Merhaba, ben Elif!

  • Disney’e İlk Yolculuğumuz

    Disney’e İlk Yolculuğumuz

    Bir çocuğun dünyasının biraz daha büyüdüğü bir seyahatten notlar

    Bazı yolculuklar bir çocuğun dünyasını biraz daha büyütmek içindir. Ona haritada uzak görünen yerlerin aslında ulaşılabilir olduğunu göstermek, hayaller ile gerçek hayat arasındaki mesafenin düşündüğümüz kadar büyük olmadığını hissettirmek…

    Bu yolculuk da böyle başladı. Can’a Disney’in büyülü dünyasını keşfettirirken, yeni bir ülke ya da yeni bir şehir aracılığıyla dünyanın ne kadar büyük olduğunu ve merak ettikçe aslında ne kadar erişilebilir hâle geldiğini göstermek istedik.

    Yolculuğun ilk durağı Miami’ydi. Uzun uçuşun ardından otelde dinlenmek en doğru karardı. Ertesi sabah hava çok güneşli değildi ama bizim enerjimiz ve heyecanımız oldukça yüksekti.

    Kahvaltı için IHOP’a uğradık. Klasik Amerikan kahvaltısı ve büyük porsiyonlar Can için oldukça eğlenceliydi.

    Sonrasında Hollywood Beach boyunca yürüyüş yaptık. Yürürken okyanustan gelen hafif tuzlu rüzgâr şehrin kendine özgü enerjisini hemen hissettirdi. Bir anda kendimizi filmlerden tanıdığımız bir dünyanın içinde bulduk.

    Öğleden sonra ise tropikal bir yağmurla karşılaştık. Sokaklar kısa sürede sular altında kaldı. Kiralık araç küçük bir arıza verdi ama kısa sürede halledip yola devam ettik.

    Yaklaşık üç buçuk saatlik bir yolun ardından Disney dünyasına yaklaşıyorduk. Arka koltuktan gelen en sık soru ise hep aynıydı:
    “Disney’e daha ne kadar var?”

    Orlando’daki Disney kompleksi gerçekten devasa. Aslında dört ayrı park ve iki su parkından oluşuyor. Biz zamanımızı Magic Kingdom ve Disney’s Hollywood Studios’da geçirdik. Magic Kingdom’a adım attığınız anda kendinizi büyülü bir dünyanın içinde buluyorsunuz.

    Parkın içinde dolaşırken fark ettiğimiz küçük bir gerçek de vardı. Disney dünyası hâlâ büyük ölçüde bizim çocukluğumuzun karakterleri etrafında dönüyor. Mickey Mouse, Minnie Mouse, Donald Duck… Klasikler hâlâ orada ama Can’ın ilgisi daha çok farklı alanlara kaydı.

    Örneğin Buzz Lightyear oyunu onun favorilerinden biri oldu. Küçük lazerlerle hedef vurulan bu oyun adeta küçük bir uzay görevine dönüşüyordu. Skor tabelasına bakarken gözlerindeki heyecan gerçekten görülmeye değerdi.

    Asıl macera ise roller coaster’larla başladı. Can için bu deneyimler çılgın bir keşifti. Yaşına göre oldukça iddialı hızlar ve yükseklikler vardı. En çok konuştuğumuz anlardan biri TRON roller coaster oldu. Can babasıyla birlikte bindi; ben de başka birinin yanına denk geldim. TRON’dan sonra korkudan gözlerimi kapattığımı söylediğimde bunun onun için oldukça eğlenceli bir detay olduğunu görmek gülümsetti.

    Magic Kingdom’daki bir diğer keyifli keşif ise Alice’s Adventures in Wonderland temalı labirentti. Labirentin içinde kaybolmak, yanlış yolları denemek ve çıkışı bulmaya çalışmak onun için küçük ama heyecanlı bir maceraya dönüştü.

    Hollywood Studios ise bambaşka bir atmosfer sunuyordu. Burası adeta film evrenlerinin içine girilen bir park gibiydi. Can’ın kalbi hızla Star Wars alanına kaydı. Uzay gemileri, karakterler ve atmosfer onu tamamen içine çekti. Günün sonunda kendi Star Wars ışın kılıcını tasarladı. O kılıç hâlâ evde duruyor ve zaman zaman yeni oyunların parçası olmaya devam ediyor.

    Disney deneyimi gerçekten yorucu. Parklar çok büyük, yürüyüş çok fazla ve neredeyse her aktivite için sıra beklemek gerekiyor. Eğer sadece Disney için gidilecek bir plan yapılacaksa birkaç gün daha fazla ayırmak ve aralara dinlenme zamanları koymak kesinlikle iyi bir fikir.

