amacına oldukça iyi hizmet ediyor aslında.Tanıdığımız veya tanışmak istediğimiz kişilerle amacımızı da belirten bir mesaj ile rahatlıkla bağlantı kurabiliyoruz.
Ancak özellikle son bir iki senedir birkaç konu dikkatimi çekmeye başladı LinkedIn üzerinde. İnsan Kaynakları alanında çalışmış ve aynı zamanda masanın diğer tarafı için aday olmuş birisi olarak paylaşıcam yorumlarımı.
Danışmanlık alanında çalışırken birçok meslektaşım gibi ilgili adaya kısaca amacımızı belirten mesaj ile bağlantı talebi iletirdik. Aday ilgilenirse kabul eder ve daha sonra iletişme devam ederdik. Görüşmelerin olumlu olması halinde de aday ile aramızda ortak bir bağlantı var ise, ortak bağlantıdan referans alırdık. Adaylar ilgilenmiyor olsa bile bazen bağlantıyı kabul eder bazen de etmezlerdi. Biz de duruma göre çalıştığımız kurumun veribankasına verdiği yanıta göre bilgiyi girerdik.
İlk zamanlar şahsi hesaplarımızla yürütüyorduk bunu. Sonra LinkedIn’in üye sayısı arttıkça verdiği hizmetler de genişledi, kurumların güveni de arttı ve isteyen firmalar kendi markaları adına belirli bir ücret ödeyip hesap açmaya başladışar. Adaylara bağlantı talepleri de o hesaplardan ilerlenildi, ilerleniyor da.
Bağlantıların bu yöntemle gelmesi gerçek ve güvenilir bağlar oluşturuyordu.
Gerçek ve güvenilir bağlantı nedir? Daha önce tanıdığınız veya bu platformda da olsa bir amaç için karşılıklı iletişime geçtiğimiz bağlantılardır.
Ne fayda sağlar? Aday olarak başvurduğunuz kurumda çalışan tanıdığınızdan kurum hakkında bilgi alabilir, görüştüğünüz aday ile daha önce birlikte çalışmış ortak tanıdıklarınız var ise aday hakkında görüş alabilir, hizmet satın almak istediğiniz kurumlar veya danışmanlar hakkında da aynı şekilde bağlantılarınızda bilgi alabilirsiniz. Diğer taraftan kişilerin profillerinde yer alan yetkinliklerine verilmiş puanlar da genel bir izlenim sağlar bize.
Ancak son dönemde gördüğüm tablo ise biraz daha farklı. Günde neredeyse 5-10(bazen daha da fazla) aralığında bağlantı talebi geliyor ve genelde de içeriğinde herhangi bir mesaj olmadan ve hatta kabul ederseniz sonrasında da herhangi bir mesaj iletimi olmayan talepler bunlar. Bu yöntem tamamiyle şişirme bir ağ oluşturuyor her hesapta.
Sözyleyeceğim şu ki sosyal ağı amaçsızca arttırma gayesinde olmak iş fırsatlarımızı arttırmayacaktır. Amaca yönelik ve karşı tarafa da amacı belirten talepler ancak işe yarayabilir.
Bağlantılarınıza eklemek istediğiniz kişiyi yazıları, paylaşımları, ilanları sebebiyle takip etmiyorsanız ve hiçbir amacınız da yok ise bağlantı eklemek bu platformu işlevsizleştiriyor, kişilere zaman kaybı yaşatıyor ve aslında sizin adınıza da olumsuz bir imaj çiziyor.
Bir diğer konu da insan kaynakları alanında çalışıyorsanız, size bağlantı talebi iş başvurusu için geliyor biliyorsunuz. Ancak örnek vermek gerekirse ben şu anda çalışmıyorum ve özellikle LinkedIn’deki profilimde de ne zamandır çalışmadığımı belirtiyorum. Ancak bu bilgiye rağmen en son çalıştığım yer olarak görünen şirket için ciddi sayıda bir iş başvuru talebi alıyorum. Benim için gelen taleplerin hiçbir zararı yok ancak aslında gönderen için de pek faydası yok. Aday olarak mesaj atılan kişinin profiline hızlıca göz atmak en fazla 20-30 saniye sürer diye tahmin ediyorum. Bu süre doğru yere bağlantı yollamanızı sağlayacak ve size ancak bu şekilde fırsatlar sunabilecektir.