    İki günlük Disney deneyiminin ardından rotayı biraz değiştirdik ve Kennedy Space Center’a gittik. Ay’a giden roketlerin fırlatıldığı yerde yürümek, devasa roketleri yakından görmek ve uzay hikâyelerini dinlemek… Disney’deki heyecandan farklı ama bir o kadar etkileyici bir deneyimdi. Can’ın gözlerindeki merak ifadesi bu yolculuğun en değerli anlarından biriydi.

    Miami’ye döndüğümüzde tempo biraz yavaşladı. South Beach’te okyanus kenarında geçirilen sakin anlar, deniz, güneş ve kum keyfi… Little Havana’da Küba kültürünü hissetmek, bir puro dükkânında uzun uzun sohbet etmek… Seyahatin son günleri biraz nefes almak ve gördüklerimizi sindirmek için iyi geldi.

    Dönüş yolunda düşündüğüm şey aslında oldukça basitti. Oğlumun dünyasının biraz daha büyüdüğünü görmekti.

    Can döndüğümüzde artık herkesin oraya gidebileceğini düşünüyordu. Dünya ona daha erişilebilir görünüyordu.
    “Oraya şu arkadaşımla da gideriz değil mi anne?” diye sordu.

    Ben ise gülümseyerek düşündüm: Ben bu yaşımda ilk kez gidiyorum ama neden olmasın… Belki ikinci kez de olur, üçüncü de. Belki bir gün gerçekten kendi başına da gidersin oğlum.

    Ve bu yolculuğun en güzel tarafı tam olarak buydu.

    Seyahatten Küçük Notlar

    Bu yolculuk bize birkaç pratik şey de öğretti. Gitmeyi düşünenler için küçük notlar bırakmak iyi olabilir:

    • Türkiye’den Miami uçuşu oldukça uzun. Özellikle çocukla seyahat ediliyorsa ilk günü dinlenmeye ayırmak seyahatin geri kalanı için enerjiyi korumaya yardımcı oluyor.
    • Disney parkları düşündüğünüzden çok daha büyük. Eğer sadece Disney için gidilecekse en az 2–3 gün ayırmak ve mümkünse aralara dinlenme zamanları koymak iyi bir fikir.
    • Parklara gitmeden önce Disney uygulamasını indirmek sıra sürelerini görmek ve günü planlamak açısından oldukça işe yarıyor.
    • Orlando’ya kadar gitmişken Kennedy Space Center’ı programa eklemek bambaşka bir deneyim sunuyor. Disney’in eğlencesinden sonra uzay hikâyeleri özellikle çocukların hayal dünyasını farklı bir yere taşıyabiliyor.
    • Miami’ye dönüşte birkaç gün ayırmak ise seyahatin temposunu dengelemek için güzel oluyor. South Beach’te yürüyüş yapmak ya da Little Havana’da şehrin farklı kültürünü görmek iyi bir kapanış sağlayabiliyor.

    Seyahatten Fotoğraflar

  • Bir Kadın Gibi

    Bir Kadın Gibi

    Çalışma hayatında güçlü, ailesinde sevgi dolu, sosyal yaşamda aktif ve toplumda değer gören bir kadın olmak…

    Tüm bunları aynı anda başarabilmek gerçekten mümkün mü?

    Bir düşünelim… Bir erkeğin hem kariyerinde yükselmesi hem de sosyal hayatında aktif olması doğal bir akış gibi karşılanıyor. Hatta bu iki durum birbirini tamamlıyor bile diyebiliriz. Ama konu bir kadın olduğunda, aynı cümle cesur bir meydan okuma gibi algılanıyor. Ulaşılması zor, biraz imkansız ve fazladan alkış gerektiren bir hedef haline geliyor.

    Dün, 8 Mart… Çiçekler, nazik mesajlar, kutlamalar… Hepsi ince düşünülmüş, güzel jestlerdi. Ama bir yandan da içimi sızlatan bir tarafı vardı. Çünkü tüm bu kutlamalar, kadınların iş dünyasında ve toplum içinde hâlâ ekstra bir çaba göstermesi gerektiğini hatırlatıyor. Sanki başarılarımız, doğal bir süreç değil de özel olarak kutlanması gereken istisnalar gibi sunuluyor.

    Halbuki kutlanması gereken başka şeyler var. Bir kadının, annelikten kazandığı sabır ve anlayışın onun liderliğine gölge düşüren bir zafiyet değil, insan yönetiminde paha biçilmez bir yetkinlik olarak görülmesi… Empatisinin, kararlarını zayıflatan bir yan değil, iş hayatına derinlik ve vizyon katan bir güç olduğunun anlaşılması… Bir pozisyona aday olduğunda, “Acaba çocuğu var mı?” sorusunun onun sorumluluk bilinci, zaman yönetimi becerisi ve çok yönlü düşünme yetisini göz ardı eden bir önyargı olmaktan çıkması… Ve en çok da, kadınların birbirleriyle yarışmak zorunda kalmadığı, tam tersine birbirlerinin başarılarını kutladığı ve birbirini yukarı taşıdığı bir iş ortamının gerçeğe dönüşmesi…

    Çünkü iş hayatında edinilen pek çok beceri, hayatın içindeki küçük ama güçlü deneyimlerden besleniyor. Mesela, uykusuz bir gece geçiren çocuğunu okula gitmeye razı eden bir anne, toplantıda en zor müşteriyi bile ikna edebilir. Ya da market alışverişinde beş farklı markayı karşılaştırıp en iyi fiyat-performans dengesini bulan bir kadın, bütçe yönetimi konusunda kimseyle yarışmaz.