Ben bana mesajsız gelmiş bir talebe belki mesaj yazılması atlanmıştır diye “Nasıl yardımcı olabilirim?” diye sormaya çalışıyorum. Eğer bir nedeni yok ise de kişinin bu bilinç ile devam etmemesi için 15-20 saniyemi ayırıyor ve çalışmadığıma ve ilgili kişilere yazması gerektiğine dair bilgilendirme mesajı yazmaya gayret ediyorum.
Yazımdaki amaç belki de farkında olmadan bir umut sebebiyle bağlantıları arttırmak isteyen arkadaşlara doğru bağlantı taleplerinin gerekli kapıları açabileceğini paylaşmaktır.
LinkedIn iş ağının faydasını görmüş birisi olarak fikrim şu ki; profesyonel alanda bu kadar hızlı iletişim halinde olunabilecek platform imkanı kolay kolay bulunamıyor ve bunu da ancak doğru kullanırsak faydalanmaya devam ederiz.
LinkedIn’i nasıl daha iyi kullanırsınız sorusuna yanıt değil belki bu yazı ancak fırsatlar yakalamak istiyorsanız nasıl bağlantı kurmalı veya kurmamalısınız ona bir ipucu olacaktır.
Herkese aradığını bulmakta kolaylıklar diliyorum.
İyi okumalar
İlk evlilik yıldönümümüzün süprizinden çıktı, güzel Toskana✨
Bu kez organizasyonda ben hiç birşeye dahil olmadım, eşimin ikimiz için hazırladığı programın tadını çıkarttım. Ancak O da beni o kadar iyi tanıyor ki, kendim de rota belirlesem ancak bu kadar benzer olurdu. Tabi zevklerimizin bazen benzerliği işimizi karşılıklı kolaylaştırıyor.
Toskana’da yemyeşil bahçelere, ortaçağ şehirlerine, şaraba ve peynire doydum, çok net. Bir de phantom4 cihazının evimize yeni alınmış olmasının ve yeni çekimler yapma isteğimizin heyecanı vardı üzerimde o duyguyu da doyasıya yaşadım, yaşadık. İlk çekimler ve düzenlemeler için de fena değildik be yahu.
Konakladığımız bölgenin güzelliğini gördükçe rotamızda mini bir değişiklik yaptık. Bir gün Floransa gezisi vardı pşanda onu başka bir zamana erteledik. Daha önce French Riviera seyahatinde Pisa’ya, Floransa’ya uğramıştık ve Duomo o muhteşem mimariyle gece ışıklandırmasıyla büyülemişti beni. Tarih kokan sokaklara en az bir iki gün ayırıp ona göre plan yapmalı diyorum.
Ve bu seyahate gelince, Mayıs sonunda haftasonuna denk geldi gidişimiz ve uçuşumuz da İstanbul’dan Bologna Havaalanı’naydı. Havalanına iner inmez daha önce rezerve edilen kiralık arabamızı havaalanından teslim aldık. Çok gezeceğimiz seyahatlerde araba kiralıyoruz, bu bölgede şehirlerarası mesafeler de arabayla bir-bir buçuk saat olduğundan size de tavsiye ediyorum. Açıkçası araba ile istediğin yerde durup manzarayı izleme, fotoğraf çekme şansın oluyor ve günü de toplu taşımada geçirmek istemiyorsanız ekleyin bunu da bütçeye derim. Ben fiyat belirtmeyeceğim, Avrupa ülkelerinde geniş fiyat aralığında kiralık araç bulabilirsiniz, birçok bütçeye uygun alternatifler var.
Bizim rota Bologna’dan Sinalunga’ya doğruydu, rötardan ötürü çokça acıkmıştık ve yol da otoban olduğundan pek alternatif yoktu. Böylece İtalya’daki ilk yemeğimizi Auto Grill denilen genelde Avrupa otobanlarında göreceğiniz tarzda biryerde yedik. Eşim steak, ben de pesto soslu el yapımı makarnalarından yedim. Pek de fena değildi ama İtalyan yemeklerini daha özenle seçtiğimiz yerlerde yemek istediğimizden tatmin edici olmadı. Siz siz olun yemek işini daha şehir içi yerlere yakınken hallediverin, bizim gibi yapmayın.
Velhasıl karnımız doyduğuna göre akşamüstünü de bulmuşken yolumuza devam ettik. Yol boyu sağımız solumuz yeşilin tüm tonlarıyla donatılmıştı. Evler rengarenk değillerdi ama -ne fark eder ki? evlerin turuncumsu görüntüsü yeşilliğe tatlı bir ahenk katıyordu. Bahçeler ise burada yaşayan insanların hem kendilerine, hem de doğaya olan saygılarının bir göstergesiydi adeta; muntazam ve detaylıca düşünülmüş. Hele o şatolar ve şato gibi görülen evler yok mu, bakmaya doyamadım. Hayallerimde prens ve prensesi yerleştirip hikayelerini bile yaşattım kafamda. Samanlık balyalarının toplandığı saman balyaları ne kadar güzel görünebilir ki göze? O kadar düzen içinde yek ahenk dizilmişlerdi ki kafama koymuş aralarında koşacaktım ve koştum da.(samanlık seyran postumdaki videoda izleyebilirsiniz dilerseniz)
Birkaç saatlik yolculuğun ardından Sinalunga’da Locanda dell’Amorosa Hotel’e vardık. Tek kelimeyle muhteşem bir yer. Ne aradığınıza bağlı olarak değişir muhakkak ama bizim tüm beklentilerimizi karşıladı. Benim phantom4 ile çekim hayallerimde iki tarafı selvi ağaçlı yol vardı, otele de giriş tam böyleydi, eşim bu detayları da düşünmüş sağolsun. İçeri girdiğimizde yemyeşil bir avlu, taş evler, limon ağaçları, rengarenk çiçekler karşıladı bizi. Hemen valizleri bıraktım ve bahçeye koştum. Bildiğin küçük bir köy gibiydi. Aşağıdaki restoran, biraz ileride başka birilerinin kaldığı başka bahçelikli ev, avluya bakan şarap evi, biraz yürüdüğünde de üzüm bağları ve Toskana’nın müthiş manzarasın bakan havuzu çok yalın ve keyif vericiydi. O kadar gezinmişiz ki otel alanında, epey geç olmuş farkında olmamışız.
Resepsiyondaki güleryüzlü İtalyan arkadaşımıza dedik, “nereyi tavsiye edersin bu saatte?” diye. Çünkü biz çılgınca gezinirken otelde restoran ve şarap evi kapanmıştı. O da sağolsun isterseniz dışarıdan şarap alıp avlunun tadını çıkartabilirsiniz, isterseniz de Cortona’ya gidebilirsiniz dedi. Biz de atladık arabaya Cortona’ya gittik. Girişte park ettik arabayı ve etrafı çevrili şehrin içerisine yayan girdik. Öğrenecektik ki burada hep böyle olacak bundan sonra, şehirlerin girişine park edecek içlerini yürüyeceksin. Sadece şehrin içinde yaşayanlar arabalarıyla merkezi alana giriyorlar. Sokaklarda yürümeseydik hiçbir zevki olmazdı zaten, çok da iyi düşünülmüş kanımca. Cumartesi hareketliliğindeydi sokaklar ve heryer genç kaynıyordu. Taksiyle gidememenin üzüntüsü vardı üzerimizde ama yine de biz ara sokakların tadını bol bol çıkarttık. (otel herhangi bir şehrin merkezinde olmadığı için taksiler sizi bırakıp geri dönmüyor ve orada sizi bekliyor. Tabi rakamlar da çok büyüyor, biz uygun bulmadık.
Restoranlar haricinde küçük küçük şarap dükkanlarının önlerinde masalar atılı; tadım yapıyor, dilediğiniz gibi atıştırıyor, şarap-peynirinizi seçip müzik eşliğinde takılabiliyorsunuz. Otelden araba ile çıktığımız ve yol da 30-40 dakika sürdüğü için biz tadımlarımızı yapıp, biraz müziğin tadını çıkartıp, otelin avlusuna koştuk. İlk gün kısa olmasına rağmen çok keyifliydi. Ertesi sabah, kahvaltıya erken inen Avrupalı’lar gibi değildik, sonunu zor yakaladık. Eminim o avlu da skim olsa sabaha kadar oturmak isterdi.