    Biliyoruz ki kolay bir yol değil. Ancak bir yerden başlamak gerekecek. Kadınlar olarak birbirimize “Yapabilirsin, buradayım” diyen kadınlar olabilmek, başarılarımızı küçültmeden ve hatalarımızı büyütmeden, yükümüzü paylaşarak ilerleyenler olabilmek belki de en temelini sağlayacak geleceğimizin.

    Bu dönüşüm sadece kadınların mücadelesiyle değil, iş hayatında adaleti gözeten, önyargıları sorgulayan ve yetkinliği cinsiyetle değil, bireysel başarılarla değerlendiren herkesin desteğiyle mümkün olacak. Çünkü asıl değişim, var olmak için mücadele etmek yerine, var olmanın doğal karşılandığı bir dünya yaratabildiğimizde başlayacak. Ve en anlamlı kutlama, çiçeklerden değil, birbirimize açtığımız yollardan geçecek.

    Kadın-erkek demeden hep birlikte potansiyelimizin özgürce parlayabildiği bir dünyayı inşa edebilmek dileğiyle…

    “İnsan topluluğu kadın ve erkek denilen iki cins insandan mürekkeptir. Kabil midir ki, bu kütlenin bir parçasını ilerletelim, ötekini ihmal edelim de kütlenin bütünlüğü ilerleyebilsin? Mümkün müdür ki, bir cismin yarısı toprağa zincirlerle bağlı kaldıkça öteki kısmı göklere yükselebilsin?”

    Mustafa Kemal Atatürk, 30 Ağustos 1925, Kastamonu Konuşması

  • Tutku ve İletişim Arasındaki İnce Çizgi

    Tutku ve İletişim Arasındaki İnce Çizgi

    Son dönemde, hedeflerine ulaşmak için büyük bir heyecan ve cesaretle harekete geçen insanları gözlemliyorum. Özellikle kariyerinin başındaki gençlerin bu tür hikayelerden ilham alarak kendi yollarını çizmeye çalışmaları, bir adayın talip olduğu pozisyonu elde etmek için ya da bir satış yetkilisinin ürünü veya hizmeti satmak için yaratıcı yollar denemesi ya da bazen sınırları zorlayan yöntemlere gitmesi beni hem etkiliyor hem de düşündürüyor.

    Tutku, insanın içindeki en güçlü motivasyon kaynaklarından biri diyebiliriz. Hedefimize ulaşma yolunda enerji veren, adım atmamızı sağlayan, vazgeçmememiz için cesaret aşılayan bu duygu, pek çok başarı hikayesinin temelinde yer alıyor. Ancak her güçlü duygu gibi, tutkunun da dikkatle yönlendirilmesi gereken bir tarafı varı olduğunu düşünüyorum. Kontrol edilmediğinde, iyi niyetle yapılan bir eylem dahi karşı tarafta beklenmeyen bir izlenim yaratabiliyor.

    İletişim de, tutkunun en çok görünür olduğu alanlardan biri. Özellikle profesyonel dünyada, doğru bir iletişim stratejisi ile tutkuyu bir fırsata dönüştürmek mümkünken, yanlış bir adımla bu güçlü enerjiyi etkisiz hale getirmek de bir o kadar kolay. İşte bu yüzden, tutku ve iletişim arasındaki ince çizgi, başarı ile hayal kırıklığı arasındaki farkı belirleyen bir sınır haline geliyor.

    Bu durumu bir örnekle ele alalım. Bir tedarikçinin çözümünü tanıtmak için bir firmadaki ilgili ya da ilgisiz çokça kontağa aynı anda standart bir e-posta gönderdiğini düşünelim. İlk bakışta bu girişim, bir cesaret ve çaba göstergesi olarak görülebilir. Ancak mesajı alan herkes bu iletiyi organizasyondaki hedef kişiye yönlendirdiğinde, aynı mesajı defalarca alan kişi için gönderilen mesaj artık bir çözüm önerisinden çok, bir sıkıntı kaynağı gibi görünmeye başlayacaktır. 

    Benzer şekilde, bir iş görüşmesi sonrası olumsuz yanıt alan bir adayın, doğrudan şirketin CEO’suna ulaşarak hayal kırıklığını dile getirmesi durumunu ele alalım. Bu cesur girişim, eğer yeterince stratejik bir zemine oturtulmamışsa, adayın tutkusu kadar profesyonel duruşunu da sorgulatabilir. Çünkü iletişimde, yalnızca cesur olmak yetmez; mesajın nereye ve nasıl ulaştığı da en az onun içeriği kadar önemlidir.

    Başarı hikayeleri genellikle bu ince çizginin farkında olanlarda ve tutkunun doğru bir şekilde yönlendirildiği noktalarda ortaya çıkıyor. Örneğin, yukarıdaki aday, CEO’ya ulaşmak yerine ilgili departman yöneticisinden veya insan kaynakları yönetiminden süreçle ilgili yapıcı bir geri bildirim talep etseydi, bu durum hem öğrenmeye açık olduğunu gösterir hem de profesyonel bir izlenim bırakırdı.  Benzer şekilde, tedarikçi, sunduğu çözümün firmanın ihtiyaçlarına nasıl bir fayda sağlayacağını detaylandıran kişiselleştirilmiş bir mesaj hazırlasaydı, o kapıyı aralamayı başarabilirdi.

    İş dünyasında yalnızca kendinizi ifade etmek değil, karşınızdaki kişiyi anlamak ve ona uygun bir dil geliştirmek de bir o kadar önemlidir. İyi bir iletişim, yalnızca bir mesajı iletmek değil, mesajın nasıl algılanacağını öngörebilmektir. İnsanlar, samimi ve anlamlı hikayelere her zaman daha duyarlıdır. Örneğin, bir iş başvurusunda geçmişteki bir zorluğu ve bu zorluktan nasıl başarıyla çıkıldığını içtenlikle paylaşmak, başvuru sahibini diğerlerinden ayırabilir.

    Enerjinizi etkili bir iletişim aracı haline getirmenin yolu, onu strateji, empati ve samimiyetle harmanlamaktan geçer. Böylelikle hem kendinizi ifade etme şansı yakalar hem de karşınızdaki kişinin ihtiyaçlarına dokunabilirsiniz.

    Unutmayın, güçlü mesajlar yalnızca karşınızdakini ikna eden değil, onun duygularına ulaşan mesajlardır. Bu, hem profesyonel hem de kişisel yaşamda başarının kapısını açan en önemli anahtardır. Ve başarı detaylarda gizlidir

  • Tesadüf mü? Gayret mi?

    Tesadüf mü? Gayret mi?

    Hayat yolculuğunda, her birimizin hayatına dokunan insanlar oluyor. Sabahattin Ali’nin şu cümlesi, bu dokunuşların ardındaki inceliği nasıl da güzel ifade ediyor.

    “İki insanın birbiriyle karşılaşması kadere, tanıştıktan sonra yan yana kalmaları ise onların gayretine bağlıdır.”

    Karşılaşmalarımız bazen tamamen kontrolümüz dışında gerçekleşir. Bir anda yollar kesişir, farkında bile olmadan hayatımız değişir. Ancak asıl bağ, bu karşılaşmayı sürdürebilmekle kuruluyor. O bağı sürdürmek, dostluğu, sevgiyi ya da işbirliğini koruyabilmek irade, emek ve çabamızı gerektiriyor.

    Hayatın akışı bizi farklı yollarla, farklı insanlarla buluşturuyor. Bir iş görüşmesi, bir tesadüf, bir hastane ziyareti ya da bir uçuş sırasında tanışılan biri… İlk karşılaşma bazen öylesine sıradan görünüyor ki, yıllar sonra dönüp baktığımızda bunun aslında bir kader olduğunu hissetmekten kendimizi alıkoyamıyoruz. Ama o kesişim anında insanın zihnini şu sorular kurcalıyor: “Bu gerçekten bir tesadüf mü? Yoksa hayatın ince planının bir parçası mı?“

    Ancak asıl hikaye bahsettiğim givi, karşılaşmanın ardından başlıyor. Sabahattin Ali’nin sözünde geçen “gayret”, bir ilişkiyi korumanın, büyütmenin ve derinleştirmenin tam da anahtarı gibi. Yan yana kalabilmek yalnızca güzel anılara dayandırılmaz; aynı zamanda çatışmaları çözmeyi, empati göstermeyi ve sabırla devam etmeyi gerektirir. Çünkü bir ilişkiyi beslemek, sadece mutlu anlarda değil, zor zamanlarda da aynı kararlılığı göstermekle mümkün oluyor.

    Bugün, hızla tüketilen bir çağda yaşıyoruz. İlişkilerimiz bu hızlı tüketim alışkanlıklarının arasında giderek daha kırılgan bir hale geliyor. Dijital dünyanın sunduğu kolaylıklar, gerçek bağların yerini almaya çalışıyor. Bir tıkla bağlanıp bir tıkla kopabilen ilişkiler içinde, emek vermek, gerçekten çaba göstermek her zamankinden daha zor ve daha kıymetli hale geldi sanırım. “Gayret” artık nadir bulunan bir erdem, hatta kaybolmaya yüz tutmuş bir meziyet gibi görünüyor. Peki biz karşılaşmalarımıza ne kadar değer veriyoruz? Yan yana kalabilmek için ne kadar emek harcıyoruz?