İlk rota Siena’ydı ve yine şehrin girişinde arabayı park ederek, yukarı doğru yürüdük. Piezza Del Campo meydanına çıktığımızda ara sokakları gezmekten yorulmuş ve acıkmış haldeydik. Restoranlara dayanamayıp yemek yemeye karar verdik. İtalya’da pizza yeme fırsatı kaçmazdı ve iyi ki de pizza için bu restoranı tercih etmiştik. Pizza seviyorsanız La Costa’da yiyebilirsiniz. Karınlar doyduğuna göre gezmeye devam. Siena Katedralini’ de gezmek gerekiyordu size mutlaka görmelisiniz diyeceklerim arasındadır. Artık arabaya gidiş vaktiydi, yorgunduk ve dönüş yoluna çıkmalıydık.
Akşam yemeğinde otelin şarap evi ve restoranında olmak istiyorduk. Hem farklı peynirler denemek hem de kendimize dönüş için uygun peynirleri belirlemek istedik. Bu arada bu otelde kalmasanız dahi yakınsa konaklama yeriniz restoranlarını tavsiye ederim.👈🏼 Geceyi böylece sonlandırmış olduk.
Ertesi sabah hızlı bir kahvaltı sonrası San Gimignano’ya gittik. Geçen yıl tam da bugün evlenmiştik biz ve farklı heyecanlar yaşıyorduk, bir yandan gezip bir yandan anıları tazeledik. Şehrin içi, ara sokakları, ayakkabı ve elbise mağazaları, hediyelikçiler, şarap tadım dükkanları hepsini talan ettik. Tek yapmanız gereken şehrin girişinde arabanızı park etmek ve yukarı doğru bazen de ara sokaklara girerek yürümek. San Gimignano aslında Toskana’yı genel olarak tanımak isteyenler için görülmesi gereken en önemli şehirlerden birisi diye düşünüyorum. Bir yandan ortaçağ şehrini gezerken diğer yandan zeytin ağaçları, üzüm bağlarını seyretme imkanınız oluyor.
Yıldönümümüze özel olarak, özel bir restoran seçmek istedik; Ristorante Bel Soggiorno. Çok kalabalıktı ama bir o kadar dingindi içerisi. Ufak bir koridordan geçtik ve bizi yemyeşil bir bağ bahçe manzarası karşıladı. Camekanla çevrili bir restorant ve komple zeytin ağaçlarına, kenarından biraz şehirin kıyısına bakan bir mekan. Biz de cam dibinde oturmanın ve güzel yemeğin keyfini çıkarttık eşimle. Etin lezzetiyle şarabın tadıyla enfes bir yemekti ve ben de kırmızı et ve şarap sevenlere bu restorantı mutlaka tavsiye ediyorum.👈🏼
San Gimignano’yaoskana!nın kuleler şehri de deniliyor. Buraya kadar gelmişken 50 mt civarı olan Torre Grossa Kulesi’ne çıkmadan olmazdı. (kuleye giriş ücretliydi) Tepede hem şehri tepeden görüyor hem de yine yemyeşil bir doğa güzelliği görüyorsunuz ilginizi çekerse.
O kadar yürüyüş ve kuleye tırmanmaya rağmen karnımız çok toktu ama nasıl yedik bilmiyorum ama dondurmamızı da yedik itiraf ee-diyorum. Eşimin de benim de fikrim şudur ki, bugüne kadar yediğimiz en iyi dondurmaydı. Gelateria Dondori’yi de mutlaka tavsiye ediyorum.👈🏼
Görev tamamlanmıştı ve rotamız Monteriggioni’ydi bu defa. Gezip görmek ve çekim yapmak için en heyecanlandığımız şehirdi. Girişte minik bir köy meydanı ve kilise karşıladı bizi ve yine bir Gellato’cu. 🙂 Minicik ve en fazla bir saatinizi alabilecek bir yer burası. Çok şirin çiçeklerle süslü taş evler var. Şehir sur ile çevrili ve girişte para ödeyip surların kenarındaki bölüme çıkabiliyor, şehrin içini ve dışını tepeden görebiliyorsunuz. Çok kalabalık değildi, özellikle San Gimignano ile kıyaslarsak boş denebilecek kadar az insan vardı. Burayı da gezip gördük ve çekimimizi tamamlayıp otel yoluna düştük.
Otelin havuzunun ve restoranının tadını çıkardık. Yine akşam yemeğimiz için de keyifle burada kalmayı tercih ettik. Ve küçük bir sır eşimin benim için bahçeden topladığı çiçekleri bana usulca uzatması en güzel andı şu seyahatte. Süprizler en güzel duyguları bırakıyor insanda… Tamam tamam duygusallığa girmiyorum hemen. 🙂
Restoranın özel peynir çeşitleri ile başladık geceye ve pesto soslu makarna, salata ve creme brulee ile sonlandırdık geceyi, herşey enfesti. Otelin tadım menüsü ise bir başka güzeldi yolunuz düşerse ayrıca tavsiye ederim.👈🏼
Ve son gün sendromu başladı ertesi sabah. Biraz havuz keyfi yapıp, yine dayanamayıp azıcık gezinip mini köyümüzü, seyahati sonlandırmak üzere Bologna Havaalanı’na doğru yola çıktık.
Araba ile yolculuğu, fotoğraf çekmeyi, doğanın güzelliğini sevenler, şarap ve peyniri yerinde yemek isteyenler için muhteşem bir bölge Toskana, tavsiye ederim.👈🏼
Neyse işte diyeceğim şu ki ne yollar bitseydi, ne de çekimler ve fakat her biten şey gibi o da bize kattıkları ile güzel bir tecrübe olarak son buldu.
Keyifli okumalar ve iyi seyirler.
Şehirlerin phantom4 ile çekimi.
Locanda dell’Amorosa Hotel, Sinalunga.
Otelin bahçesi ve taş evler.
Otelin havuzu ve taş evler.
Orçun ile ben, otelin bahçesinde.
Otelin bahçesinde ki kilise.
Ben, otele giriş yolu.
Locanda dell’Amorosa Restaurant’ta kahvaltı.
Orçun ile, otelin avlusu.
Siena.
Siena şehir girişi. Orçun’u henüz seyahatin başında çıldırttım sanırım. 🙂
Orçun, Piazza Del Campo
Ben, Piazza Del Campo
Siena’da manzarayı seyredalan ben.
Bizim pizzacı 🙂 La Costa, Siena.
Orçun, Siena.
Bu bir Gellato’cu 🙂 Siena.
San Gimignano
Minik dükkanlardan birisi, San Gimignano
Azıcık alışveriş 🙂 San Gimignano
Ben, San Gimignano
Ben, San Gimignano
Bizim dondurmacıda kuyruktayken:) Gelateria Dondori, San Gimignano
Orçun ile, Monteriggioni Meydanı
Ben, Monteriggioni Meydanı
Çiçekli evler, Monteriggioni
Surlara çıkılan bölge, Monteriggioni
Orçun surlarda, Monteriggioni
Orçun ile surlarda, Monteriggioni
Yıldönümü öğle yemeği, Ristorante Bel Soggiorno, San Gimignano (Esas fotomuz garson tarafından pek karanlık çekildiğinden paylaşamadım. Ancak bu kadar görüntümüz var.)
Peynir tabağımız, Locanda dell’Amorosa
Peynir tabağımız, Locanda dell’Amorosa
Yıldönümü akşamı Orçun ile otelin bahçesi, Locanda dell’Amorosa
Yıldönümü akşamı üzüm bağlarında ben, Locanda dell’Amorosa
Masmavi deniz, yeşilin binbirçeşit tonu, tek katli evler, çiçeklerle süslenmis bahceler, mis gibi deniz havası, tazecik balığın olduğu aksam sofraları hayal edin. Kim sevmez ki böyle bir ada tatilini? 2013 senesi Ağustos ayının başlarıydı. Santorini mi? Bozcaada mı?, derken kendimizi Sakız Adası’na giderken bulduk.
Yazımı okuyanlara en başta belirtmek isterim ki bizim niyet kültür gezisi değildi arkadaşım, sizin niyet buysa bu yazı size pek katkı sağlamayacaktır. Biz, adanın biraz daha batısı, kuzeyi ve merkezine doğru olan bölgesinde kalarak, 2-3 günlük bir ada havası solumak istedik.