    Belki de bu soruları kendimize sorarak başlamak gerek. Hayatımızdaki insanlara yeniden bakmak, onlara verdiğimiz emeği sorgulamak, ne kadar gayret gösterildiğini düşünmek… Çünkü bazen kaderin bize sunduğu o küçük mucizeler, yalnızca gayretimizle büyük hikâyelere dönüşebilir.

  • Okul Zili Çaldı, Telaş Başladı

    Bugün okullar açılıyor ve yeni eğitim-öğretim yılının tüm öğrencilere başarı, anne babalara ise sabır ve kolaylıklar getirmesini diliyorum.

    Dün oğlumun son okul hazırlıklarını tamamlarken diğer sorumluluklarımı nasıl daha iyi dengelemeye çalışırım diye düşüncelere daldım. Özellikle iş hayatının yoğun temposu içinde ebeveynlik sorumluluklarını yerine getirmek, bazen büyük bir denge ustalığı gerektiriyor.

    Türkiye’de özellikle annelerin üzerine tanımlanmış sorumlulukların diğer birçok topluma göre daha yoğun olduğunu hepimiz biliyoruz. Evin düzenini kurmak-korumak, çocuğun eğitimine yön vermek, iş dünyasında hakkıyla var olmak. Gün içerisinde bir yandan iş yerindeki sorumlulukların peşinde koşarken, diğer yandan akşam evde yemek hazırlayıp çocuğun ödevlerine yardımcı olmak, adeta bir denge sanatı gibi. Bazen de işin yoğun akışında, okuldan gelen bir telefonla çocuğun yaşadığı bir problemle ilgilenmek, sonra kaldığı yerden iş dünyasına geri dönmek zorunda kalmak; bir anda farklı rollere geçmeyi zorunlu kılıyor. Bu döngü zorlayıcı olsa da, sabır ve güçle bir mucizeye dönüşüyor. Tüm bu görevler kadına biçilmiş bir durumda ve arasında kaybolmamak için bir denge kurmak gerekiyor.

    Bazen koşulları değiştirmek mümkün oluyor, bazen olmuyor.  Bu konularda destek kaynakları ise maalesef birçok ailede sınırlı kalabiliyor. Bu denge bazı toplumlarda aile içi yük dağılımı ile, eğitim saatleri ile belki de devletin tanımladığı haklarla ilgili de sağlanabiliyor. Derin bir mevzu olup, mesleğim gereği zaman zaman uygulama deneyimlerimiz oluyor. Ancak bu tek başına bir kurtarıcı olamıyor tabi.

    Bu, dramatize edilecek bir konu değil elbette; pek çok ailenin yaşadığı bir gerçek. Ancak göz ardı edilmesi de mümkün olmayan bir durum sonuçta. İş hayatında başarılı olup çocuklarımıza en iyi şekilde destek olmaya çalışmak zor, evet. Her sabah onların küçük elleriyle tuttuğu okul çantalarını hazırlarken, aslında dünyayı değiştirecek güçlü bireyler yetiştiriyoruz. Ve bu umut, en zor anlarda bile bizi ayakta tutuyor. 

    Dilerim ki, her geçen gün bu sorumluluklar daha dengeli olarak paylaşılarak hafifler. Çünkü bu yolculuk, paylaşıldıkça güzelleşen bir serüven.

    Herkese keyifli bir eğitim öğretim yıl diliyorum.

  • İstanbul’un Gizli Bahçesi: Milli Saraylar Müzesi

    İstanbul’un Gizli Bahçesi: Milli Saraylar Müzesi

    İstanbul’da Boğaz’ın kıyısında, kendine has o güzel bahçesine saklanmış bir cevher: Milli Saraylar Resim Müzesi. Bu yapı aslında Dolmabahçe Sarayı’nın son ve dördüncü bölümü, yani Veliaht Dairesi. Ancak, benim gibi Dolmabahçe Sarayı’nı ziyaret etmiş ama henüz bu müzeyi keşfetmemiş olanlar da olabilir. Eğer yanlış hatırlamıyorsam, burası bir dönem Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’ne bağlı İstanbul Resim ve Heykel Müzesi olarak biliniyordu. Üzerinde çalışıldı, yeniden düzenlendi ve 2014 yılında bugünkü haliyle kapılarını açtı.

    Henüz burayı ziyaret etmediyseniz, naçizane tavsiyem, buraya Dolmabahçe Sarayı’na ilave olarak değil de başlı başına bir gezi planı yaparak gitmenizdir. Eğer bu fikir aklınızın bir köşesinde yer ettiyse, hemen ilk müsait zamanınıza göz atın; neler yapabileceğinizi anlatacağım.