İstanbul’dan Adnan Menderes Havaalanına uçarak, oradan da Çeşme-Sakız Adası feribotu ile ulaşımı sağladık. Uçuş ve feribot için sabahın erken saatlerini tercih ettik, amacımız adaya öğlen öncesinde varabilmekti. Havalimanı’dan Çeşme’ye özel transfer aracıyla geçtik ve fiyat dört kişi için gayet makuldü. Havaş’ı tercih etseydik feribotu kaçırabilirdik.
“Bulutlar üstünde ile hayallere dalmak…”
Çeşme’den Sakız Adası feribot ile 45 dakika sürüyor. Bu arada ne kadar yakın bir ada olsa da Schengen Vizesi almak gerekiyor. Biz, İstanbul’dan vize başvurusu yaparak aldık. Ancak dilerseniz pasaportunuz ile adaya geçtiğinizde başvurup, vizenizi alabiliyorsunuz. Özel bir durumunuz yok ise turisti dört gözle bekledikleri bir dönem olduğundan vize almakta sıkıntı yaşamazsınız. Ancak vize kuyruğunun da epey uzun olduğunu belirteyim.
Çeşme’ye geldiğimizde feribot biletini almak için birkaç tane alternatif şirket olduğunu gördük. Firmaların yeri Turizm Danışma’ya çok yakın, sorarsanız yardımcı olurlar. Hemen biletlerinizi oradan alabilirsiniz. 2013’te adambaşı gidiş-dönüş 20 Euro civarındaydı.
Biletleri kaptıktan sonra Kumrucu Şevki’de kahvaltımızı edip yolumuza devam ettik. Ancak biz oradan feribota yürümenin zor olmayacağını düşündük ve taksiye binmedik. Valizlerle çok ama çok zor oluyormuş, eldeki ağırlıkla pek kısa değilmiş aradaki mesafe. 🙁
Feribotun kalkacağı yere geldiğimizde “nedir bu?” diye şaşkınlığımızı gizleyemediğimiz bir kuyruk vardı. Sabah sabah böyle bir sıra beklemiyorduk. Herkes en az bizim kadar bezgin görünüyordu. Hava sıcak ve bunaltıcı olunca durum pek keyifli değildi açıkçası. Neyse keyifleri kaçırmadık, Duty Free’ye de uğrayıp feribota geçtik.
“Feribot için kuyrukta beklerken.”
Feribotta ilgimi çeken şey, bu feribota gerçekten adaya daha önce çokça gitmiş birçok kişi vardı. Demek ki birden çok gidilecek kadar güzel bir yer dedim. Biraz yaş ortalaması büyüktü ama bizim de aradığımız daha sakin biryerdi zaten.
Adaya vardığımızda, itiş kakış kalabalık bir sıra karşıladı bizi yine. Vize başvurusu yapacaklar ve biz kontrolden geçecekler dar bir alanda ortak yerde bekledik. Neyse vize kontrolünden geçtik ve daha önceden araba kiralamanın verdiği rahatlıkla hemen limandan çıkar çıkmaz araç kiralama firmasına yürüdük, iki dakika mesafedeydi. Bize haritayı açtılar ve dostça gidebileceğimiz yerleri gösterdiler. (Adalıların hepsi olmasa da Limandakiler İngilizce biliyorlar.)
Feribottan indiğimizde bizi klasik bir ada limanı karşılamıştı. Sadece bu zamana kadar gördüğüm limanlardan farkı biraz daha eski, biraz büyük ve sarı binaların olduğu, pek hareketli olmayan bir liman olmasıydı. Ama yine de pubların, minik restorant ve kafalerin olduğu bir bölge olduğundan o gün olmasa da zaman zaman kalabalık olduğunu tahmin ediyorum.
Tamam tamam sakin olun, adadaki tüm deneyimlerim bu girizgahtaki gibi olumsuz değildi tabi. Daha anlatacaklarım var. 🙂
Kaptık arabamızı, çıktık yola. Arabanın minik olması ciddi bir avantaj, araç kiralayacak olanlara minik araç tavsiye ederim. Çünkü küçük köylerde gezerken dar sokaklara girebilmek pek kolay olmayacaktır büyük araç ile. Yol üstünde bu pembiş çiçekleri görebiliyorsunuz bol bol. Her zaman sevmişimdir bu begonvilleri. Bu bana daha önce yaşadığım Kıbrıs’ı ve Bodrum’u hatırlatıyor. Zaten kültürler de benziyor malum.
“Tam bir ada konsepti; begonvilli bahçeler…”
“Ada’dan bir görüntü”
Konaklama için adanın batısını tercih ettik biz. Rotamızı da kuzeyden tutalım ki güzel bir plaj görürsek atlayalım denize dedik ve bulduk da. Kardamila Plajı (Kardmyla Beach). Bu plaj gayet şirin bir plaj. Adalılara göre Tavern diye geçiyor. Öyle müzikli eğlenceli bir mekan beklemeyin, ismi sizi yanıltmasın. Naturel tahtalarla yapılmış, uçuş uçuş güneşliklerle süslenmiş taşlı bir sahil. Plaja vardığımızda hem çok sıcaklamış hem de çok acıkmıştık. Menüde pek alternatif yok; kare tost ve cips. Biz tostumuzu yedik, denize girip keyfimizi yaptık.
“Kardamila Plajı (Kardmyla Beach)”
Biraz deniz keyfinden sonra çıktık yolumuza. Sahil kenarına gidersek akşam olacaktı ve biz de merkeze yakın bir güzergahı tercih ettik. Yol üstünde de şirin mi şirin bir köyü ziyaret ettik; Pitious Köyü. Daracık sokakları, minicik evleri ile tüm sokak aralarını merak ettiriyor ve gezdirtiyor kendini. Çok sakin bir köy, hatta birileri yaşıyor mu düye düşünüyorsunuz. Ama fark ettim ki bu adanın genel haliydi gittiğimiz bu tarihte. Sokak aralarında tek başına derinlere dalmış teyze görebiliyorsunuz. En son tepeye de çıkarak köyün tepe manzarasını da görüntülüyor ve köyden ayrılıyoruz. Bunun gibi çok daha önemli köyler var bu adada. (Örneğin Mesta ve Pyrgi Köyleri) Özellikle de güneybatı ve güneyde, isteyenler haritadan rahatlıkla ulaşabilirler.
“Pitious Köyü’nün girişi”
“Sokak aralarında oturan teyzeler”
“Sokak aralarında gölge oyunlarımız”
“Pitious Köü’ndeki tepede ibadethane olduğunu düşündüğümüz bir ev.”
“Pitious Köyü’ne tepeden bir bakış”
Ve otelimize yerleşmek üzere yola devam ediyoruz. Volissos Boutique Hotel; bu adada en sevdiğim yerlerden birisi oldu. Volissos bölgesinde, bir tarafı koya bakıyor, bir tarafı limana, diğer tarafı da açık denize. Sıcacık bir karşılama, çiçeklerle süslenmiş bahçe, aile gibi karşılayan otel sahipleri, taş evler, herşey çok güzeldi.
“Volissos Otel”
Biraz oteli ve etrafı gezdikten sonra akşam yemeği için yer bakmaya çıktık. Pek restorant alternatifi yok bu bölgede, bilinen mekanlarına gidersek karnımızı güzel doyururuz düşüncesiyle seçtik bir restorantı. Oldukça büyük bir yer ancak hiçkimse yok müşteri olarak. Biraz da yaşanan ekonomik buhrandan böyle bir durum olduğunu hissediyorum. Bu koca restorantta bir beyfendi duruyordu hizmet için. Biz mevsim balığı sardalya istedik ama o bizi başka balığa yönlendirdi, biz de kırmadık Levrek yedik. O sırada 4-5 kişi daha geldi bir arabayla ve hepsi içeride bir telaş bize hizmet vermeye başladılar. Biraz utana sıkıla tadını çıkarttık bu anın. Malum İstanbul’da böyle iki kişiye hizmet veren mekan zor bulunur. 🙂 Mezeler pek leziz değildi doğrusu. Burada önemli bir detay; bu menüde adanın meşhur içeceği damla sakızlı rakısı Uzo(Ouzo) eşlik etti bize. İşte bunu tavsiye ederim. Alışmak zor olmadı benim için. Hafif damla sakızı aroması ile pek keyifli bir tat. Uzun, hoş sohbetli, kahkahalı bir akşam yemeğinden sonra otelimize döndük.