    Benim gibi rotanızı doğrudan Milli Saraylar Resim Müzesi’ne çevirdiyseniz, hele de Anadolu Yakası’ndan geliyorsanız, vapurla Boğaz’a açılmak harika bir başlangıç olacaktır. Yanınıza da güzel bir kitap aldıysanız, vapur yolculuğu oh ne âlâ. Beşiktaş Vapur İskelesi’nde indikten sonra Dolmabahçe Sarayı’na doğru, yolun sol tarafından yürüyün. Biraz ilerleyince, saraya varmadan müzenin giriş kapısını göreceksiniz. Eğer Dolmabahçe Sarayı’nı ziyaret etmeyi planlıyorsanız, oradan da kolayca geçiş yapabilirsiniz.

    Müzeye adım attığınızda, önce genel olarak tüm alanı keşfetmenizi öneririm. Giriş kapısı Boğaz’a doğru açılıyor ve siz, tatlı ağaçlık bir yoldan geçerek ilerliyorsunuz. Yürürken sağınıza baktığınızda, havuzlu bahçeyi ve Limonluk Cafe’yi göreceksiniz. Bu bölüm müzenin arka tarafına denk geliyor. Ancak, önce deniz kıyısına doğru devam edin; hemen sağınızda müzenin girişi var. Orayı da geçtikten sonra, Boğaz’ın kıyısında içinizi açacak bir bahçe ve yeşillikler içinde oturulacak banklar sizi karşılayacak. Böylece tüm alanı görmüş ve hissetmiş olacaksınız. Artık gönlünüzce keşfetmeye başlayabilirsiniz.

    Benim tercihim, önce Boğaz’ın kıyısındaki banklarda oturup kitap okumak oldu, ardından müzeyi gezdim. Müzeyi gezmek için yarım saat bir saat yetmez; en az 2-3, belki de 4 saatinizi ayırmak iyi olur. Resim sanatıyla özel bir ilginiz varsa, belki tüm gününüzü burada geçirebilirsiniz. Bazı tablolar beni öyle etkiledi ki, karşısında oturup uzun süre bakakaldım. Yine de benim için toplamda 2 saat yeterli oldu. Ama her ziyaretçi için bu süre değişebilir.

    Müzenin içeriği hakkında daha fazla bilgi edinmek isterseniz, şu bağlantıya göz atabilirsiniz: Milli Saraylar Resim Müzesi.

    Bu arada, müzeye Müze Kart’la giriş yapabilir ya da tek girişlik bir bilet alabilirsiniz. Bahçelere giriş ise ücretsiz.

    Ziyaret ettiğiniz mevime bağlı olarak içeride oldukça şık bulduğum Şeker Ahmet Paşa Çay Salonu da var. Henüz deneyimleme fırsatım olmadı ama onun da fotoğraflarını paylaşacağım.

    Bir kez bu müzeyi ziyaret ettiğinizde, tekrar ne zaman geleceğinizi düşünmeye başlayacaksınız. Hele şimdi, yaz aylarının sonuna doğru burası kim bilir nasıl güzeldir…

    Çok çok tavsiye ederim.

  • 6. Yaş – İyi ki Doğdun Evlat🎈

    Can’ım Oğlum,

    Senin nasıl büyüdüğüne, o meraklı sorularının artışına,  her geçen gün özgüveninin güçlenişine ve en güzeli hayata daha fazla karışma isteğine tam altı yıldır şahit oluyorum. 

    Sen o koskoca kalbin ve küçücük bedeninle hayata uyum sağlamaya çabalarken bir anne olarak sabırdan çok, sevgi ve kararlılıkla yanında olmanın önemini şimdi daha iyi anlıyorum.

    Sen ve senin gibi tüm evlatlar ilk duamdasınız hep, ‘kendiniz gibi pırıl pırıl aydınlık ömrünüz olsun’.

    İyi ki varsın, iyi ki doğdun evlat.

    🤍

  • Saygı ve Minnetle: 30 Ağustos

    Saygı ve Minnetle: 30 Ağustos

    Yakın geçmişte, memleketimdeki değişimler sebebiyle, belki birçoğunuz gibi, yurtdışına yerleşme fikrini ciddi şekilde düşündüğüm bir dönem oldu. Bir yetişkin olarak, yalnızca kendimiz için karar almak çok daha kolay olsa da, ebeveynlik farklı bir sorumluluk getiriyor. Çocuğumla birlikte böylesine köklü bir değişim kararı vermek, düşündüğümden çok daha zorlayıcıydı.