“Restoranda Orçun’dan bir görüntü. :)”
Ve otelin o muhteşem koy manzarasına karşı otururken ilk kez mastika likörü ile tanışıyorum. Buz parçaları arasına konmuş nanesi ile, bu kadar mı güzel ve leziz olabilir bir likör? O gün ve sonrasında bu likörü temin etmeye başladık İstanbul için de. Güzel hazırlanması halinde enfes bir tat, tavsiye ederim.
“Mastika likörü”
Ertesi gün sabah tazecik hazırlanmış marmelat ve minik ekmeklerle kahvaltının tadını çıkardık. Domatesleri kendileri yetiştirmiş, peyniri kendileri yapmış, herşey çok lezizdi.
“Kahvaltıdan görüntü.”
Kahvaltı sonrası adanın güneybatı yönüne doğru çıktık yola. Rotamızda Lithi görünüyordu. Ancak yol üstünde öyle güzel bir koy vardı ki, durmadan gitmek olmazdı. İniş oldukça dik ve uzundu, zaten pek de inebilen yoktu, bir iki kişi vardı koyda. Masmavi bir deniz ve yeşil bir doğa, her zamanki gibi bu güzellikte denize girdim kaçırmadım.
“Yol üstünde isimsiz muhteşem koy.”
Sonunda Lithi’ye vardık. Çok büyük olmayan bir sahil boyu, plajı ve de sahilde minik restorantları vardı. Deniz ve yol bizi yormuş olacak ki, hemen restoranlardan birisine girdik. Menüde patlıcan seçenekleri çoktu, musakka bile vardı. İnanılır gibi değil biliyorum ama yine ne sardalya bulabildik ne de başka balık. Biz de atıştırmalık biraz meze ile öğleni geçiştirdik.
Küçük bir plajı var, denize girip biraz da bu sahilden Ege’nin tadını çıkartttık. Lithi’de sahilleri gezerek biraz fotoğraf çekiyor, biraz da çektiriyorum..
Lithi’den sonra biraz daha güneyde “Karfas” plajını görmeye karar verdik. Ancak vardığımızda pek de beklentilerimizi karşılamadı, gayet sıradan bir plajdı. Doğallık veya çok gelişmiş hizmet özelliği yoktu, ilgimizi çekmedi. Biz de tekrar şehrin içi ve adaya ilk geldiğimizdeki limana doğru gittik. Magnetler, damlasakızları, uzolar ve hediyeliklerimizi de aldıktan sonra rotayı tekrar otelimize çevirdik.
“Ada içi ve merkezden görüntüler.”
İkinci gün akşam yemeği için sahilde bir restorantı tavsiye ettiler. Sokak arasında biraz minik ama sevimli bir yerdi. Sadece restoranın sahipleri yaşlı dört beş kişilik bir grup yemek yiyiyordu. Hadi lezzetlidir böyle yerlerin yemekleri bir bakalım dedik. Balığı pek beğenmedik fakat mezeler, otlar, fena değil. İsim vermemeye devam edicem ilk kez. Nedense kendimi bu dönemde pek de alternatifleri yok diye telkin ettim. Sonuçta taze ürün bulundurman için sürkülasyon olması gerekiyor, o da yok.
Üçüncü günümüzde hiçbiryere gitmeme ve mümkünse otelde, otel manzarası ve arkasındaki plaj keyfi ile günü geçirmek istedik. Fotoğraflar ile size günümüzü biraz anlatmış olurum.
Ve ertesi gün sabah erkenden(saat 07:00) otelden ayrıldık hep birlikte, ilk feribota yetişmek üzere aracı 08:00’de teslim ettik. Son günü de İzmir Çeşme’de geçirdik.
Sakız Adası’ndaki deneyimlerimden tüm açıklığıyla bahsetmek istedim. Bakir ve çok gelişmemiş bir ada, biraz da ülkenin ekonomik zorlukları yansımış durumda. Arabayla gezmeyi ve farklı yerler keşfetmeyi seviyorsanız tavsiye edilebilir. Kalabalıkları seviyor ve istiyorsanız gideceğiniz son yer. Volissos Boutique Hotel ise tavsiyelerim arasındadır.
![image1[1]](http://elif.baslak.com/wp-content/uploads/2016/06/image11.jpg)