    Tam bu düşünceler yoğunlaşmış ve olası ülkeleri değerlendirdiğimiz bir dönemde, ailecek Çanakkale’ye yaptığımız bir ziyaret sırasında, öyle derin ve anlamlı anlar yaşadım ki bakış açım tamamen değişti. O gün fark ettim ki; her ne kadar bir dünya vatandaşı olsam da, bu topraklarda büyümüş biri olarak özümde taşıdığım değerleri, kimliğimi ve hissiyatımı bu topraklarda öğrendim. Eğer başka bir ülkede oğlumu yetiştirmeye karar verseydim, bu değerlerin onda aynı yoğunlukla karşılık bulması pek mümkün olmayacaktı.

    O gün, oğlumun en azından ilköğretim çağını bu topraklarda geçirmesi gerektiğine karar verdim. Ona bu ülkenin ruhunu, tarihini ve kültürel mirasını aktarmak için elimizden geleni yapmaya dair içimde güçlü bir sorumluluk hissettim.

    Şimdi her 30 Ağustos’ta, Çanakkale’de beni derin düşüncelere sürükleyen o anlar geliyor aklıma.

    30 Ağustos, yalnızca bir zaferin değil; özgürlüğe olan inancın, kararlılığın ve sarsılmaz bir iradenin eşsiz sembolüdür.

    Başkomutan Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarını saygı ve minnetle anıyorum.

  • Önyargılar ve Yanılsamalar

    Önyargılar ve Yanılsamalar

    Birçoğumuz hayatı kendi çizdiğimiz gerçeklik sınırları içinde yaşıyoruz. Karşımızdakini derinlemesine tanımadan, sadece yüzeysel bilgilerle yargılamak genellikle ilk tercihimiz oluyor. Çünkü, davranış nedenlerini anlamaya çalışmak her zaman daha karmaşık ve yorucudur. Yargılarken de elimizde yeterli değerlendirme kaynağı olduğuna inanıyoruz.Özellikle de bizi besleyen kaynaklar geçmiş deneyimlerimiz ve toplumsal normlar oluyor. Ne kadar da makul değil mi?

    İşte tam da burada yanılgılarımız başlıyor. Bu denklemde hata yapma olasılığımız dai ne yazık ki hataların etkileri de oldukça yüksektir. Bu denkleme eş değer hayat içinden çok derin ve duygusal örnekler verebilirim, ancak amacım kimseye duygusal anlar yaşatmak değil. Sadece insan olarak günlük yaşam içinde basit bir tercihimiz ile nelerin değişebileceğinden bahsetmek.

    Örneğin, hiç tanımadığımız, hatta henüz merhaba bile diyemediğimiz ve hayatımıza pozitif etki yaratabilecek potansiyeldeki yeni bir komşumuzun geldiği ilk günlerde bir sabah kapısının yüksek gürültüyle çalındığını düşünelim. İlk tepkimiz genellikle, “Nasıl bir insan bu acaba?Memleketimin deyimiyle ‘Kapısız köyden mi geldin?” gibi düşünceler olabilir.

    Bir de üzerine birkaç dakika sonra kapının yüksek bir gürültüyle çarparak kapanması ve ardından ayak sesleri duyalım. Evimizde sakince otururken, tanımadığımız birinin çıkardığı bu rahatsız edici sese içimizden “Nasıl insanlar var yahu etrafında?”,”Hadi hepimize geçmiş olsun!”. gibi tepkiler verebiliriz. Karşı taraf bizi duymaz, sormaz ve içimizden söylenmek ve hatta söylenmeye devam etmek çok mümkün. Belki yüksek sesle devam edersek evde yaşayanları da etkileyebiliriz. Hatta samimi komşularımızla sohbet ederken, bu yeni komşunun nasıl biri olduğunu sorduklarında, henüz tanımadığımız halde bu soruya acımasızca yanıt verebiliriz.

    Neden mi? Çünkü kapıyı yüksek bir gürültüyle çarparak kapatmak, toplum kuralları gereği yapılmaması gereken bir eylemdir veya daha önce buna benzer kaba komşularımız olmuş olabilir, onları hatırlamış olabiliriz. Bu bakış açısıyla yaklaşmak en kolayıdır.

    Ancak aynı komşunun bakış açısından o günü değerlendirdiğimizde, kızı trafik kazası geçirmiş olabilir ve kardeşi koşarak haber vermiş, ardından hastaneye koşmuş olabilirler. Ancak kendimiz ve yakın çevremizdekileri etkileyerek, neredeyse içimizden ‘Merhaba’ demek bile gelmemektedir. Ve önümüzdeki günlerde zorlu günler bekleyen komşumuza bırakın ‘Bir şeye ihtiyacınız var mı?’ demeyi, kendisinin de artık ‘selam bile vermeyen komşuları’ için ön yargı paketi hazır olacaktır.

    İşte tam burada hikaye başlar; karşımızdakini henüz tanımadan sıfatlandırmışız ve artık karşılaştığımızda bu yargılarımızdan kaçamayız. Gülümsese bile biz arka planda kapıyı yüksek bir gürültüyle çarparak kapatan komşumuz olarak hatırlarız.

    Benzer şekilde, iş yerinde de yanılgıya düşebiliriz. Mesela, iş arkadaşımızın bir toplantıya geç kalması durumunda, hemen “Sorumsuz” veya “İlgisiz” gibi etiketler yapıştırabiliriz. Oysa belki de o gün, çocuğunu okula bırakmak zorunda kalmıştır ya da sağlıkla ilgili bir sorun yaşamıştır. Gerçek nedeni bilmeden yapılan bu tür yargılar, iş ilişkilerini olumsuz etkileyebilir. Halbuki herşey yolunda mı? sorusu belki de kendisini daha yakından anlamak ve tanımak için bir adım olacaktır.

    En kibar komşumuzla veya iş arkadaşımızla hikayemiz başlamadan bitiyor olabilir. Birbirimizi derinden bilmeden, belki de hiç tanımada, hatta sosyal medyada gördüğümüz birkaç kare fotoğrafla birtakım yargılara varıyor ve hayatımızın akışını farkında olmadan nasıl değiştiriyoruz, kim bilir. Bu yazıyı okuyan herkese böyle düşündüğümüzü söylemek değil amacım, ancak insan olarak bu yanılgıya düşme ihtimalimiz hep var.

    Bildiğimizi zannettiğimiz yanlışlardan, daha doğruya kavuşabilmek dileğiyle…

  • Bir Sanal Gerçeklik Devrimi ile Tanışmak

    Son dönemde yaşadığım en etkileyici deneyimlerden biri, Apple Vision Pro’yu denemek oldu. Gözlüğü taktığınız an sahip olduğunuz görüntünün netliği, ayrıntılı detaylar ve hareketlerin doğallığı, adeta bir 3D filmi ultra yüksek kalitede izlemek gibi denebilir. Gerçek dünyadan neredeyse ayırt edilemez bir sanal gerçeklik yaşıyorsunuz. Hatta başlangıçta bunu yaşamamanız için arka fonda mevcut dış ortamı flu görürken üstünde görüntüyü açıyor.

    Görüntüleri izlerken tuhaf bir boşluk ya da tek başına kalmışlık olarak da tanımlayabilecek da bir hissiyat oluştu bende.

    Apple Vision Pro’yu, bir rehber eşliğinde deneyimleyebiliyorsunuz. Eğer henüz satın almadıysanız tabi 🙂 sizi o yönlendiriyor. İlk görüntülerde bir ailenin doğumgününü kutlaması vardı ve siz de masada yanlarında oturuyor gibisiniz, adeta pasta yanımda üflenircesine bir deneyimdi. En çılgın görüntülerden birisi, devasa ve ıslak bir su aygırının burnumun ucundaymış gibi aniden önümde belirdigi andı. Bu heyecanlandırdığı kadar ürküttü de doğrusu. Ufak bir sesim yükselmiş bile olabilir dış ortamda 🙂 Ancak, rehberin “Siz çekindiniz su aygırından, aslında bir içerik daha var, izleyebilecek misiniz?” sorusuyla heyecanım katlandı. İlk başta “Hayır” dedim, ama içeriğin interaktif bir dinozor olduğunu duyunca merakıma dayanamayıp “Evet” dedim. Bahsettiği içerikte de yine devasa boyutta birkaç dinozor geliyor, sonra birisi kalıyor senin yanında ve elini o’na uzattığında adeta gerçekmişçesine tepki veriyor. Heyecanlanmak, cığlık atmak serbest neyse ki. Ama bunda hazirlikli oldugum icin sessizce tadini cikartabildim 🙂

    Apple Vision Pro’yu kullanıcı olarak değerlendirdiğimde, kullanıcı dostu olduğunu söylemek zor. Cihaz oldukça ağır ve uzun süreli kullanım pek mümkün görünmüyor. Ağırlığı nedeniyle gözlüğü sabitlemek için sıkıştırmak zorunda kalıyorsunuz ve bu da baş ağrısına sebep olabiliyor. Ancak, Apple’ın bu konuda geliştirmeler yapacağına ve gelecekte daha hafif ve ergonomik modeller sunacağına şüphem yok. Şimdilik fiyat yüksek ve erişilebilirlik kısıtlı olsa da, gelecekte daha da yaygınlaşacağına ve gerek gündelik yaşamda, gerekse eğitim ve iş hayatında etkin bir şekilde değerlendirileceğine inanıyorum.

    Bu teknolojinin sosyal yaşama olan etkisinin derin olacağını görmemek mümkün değil. Sanal ve gerçek dünya arasındaki sınırların gelecekte tamamen belirsizleşeceğini ve bunun çok da uzak olmadığını artık daha rahat hayal edebiliyorum.

    Umarım, bu teknolojik yenilikler güzel bir geleceğin kapılarını aralar.